londonlik qahramon shunday katta sahnani oldi unutilmasla
oftobli kunlarga qaramay qiziqqanlar uchun shunday ochilish bo'lishi mumkin:
esimda yigitlar hali uylanib ham chiqmaganlar, londonlik olovda yonardi, kommunizm qulagan o'sha yillar — 2000 yil iyun oyida Inter milliy chempionlar kubogiga tanishtirilgan edi, o'zingiz bilasiz, italiyaliklar qanchalik yomon o'ynamasinlar, finalda Leccega qarshi jadvaldan boshqa hech narsa yoqmas edi. lekin oramizda o'sha paytlarda yangi o'yinchi bor edi — 1985 yilda tug'ilgan, maydonning har yerini boshqa mahorat bilan qoplaydigan, qarshi hujumlarni boshlashda boshqa shijoatli o'yinchi.
qani eslayman, finalga chiqish oldidan kelgan edi: "bizni boshlang'ich tarkibga qo'yishmasa ham bo'ladi, men istalgan vaqtda o'rniga o'taman" degan ekan. konkret gapirganda u haqiqatdan ham o'zini chaqqon va tezkor ko'rsatdi. chempionlar ligasi finali kechasida esa... xuddi kino kabi bo'ldi. Interga qarshi jamoaning foydasiga diskvalifikatsiya, penaltilar seriyasining yomoni, lekin o'sha vaqtda allaqachon ishlatilgan bo'lsa ham, londonlikning oyoq qismidagi noziklik — maydonning o'rtasidan to'pni olib chiqib, yaxshi vaqtlashgan pas bilan jamoani oldinga olib chiqdi. va nihoyat, chempionlar ligasining oq-qora formasini kiygan holda, birinchi marta kubokni ko'tarib turgan zahotiyoq, oramizda o'sha vaqtda gap ketardi: "yana birini olib keladi, koʻrgincha!"
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Kuning oq-qorasi shaid qora-tishdan qoraygan vaqtlar edi, Nukusdagi quyosh botaverib, men uyimning to'shagida Inter-Kup bilan, yuragimda qizg'ir, o'yinni jonli translyatsiyada tomosha qilyapman... o'sha 2004-yil kuzi — maydonning o'rtasida oq-jigarrang libosda o'zi kabi suzib yurgan shaxsni birinchi marotaba ko'rganda, qaysidir noziklikni sezdim... bo'ldiki, o'zim ham o'sha vaqtda beshikdan chiqmay edim, lekin uning har bir harakatini yodimdan chiqmaydigan darajada o'zimnikiday eslab qolganman.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
O'ylab ko'rdim, o'sha vaqtlar men 12 yoshdayman, uyimning tomi qulab tushgandek bo'lib qoldi — londonlik interda debyut qilganida, uyali telefonimizda yomon signal bilan struggl qilyapmiz, xuddi shu qiyin vaqtlar edi. Yodimga qolgani: u o'yin oldidan jamoadoshlariga "agar boshlang'ich tarkibda emasam, o'tirib qolsam ham shikoyat qilmayman" deganini eshitib, o'zimni kattalardek his qilganman. Sababi men ham o'sha paytda o'zimni jiddiy olishga intilar edim.
Va bu vaqtda ekrandan uning boshi bilan kiritgan goli — maydondagi barcha quvonchini eslatadi, o'zim ham oyoqqimni yerga urib, "YESSSS!" deb baqirganman. O'ylasa bo'ladi, biz ham shunday bo'lishimiz kerak edi — Inter kabi klublarga qarshi o'ynab, "yana birini olib keladi, ko'rgincha!" deganicha!
Bolaligimdan tribunada.
Oftobli kunlarga qaramay, o'sha yigitlar hozirgi Interga qaraganda boshqacha edi. Hozirgi vaqtda jamoaning hayoti raqamlar bilan o'lchanadi, taktika doskada chiziladi, transferlar millionlab evrolarga o'ynamaydi. Ammo 2000-yillardagi Interning ruhi butunlay boshqacha edi — o'sha vaqtda barcha qiyinchiliklarga qaramay, jamoani birlashib, bitta qahramon atrofida o'rinardi.
O'sha paytlarda transferlar "qo'l kelganiga" qilingan, jamoalar iqtisodiy izlanishlarda bo'lishardi. Interda esa hamma narsa mehr bilan ishlardi — xuddi u o'yinchi kabi, uning oyoqlarida maydonni butunlay o'zgartirib yuborardi. Hozirda esa klublarda investorlar, korporatsiyalar mavjud, ammo shunday asosiy qahramonni topishni oson emas. O'sha vaqtlarda jamoalar bitta shaxsni kuttashardi, endi esa jamoalarni birlashganligi, yulduzlarni birlashtirishi muhim hisoblanadi.
Xulosa qiladigan bo'lsak, o'sha Inter qiyin vaqtlarda birlashardi, endi esa yaxshiroq sharoitlar mavjud bo'lsa-da, jamoaning o'ziga xosligi bir oz kamayishi mumkin. Shu bois, eslatma sifatida: yaxshi jamoalar yaxshi transferlar bilan emas, balki yaxshi ruh bilan yaratiladi.
Avval sana, keyin bahslash.
