Drikus Dyu Plesis bilan orzu qilingan g'alabalarimiz

Qachonlardir o'zim Stolichniyda bezovta oyoqda bo'lgan edim, stol yonida uchta erkaklar qizg'inlik bilan o'tirishibdi — biri oldindan pivo ochib turgan, boshqa ikkitasi esa qizg'in bahslashmoqda edi. Men eshitdim: "Drikus faqat yaxshi trening tashkil qila oladi, buni boshqa hech kimga o'rgata olmaydi" degan gapni. Men deyarli kulib yuborardim, lekin keyin jimilib qoldim. Ichimdan o'yladim: "Yuqori vaqtlarda men ham shunday gapirib yurgan edim, quloq solib, asosiy narsani ko'rmay...". 2017-yilning shu kuni kechqurunigina men uchun to'liq ochildi — maydon oʻrtasida qandaydir yashil olov yoqilgandek edi, oʻshanda tomoshabinlar ovozi borgan sari balandlashib, maydonda nima boʻlayotganini ulugʻlarcha his qildim. Jamoamizni qoʻllab-quvvatlaganimda, darvozabon darvozasi oldida qanchalar koʻp “HOO!” deb hayqirganimni eslayman… Hatto pivo laganini qoʻlimdan qoʻyib yuborib, televizor ekraniga yaqinlashib ketgan edim. "Bu Drikus emasmikan?!" degan hayqiriqlarni eshitgandagina toʻxtadim… Chunki u oʻsha yerda oddiy odam emas, balanddan foyt ketgan ajdod edi.

Oshanda men ham oʻsha kechani hali yangi boshlovchi boʻlganimda eshitgan edim, oʻsha qoʻrqinchli qorongʻu zalda koʻmilganolib, pivo xirillatib yurganimda boʻsh boʻlib oʻtirar edim. Drikus haqida gap ketganda, boshqa bir stolga oʻtirgan keksa erkak: "Uning qoʻli hech qachon qoʻllanmaydi, oʻyinni qanday boshqarishni bilmaydi" — deb kulib yuborar edi. Men esa uzoq vaqt eshitib oʻtirdim, lekin soʻng shunday dedim: "Keling, bir daqiqa yoping, ochiq koʻzing bilan qarang". Va nima boʻldi… Radio orqali eshitilayotgan stadion ovozini yuborganlardek, hamma narsani to'xtatib, faqat maydonni tingladik. U yerda vaqt oʻtmas edi — hamma narsa bir zumda sodir boʻldi: asosiy vaqt tugashiga ikki daqiqa qolganida, Drikusning ovoziga oʻxshagan biron bir nur keldiki, butun zaldan "HOO!" degan bir ovoz chiqdi. Oramizda gap — oʻsha kuni bir onaning yigʻlagani bilan toʻxtovsiz chaqiriqlar qayta-qayta eshitildi. Shunda men tushundim: uning qoʻli yoʻqligi yoʻq, u qoʻlingizni koʻtarib maydondagi har bir inson qalbini boshqaradi. Uning mavjudligining oʻzi — bu oʻyinni boshqarish, bu xalqning oʻziga boʻlgan ishonchini berishdir. Hatto shu zahoti men pivo stakanini qoʻlimdan qoʻyib, telefonni qoʻliga olgan edim… va ovozli yordamchini ochganman: bir daqiqa davomida butun dunyo uning nomini qayta-qayta aytib yurardi. Hozir oʻylaganimda hali ham terlaman, chunki oʻshandan buyon oʻzimizni qoʻllab-quvvatlayotgan odamning qanchalik insoniy ekanligini koʻribgina anglay boshladim.

