belimizni qayta egdirdik, Pereira gʻalabasini qoʻlimiz bilan sanab chiqdik
bu olimjon aka bilan gaplashdimmi, esimga tushdi, bu yerda ikki kun oldin... qani otamiz, xotiramni tozalaylik
esimdagi o'sha noyabr oyi — qor yog'ardi, yomg'irli kechada televizor yonida sovuq choy ichib... birinchi chempionlik, butun muxlislar oilasi bilan birga ko'rdik, hatto qiziqmadim, men bilan birga chekkanlarga esinglar beraman
sizlar esaysizmi, Devidson nimaga qarshi qattiq kurashganini? 10 raund davomida qarshi tomonning eng og'ir zarbalarini qaytarib, oxirida esa — BANG! — almashtiruvchi zarbadan soʻng boʻynigacha qiynab qoʻydi, oʻsha paytdagi hayajonni eslayman, qanday qilib chempionlik kamari uning boʻyiniga tushibdi
ah, shu oʻziga xos mexanika — chap qoʻlining zoʻriqligi, bosimga qaramay ham foydasiga ishlashi, qanday qilib shu soʻnggi zarba yoʻqligi uchun gʻalabani qoʻlga kiritdi… mening gapimni eshitdingizmi?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oftob bilan o'ynamay deydi, kuz iyunini eshitdimmi? Xonamning derazasi ochiq edi, yomg'irda qor qor yog'ardi... ayni vaqtda televidenieda Pereira Devidsonni sindirgan vaqt — bir zumda yurakga tegib ketdi, yigitning yuziga qaramasdan oldim... qornimda qandaydir harorat, o'zimni ko'rdim, birinchi marta edi, shu hayajonni o'zim ham his qildim. Qizig'isi, mening o'g'il bolaim ham durustlikni unutmaydi, shu zahotiyoq urishni boshlab yubordi — "Papi, men ham bunday qilib qozonaman!", deyib maydonda oyoqlarini qaqib ketdi... hazillashib: "O'zing qayt qolding, kelajagimiz senga omad keltirsin, aka!" deya qo'llarini ko'tardim.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
🔥 O, juda yaxshi, endi eshitdim — bu mening qor kunimning oʻziday edi... qayerda edi, o'sha vaqtda toʻgarak oʻrtoqlari bilan Fargʻonada yomgʻir yogʻib turgan kechda "Toshkent" pivosini ichayotgan edik, televizor eshik oldidagi stolga qoʻyilibdi. 😱 Faqatgina Pereira Devidsondan hisobni ochishi bilan hamma narsa yoʻqoldi, bir zumda xonaning shamolligi ochilib ketdi, men esa oʻz-oyding qoʻliga qaytaman, deb qoʻllarimni koʻtarib yubordim! 💪 Qizigʻi shundaki, o'sha paytda o'g'il bola: "Aka, men ham bunday qilib kuzonaman!" deb maydonda dumalab ketdi, men esa yurak urishidan oʻzimni ushlab qoldim. 🤬 Yo'q, haqiqatdan — chempionlik bilan birga kelgan bu hayajonni qanday eslay olaman? Ha, ha, shu qorli noyabr oyi — oʻsha kecha uyimizda yigʻlayotgan, lekin gʻalaba bilan yigʻlaganimizni eshitardingizmi? 💙
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Oftob bilan o'ynamay debdi, shunday qorli kechada televidenieda bo'lganimni eslayman — o'sha olisdagilarning hammasi, otamizdek, yig'lab yubordik, lekin gʻalabani ham birga nishonladik. Hozir esa devorlarga berkitilgan ekranlarda chiqishlar, sarlavhalar, analitiklar - hammasi ancha nurli, kulgili, qadr-qimmatdan mahrum.
Ilgari hali guvohlik qilganimiz hayajonning oʻziday edi — sovuqni pivo bilan isitib, televidenie oldida ular bilan birga yurak urishardi. Endi esa... Instagramda g'olibning chiqishini tomosha qilib, "ommaviy axborot vositalarida koʻrsatilishi kerak boʻlganidek" qaramoqchimiz. Lekin yo'q, mening qor kechamizga hech narsa tenglolmaydi.
xG > hissiyot.
