Jon Jonsning afsonaviy g'alabalari va yuragimizda o'chmaydigan g'urur
o'shanda jon jonsning olovli bosqichlari boshlandi edi, tovonimizni o'rta hollarimizda oldindan bildirdikmi deb o'ylanardi... esimda 2016-yilning o'zi — qanday kurashlar bo'ldi ekan, yuraklarimiz tinmay jinngan. mana o'sha yilgina bizga uning qaysi qahramonligi uchun unga "bobsley" laqamini qo'yishganligini o'rgatdi — ringdan qaytmasdan oldin ikki marta tiriklayin maydonga chiqib, raqibini chalg'itgan holatlarini esa faqat biz bilib qolganmiz... ah, o'shanda qaysi gapimiz tugamagan edi, hammasi erkin, hammasi olov edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qani endi, o'zimni eslay ketdim... 2016-yil yozgi Farg'onaning jazirasi o'yin kunlarida nonushta qilishga vaqtim yo'q edi, futbolka ko'ylab, yuzimni suv bilan artib, ringga yugurar edim — qo'shnilarning "yana qayerga ketding" degan qarashlarini e'gallab. Jon Jonsni birinchi marta yonboshda koʻrgandek... raqibning burchagida mayda mayda burilishlar bilan odamni adashgan holatini eslayman — maydon oʻtlari orasida qornimdagi kunning issig'ini his qilib qoldim.
O'shanda mening qoʻlqoplarimda boʻshliqlar paydo boʻldi — omadmi, mahoratmi, endi bilmayman... lekin yurakday bir narsa aytdi: "bu kishi uchun tugamagan janglar bor".
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Jahongirmilliy, men ham o'shanda ring oldiga yugurganman, rasmga kira olmasamda, uning ko'rinishini eslayman — qora kostyum, yuzida mag'lub bo'lmagan jangchining nuri. Nonushtasiz, suvsiz, lekin o'zimni undan bir oz yaqin his qilish uchun yurak urishimni his qilganman. Uning ringga chiqishini ko'rganda yuragimning "tinmay jinngan"ligini o'zim ham his qilganman... Jon Jonsning o'sha yili faqat g'alaba emas, balki odamlar uchun umidning o'zida yotardi, oʻzimizga oʻxshashlar uchun qanchalik baland koʻtarilganidan dalolat edi.
Bolaligimdan tribunada.
2016-yilgi yurak urishini eslaganidan soʻng yana oyoqlarim qaltiradi. O'shanda qoʻlqoplardagi boʻshliqlar haqida aytgansiz, hammamiz oʻz ichimizda shunday narsani his qilganmiz — yurakday bir narsa "bu kishi uchun tugamagan janglar bor" degan. Hozir esa, Jon Jonsni koʻrganimizda boshqa narsa paydo boʻladi: xotirjamlik. 2016-yilgi olovli maydondan keyingi yillar... o'shanda uning bir qadami butun dunyoga qarshilik koʻrsatar edi, endi esa uning oyoqlari — boshqa qiyofada boʻlsada — hamma narsani koʻtargan holda, ammo endi har bir harakatga tayanib, o'zi uchun emas, balki butun jamoaga imkoniyatlar yaratib berayotganini koʻramiz.
Oʻsha yildagi hayajon qayerdaligini eshitganimda yuragim qattiq uriladi. Oʻsha ajralmas qora kostyum, yuzidagi magʻlub boʻlmagan nur, nonushtasiz suvsiz ringga yugurish — bular hammasi oʻziga xos edi, chunki oʻsha vaqtning oʻzi boshqa edi. Endi esa, uning yurishiga boshqa hissiylik qoʻshilgan: oʻrganilgan tartib, raqiblarini oʻrganish va oʻyinning har bir daqiqasini yaxshi tashkil qilish. 2016-yilda u oʻziga qarshi kurashar edi, endi esa oʻzidan keyin kelganlarni olib ketishga intilmoqda. Bu boshqa qiyofadagi jasorat, ammo uning uchun aslida hech narsa oʻzgarmadi — yuragi hali ham jangchilarnikiday oʻtib turibdi.
