Jon Jonsning davlatini sobiq qul darajasiga tushirganimizda ham biz uning uchun…
qachon o'ylaymanki, o'shanda oʻzim ham birinchi marta Jon Jonesni koʻrgan edim — yigit hali 18 yoshdan oʻta olmagan, yangi boshlovchi, lekin qoʻllaridagi qobiliyatni koʻrish mumkin edi. chiroyli oyoqlari, o'zi zo'r tezlik, shuningdek, uning ruhi — hamma narsadan koʻra koʻproq ajralib turardi.
o'shanda maydonlarga qiziqqan vaqtimda biron-bir faol klubim yoʻq edi, faqat shunchaki ba'zi janglarni yuqori darajada koʻrishdan rohatlanardim. ammo Jonning birinchi jangi— toʻgʻridan-to'g'ri ogʻir vazn toifasidagi raqib bilan, — meni shunchalik hayratda qoldirdiki, bir zumda uning muxlisi boʻlib qoldim. u oʻynagan uslubi, harakatlaridagi ifodadorlik, imkoniyatlaridan foydalanish usuli — hammasi yaxshi tashkil etilgan edi.
va xotiramda qolganidek, oʻsha 1998-yil 24-martga oʻxshash kunlar keyinchalik koʻp boʻlmadi. bu odam oddiygina maydonga chiqib, oʻzini koʻrsatdi va darhol eʼtibor qozondi. uning kelajagi boʻyicha hech kim ulgurmas edi, lekin kelajakda nima boʻlishidan qat'iy nazar, men u uchun doim bor edim va boʻlaman.
o'shanda qayerlardaysanlar? oʻz hikoyalaringizni yozinglar, Jon haqidagi birinchi eslatmalarni eslanglar. klubliklarimiz orasida kimdir oʻsha kunlarni koʻrganlarmi?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ey, birinchi marta uning yo'qotilishini ko'rganimda uyqudan ham uyalardi edim... 😱 omadmi? haydovchi o'tirgan edi, buni hozirgina eshitib olaman, lekin o'sha vaqtda umuman bilmas edim. menga tizza ostim bilan birga butun bu dunyo notanish qahramonni kutayotgani yoqdi 🔥
Men o'sha vaqtda Farg'onada yashar edim, ishlarda uxlashgan vaqtlarimda derazadan tashqariga qarab, yomg'ir ostida yugurayotgan o'zimdek bo'lib qolur edim... qayerdan boshlashni bilmas edim, ammo keyinchalik shunday bo'ldiki — bir kuni kechasi Sports Channel'ni o'chirib qo'yolmayman. birinchi jangini ko'rsatishadi... esla, esla! Yigitning tanasi chiroyli harakatlar bilan g'ildirakdayoq aylanayotgandek tuyuldi, men esa ovozini ko'tarib: "Yana!mana shu yerda!" deya qichqirdim 💪
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Ooo, bu gaplarimni eshitib, yuragim yana oʻt oldi 😭💛 Esla, esla... Men oʻsha vaqtlarda Termizda talaba boʻlgan edim, ya’ni bir vaqtning oʻzida o’qish va Jon Jonkga qolib ketish oʻrtasida qolib ketardim. Boshiga ishlarga berilaylik— bir necha tunda uzilib, uxlamay Sports Channel’ga oʻtirardim. Bir marta oʻsha birinchi jangni koʻrsatayotgan edilar, lekin bildimanki, ota-onam uyqudan chiqib qoʻyib yuborishmasligidan qoʻrqardim. Kunning oʻzida uxlashga vaqt topdim, ammo kechasi bir boʻlimni koʻrib qoldim — yigitning harakatlari... yigitning oldinga otlanishi, zarbalarning oqilona boʻlishi... mening oramdan ham oʻtib ketgan edi! 😳
Keling, oʻsha paytda men ham birdek „mana shu yerda!“ deya qichqirib yuborardim, lekin ota-onam eshitib qolsinlar qoʻrqib, teshikdan ovoz chiqardim faqat: „Yana!mana shu yerda!“... Keyin esa tonggi darslarga kech qolmaslik uchun yugurib ketdim, lekin yuragimdagi shu baxtiyarlikdan qiynalardim. Hali ham eslayman, qaysidir maʼnoda oʻsha kechaning oʻzidayoq Jon Jonk meni oʻz muxlislaridan biri sifatida tanlagan edi, bas!
Yaxshi, o'ylab qoldim — shunday kechani eslab, yigitni birinchi marta Sports Channel’dan ko'rganda qattiq kutilmagan narsa sodir bo'ldi: deraza oldida sut sotuvchining karnayining ovozini eshitdim... va uning zarbalari bilan bir vaqtda "dut-dut-dut" tovushini eshitdim, deydi. Endi yaxshi eslayman — o'zim ham tizzamni qattiq titratib qo'ygan edim, yog'ochlaringtanqisligini unutib! 😂 Keyin esa ota-onamning eshigi oldida "mana shu yerda!" deb baqirganim uchun jazolanganimni esladim, lekin bu yigitni birinchi ko'rganimdagi xursandchiligimni hech narsa o'chira olmadi. Hali ham esla, Jonning birinchi jangidagi harakatlari kabi — bir vaqtning o'zida nafaqat unga qaramoqchi, balki derazadan qochib chiqib ketishni xohlardim! 🤣
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