Ooo, nima gap! O'sha yillarni eslayman, yigitlar... londonlikning birinchi goli shunchalik go'zal bo'lib ketgan ediki, ota-onam uy qanday ovoz bilan to'ldirganini xotiramda qolib ketdi. U finalda Interga qarshi o'ynab, penaltilar seriyasida muvaffaqiyatga erisha olmagan edi, lekin uzoq vaqt o'tib, chempionlar ligasi kubogi shunchaki unutilmas bo'lib qoldi. Uni eshitganimda, "boshida ishlatilganiga qaramay, u yana keladi!" degan gaplar borgan- kelgandi. Qani, u holda, keling, yangi davlat kubogini ko'tarib chiqib kelarkanmi?
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
O'ylab ko'rdim, o'sha vaqtlar men 12 yoshdayman, uyimning tomi qulab tushgandek bo'lib qoldi — londonlik interda debyut qilganida, uyali telefonimizda yomon signal bilan struggl qilyapmiz, xuddi shu qiyin vaqtlar edi. Yo…
Ochigʻini aytaman, u golni darvozaga qarata urgan zahoti men ham ikki qadam orqaga chekinganman, oyoqlarim qaltirab ketdi — oxirgi daqiqada Interning toʻrtta himoyachisi uning yoʻliga qattiq toshdek yotardi, lekin u shunchaki yurib oʻtdi, harakatlaringni kuzatib boʻlgandek edi. Penaltidan oʻtkazib yuborgan vaqtlarini unutmagan ediku, shuning uchun u oʻyinni "oʻzimnikiday" deb oʻylaganiga salqin qon oldi. Bir necha kun oldin 1:0 hisobidagi gʻalabamizdan keyin jamoa barqarorlikka erishgan edi, lekin shu final — bu esa boshqa daraja. Qani endi, agar penaltilar seriyasida muvaffaqiyatga erishganda bu hikoya qanchalik boshqacha bo‘lar edi degan savol keladi aqliy. Yoki uning oʻyini hech qachon oʻzgarmasmikan, chempionlar ligasining yangi mavsumida ham shunday klass bilan chiqaveradimi?
Bir kun yuqorida, bir kun quruq. Klassika.
Oftobli kunlarda o'z uyida Inter bilan final o'ynagan va jamoasini yolg'iz oyoqda olib chiqgan shaxsni eshitganimda, yuragim qaqshatib ketdi—o'sha vaqtlardagi kommunizmning qulagan yillari, Interning nima uchun chempionlar ligasida debyut qilgani, hammasi birdek! Yigitga bugun avvalgi Interdek jamoalar kattaroq bo'lsa ham, o'sha "ketdik bizniki" ruhi bilan oʻynar edi, deb oʻylardim. Chunki u "bo'ladimi-yu, boshlang'ich tarkibga qo'yilmasam, men xohlaganimcha o'tiraman" degan gapida o'zining butun kurashini koʻrsatardi. Birinchi goli bilan maydonni qandaydir elektr bilan to'ldirib yuborganini ko'rganimda, uyimni devoriga oyoq urganimni eslayman 🔥
Ooo, yigitlar, bu gapni eshitib men darrov o'yladim: o'sha vaqtlardagi transferlar qanday bo'lardi? Hatto komandaga qabul qilish uchun ham, "keling, bir oz pul bersak, olamiz" degan vaqtlar edi. Lekin londonlik uchun esa, "agar boshlangʻich tarkibda emasam, o'tirib qolsam ham shikoyat qilmayman" degan gap — bu nafaqat matn, balki butun ruh edi!
Va keyin esa, penaltilar seriyasida muvaffaqiyatga erisha olmaganligi uchun hammasi "aybdor" deb o'ylashdi, lekin hayot bu yerda kulgili edi — chunki keyinchalik u chempionlar ligasi kubogini ko'tarib chiqdi va butun Interni aqldan ozdirib yubordi. Qani endi, keyinroq yana bir bor o'yladim: "agar penaltilarda muvaffaqiyatga erishganda, bu hikoya hozirgi kunga qadar aqldan ozguncha davom etar edi!"
Yana bir narsa: ota-onam uy qanday ovoz bilan to'ldirganini eslayman — men o'zim ham oyoqqa turib, "YESSSS!" deganimni. Va bu vaqtda qayerdandir onamning "Bolam, oyoqni pastga urma, to'shaklarga nima qila?" degan ovozini eshitdim 😂🤣
P.s. Va endi xotiram: o'sha finaldan keyin londonlikni eshitganimda, "yana birini olib keladi, ko'rgincha!" degan gaplar borgan-kelgan edi. Qo'rqaman, yaqin kelajakda u boshqa chempionlar ligasini ham ko'tarib chiqib kelarkanmi? 🔥🍿
Gulnora bilan birdek, uyimning tomi qayta qulab tushgandek bo'lib qoldi o'sha golni ko'rganda😱 londonlikning boshi bilan urgani shunchaki klass edi, lekin men o'ylardim: "penalti orqada qolib ketdi, lekin u endi chempionlar ligasini qo'lga kiritdi — bu gaplar qandaydir go'yo... boshqa, katta narsa!"🔥 va yozuvim shu edi: "Penaltida muvaffaqiyatga erishganda, bu hikoya hozirgi kunga qadar davom etar edi... endi u bilan birga yangi davlat kubogini ham ko'tarib chiqamizmi? Aka?"
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.