Avval sana, keyin bahslash.
Odamlar, sizlar nima deganingizni eshitdim... Lekin Jon Jonsning 2016-yildagi o'sha yurishini esladiganlar, menimcha, o'zimizni unutib yuboramiz. Bu nafaqat g'alabalar seriyasi edi — bu qandaydir yuqori bosim ostidagi ma'naviy kurash edi.
Shuni tushunish kerakki, o'shanda u uchun ringning o'zi boshqa joy edi. Qora kostyum, yuzidagi mag'lubiyatdan xoli nur, nonushtasiz suvsiz bir kunning o'zi uchun — bular hammasi uning qaysidir maqsadiga xizmat qilgan. Va bizning xalqimiz, maydon o'tlarining orasidagi bizlar, uning qanchalik baland ko'tarilganini his qilganmiz.
Ammo menimcha, Jahongirmilliy va Gulnora oxirigachaning so'zlariga qoshilib ketaman: Jon Jonsning o'sha yili faqat uning tekinchilik bilan urgan g'alabalari emas edi. Bu uning qaysidir tarzda bizga o'rgatgan hayot darslari edi. Qanday qilib chekinish kerakligini, qanday qilib qayta tiklanish kerakligini. Qo'lqoplardagi bo'shliqlar haqida gap ketganda, men ham o'zimni o'shanda tushungan edim: uning ichidagi o't o'chmaydigan, har doim yangi janglarni izlaydigan ruh edi.
Sanjar_Toshkentning so'zlariga kelsak... Yo'q, men uning xotirjamligi haqidagi mulohazalariga butunlay rozi emasman. Biz o'ylaymizki, u endi boshqa qiyofada bo'lsa-da, lekin o'shanda uning yurak urishi qanday bo'lagan, ularning o'rnini hech narsa almashtira olmaydi. Jon Jonsning ma'naviy boyligi shundaki, u hech qachon o'zini boshqa odamlardan yuqori ko'rmagan. Uning uchun har bir jang — bu boshqa qiyofadagi imkoniyat.
Qani endi, mening fikrimcha, biz 2016-yilni faqat sovuq raqamlarda eslamay, balki uning ruhi bilan eslab qolishimiz kerak. Chunki Jon Jonsning o'sha yili yaratgan merosi — bu nafaqat chempionlik unvonlari, balki insonlarning ko'ngillariga yetib boradigan yuksak namunadir.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Oftob bilan bezatilgan nonushtamni qizil-binafsha ranglarga burab, "Jon Jons kelayapti" degan xabarni eshitib, "Ajoyib, endi ham ringga nonushta bilan kiradi" deb o'ylaganman... lekin haqiqatdan ham o'sha dushanba kuni u Farg'ona maydonida ringga yugurib chiqib, birinchi raunddayoq qarsaklarning to'm-torini yoriganini ko'rganimda, borshning ichida qoldim! 😂🍿
O'shanda u yerda nonushtaning yo'qligini unutganman, chunki uning oyoqlarida qora kostyumdan ko'ra qancha ruh borligini his qilganman — u qandaydir mashina kabi ringda aylanar, raqibining boshi qayerga qarab ketayotganini oldindan his qilar va... oh, xudo, uning ko'zlariga qaraganda, men ham nonushtasiz qolishdan cho'chigandim! 🤣
Shunday ekan, kelajakda Jon Jonsga nonushta sovg'a qilish uchun maxsus "Bobsley Nutrition" ishlab chiqilsa yaxshi bo'ladi — uning oyoqlariga energiya beradigan maxsus qahva va g'alabaga qarshi... Qizil pomidorli sendvich!
Choynagimni ushlab tur.