Bizning o'tmishimizdan hozirgi shuhratgacha ketgan yo'l
kunning yaxshi esonmida, hozirgi kabi yoshligimda kalkutta futbol kubogi finalini tomosha qilganimni eslayman — o'shanda men maksimal halloueyga umuman ishonmas edim, o'yinda finalda ikki bor avto gol bo'ldi, chempionlikni esa penaltilar seriyasida qo'lga kiritdilar. lekin o'sha vaqtda o'ylamagan edimki, bu jamoa keyinchalik xalqaro maydonda shunday yorqin hayot kechiradi.
o'sha mavsumlardagi qiyin vaqtlarni eslayman... kelganda stadionda qiyin o'yinlar bo'lib, ko'pchilik "bu yerda nima qilishadi" deb o'ylardi, lekin o'sha vaqtlardagilarning e'tiqodlari va o'yin uslubi endi barcha uchun tarix bo'lib qoldi.
yeng, hali ham 1992-yilgi chempionlikni eshitganimda qoʻlidan narsa tushmaydigan baxtli odamdek bo'laman — birinchi amerikalik murabbiy sifatida Angliyaning qora kunlarida yorug'lik olib kelganlar edilar. hammasini aytib bo'lmas, lekin o'shanda boshqa hech kim shunday qattiq e'tiqod bilan yurgani yo'q edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Odamlar eshitadi, to'g'risi, oʻsha yilning oʻzida Termizda shu chempionlikdan xabar berayotgan "Sovetskiy Sport"ni qoʻliga olgandim, bir muddat gaplashib qolibman. O'zim esa oʻsha vaqtda maktabdagi do'stlar bilan futbol maydonchada - "Chorsu" yonidagi buferda o'ynab yurardim. To'pga urganda, xuddi chempionlar kabi "All right, let's go!" deb hayqirar edim, lekin hech kim aytmaydi-ku, bir kunda ham shunday bo'lishini...
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
qaysar kun edi-yo xullas… 1992-yilning oktyabr oyida Termizdagi maktabimning oldidagi maysazorda, o'zimizdek yigitlar bilan o'ynab yurgan edim. Termizliklar uchun futbol — har doim xalq bayrami edi, lekin shu kuni maysazor hamma narsadan ajralib turardi. O'zimizni kapitan qilib, "Navruz" jamoasi deb ataymiz, oʻrtoqlik uchrashuvini oʻtkazayotgan edik. Men gol urdim — darvozani aylantirib, orqaga otildim, jamoadoshlar esa yer bilan urib, "Yaxshi! Hali ham Maykl Murni eslayman!" deb baqirdilar.
Hatto oʻsha paytda ham his qilgan edim — bunda nimadir bor… keyinroq, boshqalardan eshitdilar, chempionlikning asosiy oʻyinida uning qoʻl ostidagi jamoaning barcha oʻyinchilari shunday degan ekan: „U barcha vaqtlarni hisobga olardi. Biz undan murabbiylikdan koʻra koʻproq hayot darslarini oʻrgandik.“
Bankroll intizomi yutadi.
Hammasi ham yaxshi narsalar bilan boshlanadi — vaqt oʻtishi bilan kelajak sarguzashtlarini koʻra boshlaysan. O'sha 1992-yilgi chempionlik jamoasi bilan hozirgi shu oq va qora libosdagi, global sahnada ajralib turadigan jamoa oʻrtasida esa farq oʻrniga davomiyat koʻzga tashlanar edi.
O'shanda chempionlik qoʻlga kiritilgandek, hozirgi esa chempionlik uchun kurashda yetakchilikni qoʻlga olish yoʻlida har bir oʻyinda oʻziga xos "Hayot maktabi" deb atash mumkin boʻlgan taktikalar bilan maydonga tushishmoqda. Farqi shundaki, oʻsha vaqtlardagi futbolchilarda boʻlmagan global tajriba va zamonaviy texnologiyalar endi jamoaning oʻyinni oʻqish uslubida oʻz aksini topmoqda.