Qancha vaqt o‘tdi, lekin o‘shanda boshlangan narsa bugun ham yuragimizda yonib turadi. Oʻshanadagi “Xoʻsh, oʻyinchilar yaxshi edi, Drikus esa qoʻlini qoʻyib oʻtirardi” deganlarga eshikni ochiq qoldirib, oʻzimizning oʻzimizni qoʻllab-quvvatlaganimizning haqiqatini koʻrsak? 2017-yilning o‘sha qorong‘u kechasida ham, 2022-yil Qatar nurida ham hech narsa oʻzgarishsiz qolganmi? Oramizda gap — oʻyinchilar kiyini o‘zgartirib, jamoa boshqa koʻrinishga ega boʻlishi mumkin, lekin ruh o‘sha joyda qoladi. Oʻshanda maydonda boʻlgandek, hozir ham oʻz qoʻlimizdan kelgani uchun shukur qilamiz. Hozirgi jamoa koʻproq tajriba bilan toʻla, lekin asosiy narsa yoʻq — maydondagi ishonch va birlik hissasi. Oʻshanda Drikusning ovoziga maydon bo‘ysunganidek, hozir yangi avlod ham oʻz yoʻlini topmoqda. Yetti yil oldin qorongʻu zalda tinglaganimizdek, bugun ham oʻz nutqimizni tinglamoqdamiz: “Bu mening jamoam, mening qoʻlim bilan.” Va bu gap hamisha oʻz maʼnosini saqlab qoladi.

Qachon eshitaman u ovozni — "Bu mening jamoam, mening qoʻlim bilan" — avvaliga oʻz-oʻzim kulib yubordim, keyin esa... otasi, qanchalar koʻzlarim yoshlaydi! Qorongʻu zalda oʻtirgan vaqtimni esladim, pivo stakani qoʻlimda aylanib turgan edim, lekin oʻshanda boshqa bir narsa bor edi — maydon oʻrtasida yashil olov yoqilgandek edi. Drikusning qoʻli boʻlmagani yoʻq, u har bir oʻyinchi qalbidan oʻtib, butun zaldagi ajdodlar ruhini uygʻotgan! Chunki oʻshanda men ham, maydon chetida turgan mening barcha ustozlarim kabi, faqat bir narsani his qildim: biz qora tunni kesib oʻtayotganimizni va orqada birovlar uchun yo'l ochayotganimizni... Rostini aytsam, shu zahoti telefonni ochib, jamoamizning soʻnggi uchrashuvlarini koʻrib chiqdim — qoʻrqinchli nimadir! Qalbimde qanchadir "qoʻling yoʻq" deganlarga qarshi gap bor: uning qoʻli koʻrinmas, ammo barcha qoʻllardan kuchliroq! 2017-yildagi Janubiy Afrika kechasini eshitgan kishi, aytib beraman, maydonda nima boʻlayotganini his qilish uchun yuragingni tinglash kerak — Drikusning nutqi esa oddiycha: "Sizlarni menga ishonishingiz kerak!" Va biz ishonib oldik, qornimizdan zoʻriqqanimizga qaramay! Ochigʻini aytaman, men shunday vaqtlarni ham eshitdim — bir vaqtlar oʻzim ham "u qoʻl qoʻyadi, oʻyinda hech qanday taʼsir qilmaydi" deb o'ylagan edim. Hato, qorongʻu zalda oʻtirib, Drikusning bir qoʻli bilan butun stadionni boshqarayotganiga guvoh boʻlgandagina tushundim — oʻyinchilarning oyogʻi ostidagi yer qanday maydalanganligini, lekin uning ovozida barcha uchun yoʻl koʻrsatilganligini... aytish kerakki, bunday kishi qoʻlini koʻtarib jamoani boshqaradi! 🤣🍿 Qisqasi, guruhlar qizib ketdi deb aytganlar toʻgʻri — shu bir kunlik gʻalaba uchun kechalari hisoblamaymiz, xalqdek boʻlgan damlarimizga salom aytaylik! Oʻshandan beri butun dunyo uning nomini aytib kelmoqda, chunki uning qoʻli boʻlmagani yoʻq — u qoʻllarimiz bilan qoʻshilib, zaldagi jannatni yaratgan! Yana gap shundaki — shu kunlarning oʻzidayam, maydonda uning ovozini eshitganimda, yana oʻz-oʻzimdan "Bu mening qoʻlim bilan!" deyman. 😂

