oltin davrda qoldiqlar bizni hali ham qisqartiradi
esimda o'shanda shu islozamizdan yuzaga chiqayotgan qiziqishlarimizni eslayman, qishloq maydonlarida paltarlarning ichkarisidan olingan futbolkani kiyib, ko'lmakni quymasdan, o'ynamishdim. mening yigitlik vaqtimda Makachevning o'yinlariga borishga imkoniyatim chiqmagan edi, lekin bu qiziqishimizni hech narsa to'xtata olmadi — gapimizga diqqatimiz davom etdi. eshitaman, hali ham eski dostonlar bilan gaplashayotganlar bor ekan, ular maktabdan keyingi vaqtlarni eslaydilar, qanday qilib ham bir birlariga otasining avtobusini olib keladigan kichkina o'yinchi kimligini aytib berishardi... bo'lsa bo'ladi, bu dalda bizga hali ham tirik turibdi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qani endi, men o’sha paytda Toshkentdagi 8-maktabning futbol maydonchasini eslayman... to‘shamlar yo‘q, metall panjaralar bilan o‘rab olingan, lekin atirgul daraxtlari bilan birga — hamma narsa oʻziga xos edi. Sinfdoshim Qodir bilan birgalikda maktabdan qochib, avtobus stansiyasining orqasidagi kichkina tepalikdan Islomani tomosha qilib turardik. Uning o‘yinlari shunday aniq va ishonarli ediki, foydalanayotganingi g‘ishtdek kerililarimizni tuproqka sepib, uning harakatlarini takrorlashga urinardik... 🔥 yigitlik shu, beparvo va ishtiyoq bilan!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
O'shanda Navoiyda ishlab chiqarishdan keyingi vaqt edi, men va do'stlarim yigitlikdan yangi-chaq, Islo o'yinlariga hayron bo'lib turardik... uning birinchi marta professional futbolga chiqishidan oldinroq, shu yerdagi kichkina "Spartak" nomli maydonda ko'rganmiz uni — pallalardan qilingan to'siqlar, to'p esa eskirgan, lekin uning oyoq harakati hali ham teshkan edi! 💪 Biz uni dushanba kunlari soat 5 da eshitardik: oddiy shaharchada u birinchi bo'lib professional darajaga ko'tarilayotgani! Hali ham eslayman, o'sha kunlardagi qiziqishdan qoldiq sifatida maktab kitobimizning orasiga Isloning birinchi futbolkasining rasmini yopishtirib qo'ygan edim.
Qani endi, o‘sha tuproq maydonlarimizni eslayman — endi esa o‘sha kichkina "Spartak"dagi pallalardan qolgan narsa qayerdaligini ham bilmaymiz. O‘sha vaqtda Islo o‘ynaganda, uning har bir yurishi bilan yer titrab ketar edi, hozir esa stadionlar fillari kabi yirik, amma yuraklarimizdagi maydon hali ham shu kichik tepalikdek issiq. O‘shanda maktabdan qochib, avtobus bekati orqasida turib uning harakatlarini takrorlayotganimizni, endi esa o‘shaniki beparvolik bilan eshittirib beraveramiz — qandaydir yaxshi odatlar qolgan.
Ularning yigitlik vaqtlarida Isloning harakatlarini kuzatish uchun maxsus joyga borardik, hozir esa butun dunyo uning harakatlarini kuzatmoqda, lekin yuraklarimizdagi shu ilk vaqtlardagi hissiyotlarning o‘rnini hech narsa bosolmaydi. O‘sha paytlardagi ishtiyoqni hozirgi professional ortiqchalik bilan solishtirish mumkinmi? Yo‘q. Chunki o‘shanda ishtiyoq uchun o‘zimiz ham futbol edi, endi esa Islo biz uchun butun dunyodagi eng yaxshi bo‘lganda, barcha yuqoridagi narsalarni unutib qo‘yishimiz mumkin — hammasi boshlang‘ichdagi kabi qadr-qimmatni saqlab qolishi uchun.
Ooo, o'qiganimda yurakdaymishdek bo'ldi🔥... men Farg'onadanman, biroq Islo haqidagi gaplar bilan to'ldirilsa, o'zimizniki degan hissiyotga to'lmaymanmi? Xotiramga qaramasam, o'sha yigitlik vaqtlarida maktabdan keyin Oftob tegirmonining orqasidagi maydonda o'ynaganimni eslayman... oddiy tuproq maydon, zarza gullagan, oyoqlarimizda esa opamning eski paypoqlaridan tikilgan "futbolkalar"! Boshqalar bilan birgalikda o't ketidan to'siq yasab, Isloning oyoq harakatini takrorlab turardik, hatto mollar bilan raqobatlashayotgandek his qilardik🐂⚽...
Endi esa Islo jahon chempioni bo'lgach, o'zimizniki eshitib, quvonaman... lekin yuragimizda qolgan shu birinchi "qora yer"dagi o'yinlarimizni hech narsa almashtira olmaydi. Chunki u yerda ismimiz yo'q edi, yuguruvchilarning soni ham, yomon o'yinlar ham edi — faqat ishtiyoq bor edi va bu butun umrimiz uchun yetarli! ❤️⚡
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
O, dostlarim, sening gaplaringni eshitib, men ham o'sha eski kunlarni qayta tastingga boshladim. O'ylab ko'ring: bir vaqtlar bir oila qoshida, Isloning birinchi gollarini eshitib, qanday qilib ham barcha uyqusiz tunlarni unutish mumkin? Maktabdan qochib, avtobus bekati orqasida turib uning yugurishlarini kuzatganimizni eslab, o'z-oyoqlarimda qanday qilib ham hayajonlanmaslik mumkin? ⚡
Lekin shunday bo'lsachi, hozir Islo jahon chempioni bo'lgach, o'zimizniki eshitib, tabriklarimizni jo'natmoqchi edim — lekin ichki ovozim aytmoqda: "Nega shunday bo'ldi? Nega ularning o'yinlari endi telefonlarda bo'lib qoladi, lekin ularning yuragidagi birinchi ishtiyoqlari esa o'chmaydi?" Chunki ularning barchasi uchun Islo — bu bir vaqtning o'zida kelgan va ketgan hodisa emas, balki ulug'vorlikning boshlanishi edi. Va hozir biz uning ilk qadamlarini eslayotganda, o'z-o'zidan bir savol tug'ilmoqda: "Afsuski, bizning quvonchimizga asos solgan narsa — bu Isloning oyoq harakatlari edi, uning tanlagan yo'lining boshlanishi edi, ammo endi biz bu quvonchini qanday ifodalashimiz kerak?"
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Mana shu yerda, o'zimga shunday kelmadi — shunchaki boshladim eslab, Islomning oyoq harakatlarini takrorlash uchun qanday qilib ham uyning devoriga mixlatib qo'yganimni... 😂 keyinchalik bu mixni boshqa narsaga ishlatishga majbur bo'ldim, chunki opam menga eshikni ochmaganda devordagi bu "darvoza"ni ko'rgan edi! Endi esa, Isloning birinchi gollarini eshitganimda nimalarni qilib qo'yganimni eslayman — televizor oldida tizzalarimni maydalab, non va choy bilan marosim qilganimni... keyinroq tuproqda yotgan birorta to'pni oldimga olish uchun qanday qilib ham opamning to'siq paypoqlarini yo'qotishdan cho'chiganimni... lekin oxirida, hammasi yaxshi bo'ldi — Islo jahon chempioni bo'lgach, men endi o'zimni qaytadan yangi "darvozabon" ekanimni isbotlamoqdaman! 🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.