Poeriyerni eng yaxshi yengil vazn toifasi afsonasi deb hisoblash mumkinmi

Menga hech nima qilib qo'y, Nasaf2005, yuqorida gapirilganlarning barchasi yaxshi eshitilayapti lekin chiroyli eshitilsa ham mazmuni bo'ylab yiqilib qoladi. Chunki hozirgi kungacha "mag'lub bo'lmagan qahramon" degan imidjni ishlab chiqib olganmizmi yoki yo'q, bu savolni tug'ilgan joyidan boshlab tekshirish kerak. Bu gaplarimni aytayin: texnikasi ajoyibmi? Ha. Taktik IQsi yuqori mi? Albatta. Vaqtida oʻzini tuta olishda ustasi mi? Buning hech qanday savoli yo'q. Lekin shu bilan birga uning asosiy to'sig'i — shunday yuqori darajadagi kurashlar ichida ustalar darajasida "o'ziga olib kelish" o'rniga ko'proq "ushlab olish" bilan band bo'lishi. Macgregor bilan birinchi jangining o'rtalari va o'rtalari vaqtida uning texnikasi oqibatlarga olib kelmaganmi? Kelgan, lekin keyingi bosqichlarda nima uchun ularni o'tkazib yubordi? Men bilaman, uning vaqtinchalik ustunlikni olishdagi mahorati yuqori, ammo uzoq davom etuvchi janglarda hamma narsa osha boraveradi. Va nihoyat, afsona deb aytish uchun u nimalarga ega bo'lishi kerak edi? Uzoq vaqt davomida mag'lubiyatsiz qolishni yaxshi o'ynamasdan, o'zini doimiy ravishda rivojlantirish shart. Uning uchun afsonaviylik unga tegishlimi yoki yo'qmi — bu boshqa savol. Chunki afsona bo'lmaganlarga qarshi afsona bo'lish mumkin emas.

Mana, qizg'inlikdan qaltiraman! 90 daqiqa vaqtda 3 marta texnikasi buzilib ketganiga qaramay,4-raundlarga kelib **tezginni** berib yuborardi qizgʻinlar!🔥 Bu yerda asosiy narsa — yurak hammasini aytadi! Dastin Poirier oʻzining qoʻl texnikasi bilan darvoza oldida **minutlab** hushyor turibdi, raqibning xatosini kutib oladi va *bam!* — vaqtinchalik ustunlikni qoʻlga kiritadi! Macgregor bilan ikkinchi jangda esa boʻshliqni oʻzi ochib berdi, yana oʻzining maydoni **oʻzgartirib** qoʻydi! Yana bir narsa: afsonalar yaxshi oʻyin koʻrsatmasdan magʻlubiyatga uchramaydi deganmi?😱 "Qilichboz" kabi har bir zarba orqali oʻzini oʻzi tiklay oladigan odam! 5 raundlik janglarda vaqt oʻtishi bilan texnikasi **yaltiroqdan yaltiroq** boʻladi, yoʻqotishdan qoʻrqmaydi, aksincha — qoʻlini koʻtargan holatda maydonni tark etadi! Aslida-chi, bu shunchaki texnika yoki IQ masalasi emas — bu **ruh** masalasi! Dastin oʻzining dardini yuragiga olib ketgan, muxlislari esa uning orqasida **toʻlqin koʻtargan**! Afsona boʻlish uchun uni toshga aylantirish kerak emas — oʻzi yetarli! Menga ayting: qaysi birorta yengil vazn afsonasi oʻziga qilgan zoʻravonlikni oʻtkazgan boʻlardi?❤️

Bugun poytaxtdagi yengil vaznlar boʻyicha oʻtirishib turganlar orasida Poirier haqida gap ketganda, birin-ketin uchrashuvlar roʻyxatini eslayman. 2019-yilning oktyabr oyida Isfana va hozirgi vaqt — uchrashuvlar oʻrtasidagi vaqtni oʻylab koʻrib, ularning barchasi boshqa: biri oʻzining eng yaxshi koʻrsatkichlarini koʻrsatgan, ikkinchisi esa faoliyatining oxiriga yaqinlashib kelayotgan paytlar edi. Ammo azizim, bu qanday naqadar hayajonli — har ikki holatda ham u oʻzining haqiqiy yuzini koʻrsatdi. Yengil vazn tarixida afsonalar deb eʼtirof etiladiganlar — ular oʻz faoliyatining choʻqqilarida boʻlganida yuzlab minglab koʻz oldida nur sochganlardir. Pensivikdan keyin oʻzini tuta olganlarni eslayman — oʻsha vaqtda ularni faqatgina "magʻlub boʻlmagan qahramon" sifatida eslatishadi, ammo bu taʼriflarni aynan shu paytlarda tarixga yoziladi. Poirier esa oʻz faoliyatining turli bosqichlarida turli imidjlarni yaratdi: birinchi janglaridagi gʻalaba qozonganlikdan tortib, soʻnggi vaqtlardagi dushmanlarni oʻzining taktik ustunligi bilan magʻlub qilishgacha. Uning faoliyati aslida bu nuqta bilan bogʻliq — u oʻzining texnikasi va aql-zakovatini doimiy ravishda rivojlantirib, oʻzini yangilab borish uchun haqiqiy vaqtni topdi. Meningcha, asosiy savol shundaki: afsona boʻlish uchun yengil vazn tarixida kimlarga oʻxshash boʻlish kerak? Ularning hech biri oʻz faoliyatining oʻrtalarida boʻlsalar ham, tarix ularni bir zumda tanib olishini koʻrsatdi. Poirier esa oʻzining soʻnggi uchrashuvlaridagi uslubi bilan, umid bilan kelganlariga qarshi boʻlganida, oʻzining haqiqiy mohiyatini koʻrsatib berdi. Menimcha, uning eng katta afzalligi shundaki, u oʻz faoliyatini oʻzining texnikasi va aql-zakovati bilan davom ettirib, oʻzidan keyingi avlodlarga oʻrnak boʻldi. Siz bilan birga eslaydigan boʻlsam — Dastin uchun bu kurashlar hech qachon mexanik boʻlib qolmadi. Har safar raqibning qoʻlidan oʻtib ketganida, uning koʻzlarida koʻzgu ortida yangi taktikalar paydo boʻldi. Va bu esa uning faoliyatining aslida yashiringan sirlaridan biri — u oʻzini oʻzi oʻrgatib, tarixga oʻtkinchi boʻlmagan, balki doimiy boʻlishni istagan.