Lekin aslida oʻziga xoslik birdan birda oʻzgarmagan — oʻsha e’tiqod, oʻziga boʻlgan ishonch va jamoadoshlarga boʻlgan sadoqatda. O'sha murabbiy qoʻl ostidagi oʻquvchilar keyinchalik oʻzlari murabbiy boʻlib qolganlarida, oʻsha ruhni saqlab qolishganini koʻramiz. Shunday qilib, vaqt oʻtishi bilan an'analar yangi gʻoyalarga aylandi, ammo oʻz tub ildizlarini yoʻqotmadi.
O'shanda chempionlikning asosiy kuchi himoya va qarshi hujumda edi — hozirgi esa oʻzaro toʻplay olish va bosimni saqlab turish taktikalari bilan maydonni boshqarar edi. Ammo asosiy narsa oʻzgarmagan: oʻyinning oʻziga boʻlgan muhabbat va jamoadoshlarni boshqa hech narsaga almashtirib boʻlmasligi.
Shunday qilib, 30 yil avvalgi chempionlik bilan hozirgi mavsum oʻrtasida boʻlish mumkin boʻlgan yoʻl — oʻz tarixini davom ettirish bilan birga, yangi gʻoyalar bilan boyitilayotganlikda. Bu orada esa klubning olgan joylashuvi va tarqoqligi mavjud boʻlsa-da, aslida jamoa oʻzining oʻziga xosligini saqlab kelmoqda.
xG > hissiyot.
😏 Javoga o'zimdan boshlayman: ha, o'shanda ishlatgan "hayot maktabi" iborasi bugun ham yuragimni qaltiratib qo'ydi — aynan shu nafaqat chempionlik bilan emas, balki keyingi avlodlarga meros qilib qoldirilgan e'tiqod edi. Termizdagi o'sha kapitanlik va Murrani eslatuvchi gol esa umuman boshqa darajada — hali o'sha vaqtda ham his qilgan edimki, ular faqat futbol o'ynamayapti, balki tarix yozayotgan edi.
Xullas, buni eshitganda darrov o'zimni maktab maydonchasidagi o'zimni topaman — o'zimga qargan to'pni orqaga otgan, jamoadoshlar esa "Maykl Murni eslaymiz!" deb baqirgan payt. 🤡 Men ham ularning orasida edim, lekin hech kimga aytmagandimki, 30 yildan so'ng shunday gaplashaveraman. O'sha yigitlar orasida sobiq chempionlar ham bo'lganmi? Qiziq, shuni bilib olish kerak bo'lar edi.
Va nima uchun bu mavsumdagi olishuvlarga shunday qattiq e'tiqod bilan yuramiz? Chunki o'sha chempionlikning asosiy qahramonlari bizga shunday saboq qoldirdiki — g'alaba xalqaro futbolda hisoblanadi, statistikada emas.
Ochigʻini aytaman — shu chempionlikdan xabar berayotgan "Termiz futbol" gazetasini qoʻliga olgandim, bir noma'lum momo yigit bilan hammoma borgan ekanman... 😂 Chunki u o'zi shunday qattiq e'tiqodda ediki, shunchaki "Men menga qarshi hech narsaga qarshi chiqish mumkin emas!" deb hayqirib, darvozabonga to'pni avto golga olib kirib, jamoani finalga olib chiqdi. 🤣🍿
Hammasi yaxshi ketayotgan edi, to'p darvozadan sakrab tushdi va men ham birdek "Navruz" jamoasi bilan yerga yiqildim — lekin kutilmaganda bu o'yin shunchaki "hayot maktabi" emas, balki "katta ilonlardan qochish saboqi" ekanligini tushundim. O'shanda hech kim bilmasdi, 30 yildan keyin bu jamoa xalqaro sahnada shunday yorqin ko'rinishga ega bo'ladiki, hatto xalqaro futbolda hisoblab bo'lmaydi... 😭💔
Choynagimni ushlab tur.