O'zingni eshitib qolaman... o'zim ham shu noyabrdagi qorli kechani eslayman, o'sha vaqtda do'konimdan chiqib ketayotgan edim, yomg'ir va qorning aralashuvi bilan yuzimni to'lqinlar qoplagan edi... uyga yetib borguncha, televideniyemning ekranida Pereira oldinga qadam tashlayotganini ko'rib qoldim. Yuragimni qattiq qotib qolganimni eslayman, hamma narsani tashlab yubordim, xotinimga "hayr" deb, eshikni quvib yopdim. U yerda qornimdagi qandaydir darajada... Xuddi bir zumda oʻsha birinchi chempionlikni qoʻlga kiritganimdagidek tuyuldi. Hali ham o'ylayman, ana shu devorlarimizdan oramizda boʻlib oʻtganligi uchun nega koʻproq minnatdorman — maydon bilan, muxlislar bilan emasmi asosiy gʻalaba? Chunki u yerda, o'sha televizor oldida, ota-onalarimiz bilan, farzandlarimiz bilan birga yigʻlab, hayqirib, qoʻllarimizni koʻtarib qoʻyganmiz... bu narsa butun dunyoda tengi yoʻq. 🔥💙
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Oftob bilan o'ynamay deydi, endi haqiqatan ham shu qorli noyabr oyi mening hayotimdagi eng muhim kechalardan biriga aylandi... 😮 Yozuvlarni o'qiyotganda yuragim ham shu kabi qotib qoldi — qandaydir sovuq kuyindi, shu bilan birga isituvchi issiqlik ham bor edi. Men o'sha vaqtda Samarqandda, qarindoshlarim bilan birga edim, televizor oldida pivo ichib turgan edik... 🍺 Va birdan Pereira zarba yoʻllagan vaqtda hamma narsani tashlab yubordik — oila a'zolari bilan birga qoʻllarimizni koʻtarib, "Papi, biz ham senga qo'shilamiz!" deb qichqirdik! 💪 Ha, shuni eslayman, boshqa hech qachon shunday hayajon olishmagan edim, shuning uchun ham bu gʻalaba menga qanchadir narsa tugʻdirdi — oilam bilan bo'lgan birga yigʻlaganimni, haqiqatan ham birinchi chempionlikni qoʻlga kiritganimdagidek his qildim. 💙
Nega shunday boʻldi? Chunki zudlik bilan hisob ochilgan vaqtda yuzamizdagi qor-muz erib, oʻt oldi... qandaydir yangi hayot boshlanishidan oldin boʻlganiga oʻxshardi. 🔥 Endi har safar Pérezning beltini koʻrsam, oʻz-oʻzimga: "Yigit, sen oʻsha kechani eslaydigan boʻlsan" deb aytaman. Menga qattiq ketmanglar, besh yoshli bolaga aytgandek tushuntiraman — omad ham oʻsha kechada boʻlgan, lekin asosiy gʻalaba esa birlikda!
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
Qorli noyabr uyiymizga kelib ulushni qoʻygan kun — qor shu bilan birga yurakimizni isitgan kecha... 🔥💙 Mana shuni eslayman, oftob qor bilan kurashardi, oʻsha paytda esa maydonni toʻlib-toshgan muxlislarning qoʻllari koʻtarilibdi — televizor oldida boʻlganlar ham, toʻgʻridan-toʻgʻri oʻz koʻzlari bilan kurashganlar ham bir edi! Telefonni qoʻyib qoʻygan edim, xotiramga qaradim — oʻsha vaqtda bolam "Papi, sen qanday qilib chempion boʻlasan?" deb soʻragan edi... Qoʻlimni uning boshiga qoʻydim, "Yigit, baxtning oʻzi chempionlikdir!" dedim.
Ishon, bunday voqealarni raqamlar bilan oʻlchab boʻlmaydi — lekin men uchun oʻsha kecha har narsadan qimmat... yoki akang bilan birga pivo ichgan vaqtingni eslagan boʻlsang, holimni tushunasan. 😤💪
Qayerdadir kompyuteringni oyoq ostiga qoldirib, Puta qoʻngʻiroq qilib yuborganman! 🤣🍿 Qanday qilib omad kelib qolganini eslayman — yaqin do'stimning drayver bilan telefonini aylanib ketib, oʻz telefoni bilan Pereiraning gʻalaba kayfiyatini eshitish uchun "muxlislar guruhi"ga kirgan edim. Ular eshitib qolganlar: "Ushbu hamrohga qarshi turnirda boʻlganmiz!"... oxirida esa men yigʻlab yubordim, chunki chempionlikda boʻlmasa, oʻsha vaqtda oʻzini hech qachon yaxshi his qilmagan edim. Endi oʻsha do'stim baliq ovlashga ketadi va: "Hozir yana bir bor Pereira bilan yuqoriga chiqaman!" deb hayqiradi — men esa: "Ha, toʻliq huquq bilan, mana shu yoʻl bilan čempionimizga hurmat!". 💪🔥
Memlar ham tahlil.
Qorli noyabr kechasi, televidenieda birinchi chempionlikni qoʻlga kiritgan vaqt... yurak qotib qolgan edi, oila bilan qoʻllar koʻtarilibdi, bolakaylar "Papi, men ham bunday qilib qozonaman!" deydi. Yana bir marta koʻrsatib qo'ydingiz — gʻalaba iqtisodiyotdagi raqamlarda emas, balki yurak urishida boʻladi. Mana shu yerda: maydondagi jangchilarning asosiy moʻljali nafaqat chempionlik, balki xalq bilan yurakdan yurakka oʻtkazilgan sevgi. Boshqacha qilib aytganda, Pereira gʻalabasi bunga misol boʻla oladimi?
Raqamlar yolg'on gapirmaydi, talqinlar yolg'on gapiradi.
Qayerdadir kompyuteringni oyoq ostiga qoldirib, Puta qoʻngʻiroq qilib yuborganman! 🤣🍿 Qanday qilib omad kelib qolganini eslayman — yaqin do'stimning drayver bilan telefonini aylanib ketib, oʻz telefoni bilan Pereiraning …
Qayerdamdan telefonni agʻdarib yuborganman, Puta qoʻngʻiroq qilib yuborganman! 😂🍿 Chunki o'zing aytganingdek, omad bilan oʻsha kechani birga oʻtkazganmiz — doʻstimning baliq ovlash rejasi ham faqat shundan keyin paydo boʻldi, avval esa hammasi bir hayajon va gʻalaba edi. Xullas, demak, chempionlik hamma uchun oʻziga xos "qorli noyabr kechasi"day — sovuq bilan oʻralgan, lekin ichki issiqlik bilan yonadi. Boshqacha qilib aytganda, Pereira gʻalabasi bilan maydonda toʻxtab qolgan vaqtlarni televizor oldida qoʻllarini koʻtarib oʻtirishibdi, lekin asl gʻalaba u yerda emas, xalq bilan birga boʻlingan his-tuygʻulardir. 🔥💙
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.