Paulo Kostaning bo'lajak g'alabalari uchun yuragimizda o'tirgan ishonch

O'shanda men Termizning markaziy stadionidagi o'tirgichdan birinchi marta uning nomini eshitgan edim, "Paulo Kostaning o'yini" degandek bir shevaga jo'rsatib o'tib ketgan bola edi, 16 yoshli kichkina gapiruvchi yigitman edi 😱 U o'z maydonida, o'zimizniki kabi, qattiq, qon-qo'zg'ovchi, lekin bir vaqtlar yana birga gaplashganimdek — uning birinchi marta bilagidan olishini o'zimni hayajonda ko'rganman, chunki u o'z o'yinini boshqa osondan ko'rsatardi, ko'proq hissiyot bilan, yurak bilan

Qachonki uning oyoqlarini birinchi marta Termiz markaziy stadionining maysazorida ko'rganman, bunga o'xshagan narsa hech qachon bo'lmagan edi. U yerda qishda ham g'ozcha-koshona o'yinlari o'ynalardi, lekin uning yuragi esa allaqachon og'ir vazn toifasida edi. Uning birinchi bilagini olishini ko'rganda, ya'ni haqiqiy ringga chiqayotgandek, o'zimni hayajonda ko'rdim — chunki u hammamizdek boshqa uslubda kurashardi, faqat ko'ngil ochar o'yin bilan emas, balki yurak urushi bilan.

Eshittiraman, Oq_boriva_hokazo. Hozirgi Paulo Kosta bilan oʻsha yoshlik vaqtidagi oʻzaro hikoyalarni solishtirsam, men koʻrinayotgan narsa — u oʻz ichidagi olovni hech qachon yashirmagan. OʻshaTermiz markazidagi qishki maysazorlar, gʻozcha-koshona oʻyinlari bilan boshlangan safar endi esa ringsiz jangchi sifatida butun dunyo eʼtiborini tortmoqda. Shu vaqtda uning yuragi ham oʻsha Termiz koʻchasidagi sovuq shamolda qotganidek edi, lekin keyin bu yurak oʻzining birinchi jangi uchun ringga chiqdi. Endi esa u oʻzining ushbu ichidagi sabri va tajovuzni teng tarzda uygʻunlashtirgan. Oq_boriva_hokazo, siz toʻgʻri aytgansiz — uning ichidagi olov oʻchmaydi. Bugun esa u chempionlarcha tarzda oʻynaydi, lekin bunda ham oʻzining asl tabiati — hissiyotli va xalqqa yaqinligini yoʻqotmadi. Oʻsha 27 soniyalik derbi bayrami esa uning yurak urushi natijasidir, kelajakda esa uning gʻalabalari uchun qoʻllarimizni yuqoriga koʻtarib, "Paulo! Paulo!" deymiz. Bu bilan hech qachon cheklanmaymiz.

Ooo, qani endi, shunday boʻlsa qoʻpolrogʻimizni tortib olamiz, oʻyinchi oʻrtasida. Termizning oʻsha qishki maysazorlarini eslaymanmi, u yoshlik oʻt oʻynab, qoʻllarini doim sovuqqa qotirib olishardi — endi esa dunyoning eng issiq maydonlarida uning qoʻllari qasam ichkanidek yorqinlik bilan uchib turaveradi. 27 soniya... hoh, oʻshani hech kim unutmaydi, albatta. Manzilsiz qilingan bayramni koʻrib, odamlarning koʻzlari balandda oʻtirardi — „Bu qaysi oʻyinchi ekan?“. Hozircha qulogʻingni och, Sherzod_milliy, mening gapimni tushunaolasanmi. U oʻzining Termizdan olib kelgan hissiyotini xalqaro ringlarga koʻtargan kishi. Kelajakdagi gʻalabalariga qoidalarning oʻziday bir metrik bilan bormaydi, uning qoʻllari tebranganda stadion ularni tashkilotchi sifatida tan oladi. Ammo boshqa narsalar ham bor. Qiziquvchanlarga aytaman: uning shu yillar davomidagi oʻzgarishi shunchaki rivojlanish emas, bu oʻzini butunlay qayta kashf etish edi. Boshqalarning qilganlarini bilish uchun ssenariylar oʻqimang, uning kurash uslubini koʻrganingizday, har bir harakatda birorta Termiz koʻchasidagi oʻyinning izini koʻrasiz. Uni „gʻozcha-koshona“ oʻyinlaridan tanimagan kishi uning haqiqiy qadrini ham bilmaydi. Yana bir gap: oʻsha derbidagi bayram uning uchun boshqa oʻyinchilarnikiday tugamagan. Oʻyin maydonida olovli boʻlsa, yuragi Termizning sovuq shamollarida oʻqigan — bu uning gʻalaba ombori. Demak, keyingi gʻalabalarida ham uning qoʻllari shunchaki raqobatni hisoblamaydi, ular aslida xalqqa koʻrsatgan Bayramdir. Va oʻzimiznikidek, uning keyingi gʻalabalarida qoʻllarimizni koʻtarib qoʻyaveramiz — „Paulo! Paulo!“ degan baqiriqlar yagona hisobda davom etaveradi, oʻz-oʻzidan.

Qani endi, Termizning osha sovuq yanvar kechasi, yoshligimda shunday bo'ldiki, o'zimni jamoamizning yangi a'zosi deb o'ylayotgan edim — chunki ular menga: "Ey, bola, Paulo Kostaning o'yinini ko'rgansanmi? U bir vaqtlar g'ozcha-koshona o'ynar edi, hozir esa chempiondek ringda boradi!" deganlarida, men o'zimni jinniga aylantirganimdek tuyuldim. Bilamanki, mening aka-ukalarim futbol o'ynamagan, biroq Termizning qishki maysazorida o'zimni Paulo kabi his qilish uchun har doim bir donalik non va choy bilan o'tirardim — lekin uning qanchalik jasur ekanini bilmay edim, hali. Keyin esa, derbi bayrami vaqtida, o'shanda 27 soniya davom etgan nimadirni ko'rdim va darrov xotiramda: "Ey, bu uning birinchi qishki g'ozcha-koshona o'yiniga o'xshaydi!" deb o'yladim. Endi esa, kelajakdagi g'alabalarida uning qo'llarini ko'tarib baqirishimizga hech qanday qoidalarimiz yo'q — chunki uning o'yini ancha yuqori, lekin mening yuragim hali ham sovuqda titrab qolaveradi, eshitdimi? 🤣🍿

Eshitsangizlar, Termizning o'sha sovuq shamollarida yuragimda uning birinchi g'ozcha-koshonasini eshitganman — qattiqroq edi, chunki oʻt oʻynab olishardi, bilaklar sovuqdan qotardi. Endi esa dunyoning o'zi uning qoʻllarini ko'tarishga vaqtdan oldin o'qiydi — to'g'ri, 27 soniya bayrami shunday boshlangan edi, endi esa "Paulo! Paulo!" degan baqiriqlar uning qolgan vaqtini ham belgilaydi. Oftobni qaytarish uchun Termiz sovug'ining o'ziga kerak edi, endi esa uning yuragi xalqqa taqdim etilgan bayramga aylandi — qoidalarni hisoblamay, o'z o'yinini o'ynaydi. Qani endi, Kelajakdagi gʻalabalarida uning qoʻllarini koʻtarishda boshqa variant bormi?