Drikus Dyu Plesisning ikkinchi qishki afsonasi qanday yasharadi o'yin maydonlarida
esimda o'shanda eshitgan edim, shunday mamur vaqtlar edi... o'zimiznikida Drikusning yoshligini kuzatish shon-shuhrat edi ha, 1982-yil yozida birinchi marta matbuotda uning ismini ko'rgan edim, oʻsha vaqtda o'zim ham u kabi yigit bo'lsam kerak edi. xalqimiz ichida bunday o'yinni unutish qiyin – o'zimizniki bilan g'alaba qozongan kunlarni his qilish ancha iliq. albatta, keyinroqqa qaraganda ko'proq xotiralar qoladi, lekin o'sha paytda qilgan hammasini bajarardi – davom etar edi, o'yinni sevar edi... qani endi, o'zingizga aytsangiz, qanday edi shu Drikusning o'sha ikki mavsumidagi futboli?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'zim 90-yillarning boshlari, Chinobod mahallasidagi eski futbol maydonida "tolqin" o'ynab yurgan vaqtlarim eslayman... qayerdan bilsin edimki, bir kun kelib shu Drikusdek yigit jahonning eng yaxshi markaziy himoyachisiga ayylanishini! O'zim ham uning kabi baland bo'yli, oyoqlari uzun yigitlar edi, lekin boshqa narsa — u bilan oʻyinning oʻziga xohish qoʻyardi. Men oʻsha vaqtlarda toʻpni koʻkrak bilan toʻxtatib, soʻngra orqaga orqaga oʻtib, raqibning oldinga chiqishini kutilar edim... deyarli Drikus kabi! 🔥 Garchi uning faoliyatini endigina boshlagan vaqtidayoq koʻrganim yoʻq edi, lekin keyingi yillarda uning oʻyinlarini har bir oʻtgan oʻyinidan keyin sharhlovchilar maqtashardi — ha, aynan shunday! "Maqsadsiz to'p yoʻq", deb aytishar edi, mening esa oʻrtoqlarim bilan oʻynab yurganimda buni hayolimga ham keltirishim mumkin emas edi 😂 Qani endi, sizlar aytganingizdek, shu ikki mavsumda qandaydir yangi imzo qoʻyardi u?
Bolaligimdan tribunada.
Men ham oʻsha yillarning bir oziga toʻgʻri tushganman, lekin oʻz-oʻzidan. 1998-yilning noyabrida "Sevilya"ning oʻzidagi oʻyinlarni tomosha qilish uchun birinchi marta stadionga bordim — qorar edi, sovuq ham. Drikus maydonda oʻsha paytdagi yigitlarning orasida boʻyi bilan ajralib turardi, biroq uning harakatlari bunday boʻlmagan. Men koʻprikdan yuqoriga qarab oʻtirardim, u oʻzining oddiy va ishonchli oʻyinini olib borardi: toʻpni qabul qiladi, bir qadam orqaga oʻtadi, keyin — pas. Oddiy, lekin nafis. Oramizda gap — u oʻynashni boshqa tarzda tushungan.
Va keyin... 2000-yil fevralida "Valensiya" bilan oʻyinda uning toʻp uzatishi bilan boshlangan qarshi hujumni qoʻldan bermasdan hisobni ochgan edik. Oʻsha kunni hali ham eslayman — televizorlar oldida qoʻlqopini olqishlab turganimizdek. Qani, gap shundaki, shu ikki mavsumda u oʻzini oddiygina himoyachi sifatida emas, balki jamoani qoʻllab-quvvatlovchi yurak sifatida koʻrsatdi.
90-yillardagi oʻz maydonida uy oʻyinlarida "Sevilya"ni tomosha qilishning oʻziga xos bir mazzasi boʻlganligini yaxshi bilaman. Stadionning kiyik qismi, sovuq havo, va ota-onalarning tinchlik bilan oʻtirgani — bularning barchasi hozirgisi bilan solishtirganda ancha oʻziga xos. Endi elektrik ekranlar, ijtimoiy tarmoqlar orqali real vaqtda oʻyinlardagi voqealarni oʻrtoqlarga yuborish, yoki evenyubzni oʻz uyidan tomosha qilish kabi narsalar mavjud. Lekin shu bir narsa bor, u endi yoʻq — oila a’zolari bilan suhbatlar va futbolga qarshi boʻlgan mahalliy ruh.
Eski jamoamizdagi oʻyinchilar esa futbolni boshqa tarzda qabul qilishardi. Drikus kabi oʻyinchilar uchun oʻyin maydoni uning hayoti edi, ular uni turli xil ovozlar oʻrtasida, turli xil mavzular ostida davom ettirishni bilishardi. Qarindoshlar va doʻstlar kelganlarida, ular oʻzaro qiziqish bilan gaplashar edilar, oʻzlariga xos sehrga ega edi.
Endi esa oʻyinchilar uchun cheklov koʻproq: intervyular, ijtimoiy tarmoqlar, va oʻyin vaqtidan keyin darhol reklama va sponsorlik ishlari. Oldingi vaqtlarda esa oʻyin tugagandan soʻng darhol uyiga yoʻl olish, yoki doʻstlar bilan futbol haqidagi yangiliklarni muhokama qilish uchun toʻplanish odati boʻlgan. Bu qoʻshimcha funksiya boʻlsa-da, ularning oʻziga xos yoqimliligi yoʻqolganini aytsam adashmayman.
Shunday qilib, hozirgi jamoaning oʻyin uslubi va ruhi boshqa, ammo aslida oʻyinning asosiy mohiyati oʻzgarmagan: jamoani qoʻllab-quvvatlash va gʻalaba uchun kurash. Har ikki vaqtning oʻzining goʻzalligi mavjud, ammo eski vaqtlardagi sodda va iliq ruh endi esda qoladigan va qadrlanadigan narsaga aylangan.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
E, bu gapni eshitib yurganman: 98-yilning noyabridagi qor-buzdek sovuq kechada oʻzlikdagi janobni tomosha qilganimni... oʻrtoqlarim bilan birgalikda qoʻlqopli "oyinchi" sifatida mehmon boʻlimidagi issiq choy bilan issiqlashtirar edik, deydilar. Qani, Drikus oʻz maydonida oʻtirardi-ku, qolaversa, baland boʻyi bilan qor boʻlaklari uni koʻmib qoʻyayotgandek edi 😂 Ammo u oʻsha qorning oqidayoq toʻpni qabul qiladi, bir qadam orqaga oʻtadi, soʻng — pass! Qor shu bilan chegaranib qoʻyardi, lekin Drikusning harakati esa chegaradan chiqib ketardi, yigitlar!
Oʻshanda "Sevilya"ning oʻzidagi oʻyinlarning birida tashqaridan kelgan odamlar "bu baland yigit kim?" deb soʻramaganlarmi, bilaman. Endi esa u dunyoga tanildi, lekin qani, oʻsha sovuq kechalarimizdagi iliq mexmon doʻstlikni unutib boʻlmas, ha? 🤣 ❄️⚽️
Memlar ham tahlil.