Ilia Topuriya kursidagidek: o'g'limni butun umrimga futbol bilan sevib qolganim

Heyit toʻpni olib kelib qoʻydi, oʻtirgimizda edi yoʻlovchi avtobusning old oʻrindigʻi, samolyotga oʻtish yoʻlagi sifatida oʻylardim — faqat shunday esdim. Ilia Topuriya xalqaro maydonga qadam qoʻygan vaqtda men boshqa narsani koʻrsatmoqchi edim, unga masalalarni topshirmoqchi edim: "Bu mening o'g'ilim — unga hammasini koʻrsat!" deganman o'z-o'ziga. O'sha qishda ota-onamning kichkina haramida boʻlib oʻtgan qiyosiy eslatma esdi: "Ertalab soat 7da kelib ketaylik, nonushtaning ne varag'i, asosiy narsa to'p bilan bolaning qalbiga yetib borish." Peshin namozini oʻtishi bilan tuproq maydoncha qor bilan qoplanib ketardi, lezimdek kunlarning birdan "Spartak" devori ostidagi oʻyin maydonchasiga ketarmiz, suv bilan supurib qoʻyaverardik tuproqni. O'g'ilimni qoʻlingdan ushlab, toʻpga birinchi zarrbani berganimday edi — u o'rta koʻrsatish darajasini tanlardi oʻz-oʻziga. Men esa oddiy bayramni oʻtkazardim: bir donacha nonushta, soʻngra hamyonimdagi kichkina futbolka boʻlagini koʻrsatardim: "Bu Topuriya jamoasining oldingi mavsumi, oʻrnatilib qolgan haqiqat". U birinchi qarshi olishni bildirgan zahoti eshitdim: "Bu qay darajadagi odam ekan?" degan savolimga javob berardim: "Chuqur, chunki bu yoʻl siznikideklarni yaratadi."

Ochig'ini aytaman, o'shanda shunday qattiq sovuq ediki, barmoqlarimni ham unutib ketgan edim... nonushtadan omon qolgan non parchalarini xuddi Alisher bilan Tursunoy kabi berib o'ynar edik, changal-chuvganda Topuriya nomini aytardik, to'pning sovuqqa qaramasdan qanday "siyosat" bilan osilib turganiga qaramay, uning kuchi boshqa edi — yurakni isitardi. Yigit, men bilsam, kelajakda bu yo'lni davom ettirib, o'g'ilimning o'zidan ham boshqa hech kimni ko'rmayman. O'zi ham mana shunday deydi: "Aka, sizsiz ushbu yo'lning kimligini tushunish qiyin."

Hey, nafaqat xotira, balki shu bilan birga hayotimizning asosiy yoʻli ham saqlanib qolgan kun edi! 1985-yil qaytadigandek, hozirgi maydonlar, stadionlar va yangi avlod futbolchilari bilan solishtirsam... O‘shanda sovuq kuz kuni sovuqni unutib, to‘p bilan birga yurak isitishning o‘zi asosiy narsa edi. Hozir esa, katta stadionlar, sun’iy chimlar, profesional murabbiylar tarkibi mavjud — bularning hammasi yaxshi, lekin ichki qismi biroz boshqa. Aslida, oʻshanda toʻpni qoʻliga olgan bola oʻzining birinchi gʻalabasini oʻtkazganini his qilgan, chunki u hamma narsani oʻz koʻzi bilan koʻrgan, oʻz qoʻli bilan tutgan va oʻsha paytda Topuriya kabi yulduzlarning ismini aytib yurgan. Endi esa, o‘g‘lim o‘z-o‘zidan, iPaddan ko‘rgan video orqali Topuriya va boshqa yulduzlarni oʻrganmoqda. O‘shanda yo‘lda topilgan kichkina futbolka parchasi qadrli edi, endi esa, univermagda sotiladigan formalarning haqiqiy nusxalari mavjud. Va eng muhimi — oʻshanda futbol maydonchasi faqat cheklangan bir guruh o‘g‘il bolalar uchun edi, hozir esa, butun shahar yoki hatto mamlakat darajasidagi musobaqalargacha yetib bormoqda. Lekin, aslida, asosiy narsa oʻzgarmadi — bu Topuriya kabi yulduzlarni sevib qolish va ularning izidan borishni davom ettirish. Chunki, yaxshi futbol hech qachon vaqt oʻtishi bilan arzonlashmaydi, u har doim qimmatdir!

E, qani endi, qizg'in kunlar esga tushdi — mana, bu hikoyalarni o'qib chiqsam, ichimda xuddi o'sha sovuq kuz kunidagidek issiqlik paydo bo'ldi. O'g'ilimning futbol bilan birinchi sevgisi shu yerda boshlanganmi, degan o'ylar osha... qachon bo'lsa, Topuriya jamoasi va uning yo'li degan narsa mavjud bo'lgan, shundaymi? Menimcha, bu o'ylarning barchasi bejiz emas. Esingizda bo'lsa, mana shunday bir holatimni aytib o'taman. O'g'limni ilk bor maydonchaga olib borganimda, u to'pga qo'rqib ham yelka bilan tegardi, lekin ko'zlarida aynan shu yo'lda qolgan narsasi bor edi. To'pning sovuqligiga qaramay, uning yuragi hamisha iliq edi. Va shuning uchun men bilardim — bu yo'lda davom etish kerak. O'zingiz aytganingizdek, asosiy narsa o'zgarmadi. Topuriya kabi yulduzlarni sevib qolish va ularning izidan borish. Chunki, yaxshi futbol hech qachon vaqt o'tishi bilan arzonlashmaydi — bu haqiqat. Va buning o'rnini hech narsa egallay olmaydi.

Bu yerda meni imtihon qilib qo’ymaysanmi, sharobnar?‼️ Sababi, shunday sovuq kuz kunida qor ostida ikki-uchta o‘g‘ilcha bilan to‘p o‘ynab yurgan bola hozir mening o‘g‘lim bilan birga "Topuriya jamoasi" deb nomlangan maxfiy guruh tashkil qilib, har kecha "Spartak" devorida qor bo‘rttirib, to‘pga birinchi zarbani berish uchun ertangi dushanba ertagi sabrsizlik bilan o‘tkazib yotishadi! Qani, o‘sha kunlarni eslayveraman — butun qishloq bo‘ylab maydonlarda "Topuriya kursida" deb o‘ylab, sobiq futbolkaning kichkina parchasini ko‘rsatib: "Bu qilganimizning barchasi uning uchun, hozir unga qandaydir superhimmat narsani o‘rgatganimizdek his qilar edik!" degandim... lekin hozircha u o‘sha vaqtda boshdan kechirgan sovuqni unutib, iPadida Topuriya golini qayta-qayta ko‘rib turibdi — nafaqat yurak isitadi, balki qornini ham!🤣 Demak, kelasi haftada o‘g‘lim bilan yangi mavsum boshlaymiz: sovuqqa qaramasdan, ochiq maydonda "Topuriya kubogi" uchun kurashish va yana bir bor eslatib o‘tamiz — yaxshi futbol hech qachon vaqt o‘tishi bilan arzonlashmaydi, lekin uning narxi hech qachon qimmat bo‘lmagan, chunki qor ostidagi o‘yinchilarning baxti o‘lchovsizdir!🍿