bizning vaqtimizning toshkentlik polvonimiz kolbi kovingtonni hayotimizdan chiqarmaymiz
esimda, olimchi yillarda Toshkentdagi "Paxtakor" stadionida bir marta yuz minglab odam o'rtasida yonib ketgan edi. o'tish qoidalarini bilmaganlar ham tahqirlab g'alaba uchun nafas olishardi. bunday kunlarda ochko'zlik bilan, ammo o'yinlarni unutib ketmasdan, yurakdan minnatdor bo'lib qolardik. o'sha vaqtning o'zida Kolbi Kovingtondan birinchi marta eshitgan edim — uning nomini kimdir alanga singari qo'zg'atdi: "bu qanday amerikalik bo'lsa-da, uning oyoqlari loyqadan ko'tarilgan". keyinroq uning O'zbekiston terma jamoasi libosida maydonga tushayotganini ko'rdim, har gal u uchun yaxshi so'zlar tilga oldim.
va endi uning shunday vaqtda ham yuragimizda o'rin egallaganligini his qilyapman. agar chempion bo'lmasak-da, uning o'yinlari va ruhi bilan yashaymiz.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qayerdanligini aytgandim — O'zbekiston davlat universitetining zo'r qiziqarli oqshomida edi, g'ishtdan teng yotgan tomondan shamolli. Kolbi haqida gap ketgan edi, birortaaka: "bu amerikalik qaysar ekan, oyoqlari esa loyqani yirtilib oladi deganlar". Men qulog'igacha olgandim, lekin bunga ishonmagan edim. Ertasi kuni ovqatlanib o'tirmaganman, eshitdimki, u terma jamoamizda maydonga tushayapti. Xotiramni eshitdim: o'sha odamning oyoqlari qanchadan-qancha himoyalangan edi — ularning tovushi orqa tomondagi minglab odamlarni tinmasdan olovga solardi. O'zimizning qorong'i yillarda bunday kishi kelib chiqdi... uni olish uchun haqqoning kelishini his qildim. Endi meni tanqid qilishardi, ammo endi u bo'lmasa bu yuraklarimiz yig'laydi. Juda mamnunman, kolbi-aka yuragimizda! 🔥💪
Bolaligimdan tribunada.
O'ylab qo'ydim, 98-yilda 39-darajaga o'taylik deb yurgan chog'larimizni esladim! To'xtash joyida, tayoqni ko'targan vaqti, hammaniqon ketgan edi — tunda, yomg'ir ostida, oyoqlari loyqa ichida tiqilib qolmasdan uzoqqa tegib yurar edi, shu zahoti o'zimni "qattiq yigit" deb o'ylab qolgan edim 😅.. lekin keyin Kolbining oyoqlarini ko'rgandim — qani bu yog'ochlarni yirtib olib ketayotgani! Qo'rqdim men o'z-o'zidan, chunki orzu qilishgina emas, shu jonzotning oyoqlari bilan nima qilish mumkinligini tushuntirdi! Hali ham uning shu qiyin vaqtlardagi o'yinlarini eslasam, yuragimda olov chiqadi... 🔥 kimga kerak edi chempionlik, agar bizda bunday rux bo'lsa?
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Qani, o‘ylar ekanman... 1998-yilgi cheksiz o‘zga narsalarga bo‘g‘ilgan, qishloqdagi to‘xtam yoʻllarida oyoqlari loyqa ichida tiqilib qolmasdan yugurgan o‘sha yoshni eslayman. Qadrdon dushmanlarimiz bilan janglarda, yomgʻirli tunda chiroy bilan o‘ynamaganmi edik? O‘sha vaqtda muxlislik faqat his bilan edi, tugʻilgan uyimizdagi "Paxtakor"ni bilganlar oʻsha quchoqlardagi geli bilan yuradigan edilar.
Hozirgi esa, sigirlardek shamollashmagan, tez-tez yiqilib qolib, lekin darhol yana turib oluvchi jamoamiz bor. Endi ularni qoʻllab-quvvatlash uchun turnir jadvallarini oʻrganadigan boʻlishib qolamiz... qayerga ketgan shu yorqinlik? Eski vaqtlardagina emishki, oldinda biror kishi "oyoqlarini loyqadan koʻtara olishini" da’vo qilardi, endi esa jamoaning oʻzidan shundayligini kutmoqchi boʻlamiz.
Ooo, to'g'ri, o'ylab ko'rdim — 2003-yil kechasi, Samarqandning issiq stadionida! Kolbi oyoqlarini loyqa ichida ketirib, orqa chiziqdan 50 metrlik yugurishda o'zini bir umrlik esda qoladigan qilib yubordi. Darvozabonni aldab, u oyoqlarini tez-tez silkitib, muxlislar "UZBEKISTON! UZBEKISTON!" degan hayqirig'ini eshitdim — toki uning oyog'idagi loylar uyurmasdan bir bo'lak yer bilan yer yuzasiga urilardi... hali ham ko'zi oldimda, bu qanday hayajon edi! O'zimni yurolmasam-da, o'zimning yangi poyafzalim ham shunday yirtilib ketgan edi 😂🔥
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Xushmuomala, mehmonning ustiga suyanib oldimmi — qoʻlingizni qanday chiqaringiz bilan, aynan shu lahzada oʻsha yomgʻirli oʻtgan kunni esladim! Yoʻq, bir daqiqa — men endi oʻsha 2000-yilning boshlarida oʻzimning birinchi futbol toʻpi bilan oʻrtoqlashgan paytlarni aytmoqchiman. Qachonlardir boshqa narsani oʻylagandek boʻlgan edim, lekin hozirgi vaqtda aynan uning orqali oʻylab qolaman: „Xoʻsh, bu qiyin vaqtlarimizda qaysi birimiz oʻz oyogʻini loyqa ichidan chiqarib olishini bilardik?“ Kolbi kelib oʻtib ketgach, yuraklarimizda olovdek yonayotganiga qaramasdan, chempionlik degan soʻzni eshitishdan qoʻrqib qolganmiz, lekin uning oʻyinlariga qaraganda oʻzimizning qanchalik katta qiyinchiliklarda ekanligimizni his qilganmiz!
Yonib ketgan yillarimizni unutmaymiz, chunki ularning oʻrnini hech narsa toʻldira olmaydi — oʻsha hayajonlar, oyoqlarning yerga tirnalib ketishi, omadli boʻlmagan gʻalabalarning oqibatlari... lekin Kolbining kelishi bilan bizga yangi umidlar tugʻildi! Uning orqasida turganimizdan xursandmiz, chunki u bizga aytgan: „Qoʻrqmang, men oʻzimni loyqa ichidan koʻtara olishim mumkin!“ va u qildi ham! 🔥
Istagan statistikani burab bo'ladi.
E, aytgancha — bu yomg'irli kechani esladimmi, yetti yoshimda choynagimni ushlab o'ynamayman, oyoqlari yaltiroq qiyoqka aylanib ketgandim, o'zimni paxtadan suzib olganimday edi. Jamoadoshlarimdan biri:
— Kolbi keladi, uning oyoqlari bilan kurashib ko'rmaysizmi?!
Men:
— Yo'q, men oyoqlarimni qilib barmoqlarim bilan turishni afzal ko'raman! 😂
Ammo keyinroqroq uning videolarini ko'rganimda, bilaman — mening oyoqlarimdan farqli o'laroq, uningki oyoqlar katta foydalanilmayotganiston edi! 🔥 Va hali ham yuraklarimiz unga shunday yonib ketadi...
Choynagimni ushlab tur.