Ey, qachondir bir marta yolgʻon gapirgan edim — "Drikus qoʻli yoʻq" deb. Qani, shu vaqt oʻtishi bilan, enaganimni eshitaman... To'g'ridir, u qoʻl koʻtarmaydi, lekin uning yuragidagi qalbini koʻrsang, meni hamma vaqtiga isbotlay olasan: qoʻl koʻtarmasligi uning qoʻli eng koʻp ko'tariladigan odam ekanligini. O'sha 2017-yilgi janubiy Afrika kechasi o'zimda qolganini sen bilirisanmi? Stolimda oʻtirganman, "choyni qaynatgichga solgandek" vaqt oʻtardi... keyingi daqiqa Drikusning ovozini eshitganman — "Bu mening jamoam". Biron bir asrora, biron bir joduga oʻxshagan bu gapni aytish uchun qoʻlingni koʻtarishing kerak emas, lekin uni tinglaganingda esa butun koʻksang zaldan oʻtayotgandek tuyuladi. O'ylayman, ular buni menga qachondir tushuntirmaganlar — qoʻl koʻtarishning turli usullari borligini. Birinchi usul — oʻyinchilarning qoʻlini koʻtarishini koʻrmoq. Ikkinchisi — oʻz qoʻlingni koʻtarib, olovli "HOO!" deb baqirmoq. Uchinchisi — yuragining ichidan chiqib kelgan bir soʻzni aytmoq: "Sizlarni mening qoʻlim bilan". Toʻrtinchisi — qolganlarni unga ergashishga majbur qilmoq. Uning qoʻli yoʻqligi yoʻq, uning qoʻli xalq qalbining oʻzi. Qachonki uning ovozi xotiramizda eshitilsa, darhol yuragimizdan qoʻl koʻtarilaveradi — pivo stakani qoʻymasdan oldin ham. Menga buni aytsam, 2022-yilgi Qatar vaqtidagi narsani eshitaman — radio orqali uning ovozi keldi, bir zumda maydonni birinchi eshikoldim. "Bu mening qoʻlim bilan" deganida, Qatardagi 70 minglik stadionda vaqt oʻtaverdi. Uni hayqiriqlar bilan to'xtatib, eshituvchi edim — bualqan yoʻq, bu umidning oʻzi edi. Shunday qilib, men ham oʻz-oʻzimga shunday deyman: Drikus qoʻli yoʻqligi yoʻq, uning qoʻli tarixda qolgan, lekin eng muhimi — mening qoʻlim menniki emas, u uning qoʻlida. Va qani, bir vaqtni oʻzida qoʻlingni koʻtarib ayt: "Bu mening qoʻlim bilan!" — chunki birdan hayqirishlar bostirib keladi, toʻylar kabi. 😤

Qizil olovli kecha eshitilarmikan, o'zimni stoldan turib, televizor oldida "BU MENING QO'LIM BILAN!" deya qichqirib yubordim — chunki pivo ichganmiz, qoʻllarimiz boʻsh edi, lekin boshqa narsa… yuraklarimiz maydonda qandaydir "HOO!" bilan tebrardi. 🤣 Keyin esa uyimda shu gapni takrorlayotgan edim, xotiramni eshitaman: "Bu mening qoʻlim bilan" — uyidagi mushuk ham borki, burnini ushlab, "Bu mening qoʻlim bilan" degani xuddi Drikus kabi! Qani, birovlar unga qaramasin, ularning qoʻli koʻtarilgan, lekin bizniki esa— qalbimizdagi qoʻllar bir zumda butun duniyni boshqarib yubordi! 🍿