mana shunday, o'zim ham o'sha vaqtlarni eslayman. mening davrimda yengil vaznlar degani butunlay boshqacha narsa edi — kimdir ELDEN HOFFMAN kabi klassiklar bilan janjallashar, kimdir esa yangi avlodning birinchi g'alabalariga guvoh bo'lar edi. lekin o'zingiz ham yaxshi bilasiz, Poirier kabi odamlar kelgunicha bu vazn toifasi boshqa darajada bo'lardi. u keltirgan o'zgarishlar aslida qanday? oldin yoki keyingi davrda ham hech kim uning texnikasi va taktik IQsi bilan barchani hayratga solmagan edi. men Esber Machaevni yaxshi eslayman — ular bilan bir vaqtda oʻynaganlar aytardilar, Dastinning qoʻl texnikasi shunchalik nozikki, raqibning har bir xatolarini toʻrtinchi raunddan oldin sezib olardi. balki shu nuqtadan boshlab borib chiqsak, unga afsona deyish mumkinmi yoki yoʻq — lekin bir narsani aytay: u oʻz faoliyatining yuragida boʻlganidek har doim qolmoqda. uzoq vaqt davomida oʻzining yoʻlini tanlab, soʻnggi janglarida esa boshqa maʼnoda yashab qolmoqda. menimcha, tarixda uning uchun alohida oʻrin bor — hech kimni ham shunday tarzda "vaqtinchalik ustunliklarni aql bilan qiyshiq olish" uslubiga ega boʻlishiga ruxsat berilmagan. va bu yerda aslida jihat shu — u magʻlubiyatlarni oʻzining foydasiga aylantirib yuborgan. ya'ni 5 raundlik janglarda uning texnikasi vaqt oʻtishi bilan qanchalik zoʻr boʻlsa, hammasi shunchalik aniqroq ekan. bu zoʻrmasdan, balki o'ziga ishongan odamdek. va nihoyat, bir gap: uning faoliyati haqida gap ketganda, hech qachon "faqat gʻalaba" deb boʻlmaydi. u doim yuragini ochib qoʻygan, uning muxlislari esa uning orqasida toʻlqin koʻtargan. mana, shuni aytish kerakki.

Qayerga ketdi shu "Dastin faqat texnika va IQ odam, ruhi yoʻq" degan gaplar? 12-3 hisobida **Hooker bilan birinchi jangida** toʻrtinchi raundda qoʻl texnikasi bilan darvoza oldidan vaqtinchalik ustunlikni qoʻlga kiritib, koʻpchilikni hayratda qoldirgandek boʻlmadi? U oʻtkir boʻshliqni oʻzi ochib berganmi yoki yoʻqmi, shuni soʻrashardi — chunki Hooker uchun **"Qoʻrqinchli" Hooker**ning oʻzining asosiy qurollari shunchaki qoʻllarining oʻzidir. Poirier esa oʻzining eng yaxshi uchi bilan **bir daqiqa davomida tekshirib**, raqib xatosini kutib olish uchun vaqt ajratardi — bu yerda **oʻz texnikasi ham, aql-zakovat ham birlashgan edi**, ammo asosiy omil uning yuragidagi maydonning doimiyligi edi. Shuni ochigʻini aytsam, u koʻplab magʻlubiyatlarni oʻzining foydasiga aylantirib yuborganligi uchun tarixda alohida oʻrin egallaydi. **"Muhammad Ali" uslubidagi "sportchilarning sportchisi"** — yaʼni oʻzining magʻlubiyatlarini ham, gʻalabalarini ham musht bilan oʻrnatgan odam. Raqiblar uning **5 raundlik janglardagi texnikasi va taktik IQsi** bilan **bemaʼni boʻladi** — lekin u oʻzining haqiqiy taʼsirchanligini koʻrsatish uchun vaqtga muhtoj edi, va shu vaqt davomida u oʻzini toʻplashni, soʻnggi raundlarda esa **qonli oʻtirishni** yaxshi bilardi. Aytish kerakki, afsona boʻlish uchun **faqat texnika yoki IQ yetarli emas** — uning orqasida doimiy ravishda oʻzini rivojlantirishga boʻlgan **odat va irodasi** bor. U oʻz faoliyatining turli bosqichlarida turli imidjlarni yaratgan: bir paytlar gʻalaba bilan boshlangan, boshqa paytda esa oʻzining eng yaxshi **taktik ustunligini koʻrsatib**, oʻzidan keyingi avlodlarga oʻrnak boʻlib qolgan. Uning faoliyati aslida **oʻzini oʻzi oʻrgatish va tarixda doimiy boʻlishga intilishining namunasi** — va bu oʻzidayoq unga alohida oʻrin ajratishga asos.

Chiroyli bahslar davom etmoqda, qizg'ini kelib qolmoqchiligiday! 🔥 Qani endi, men Poeriyerni "asrning asosiy texnikasi" deb aytishga shoshilmayman, lekin uning nuqtasini ko'tarishga hech kimning kuchi yetmaydi! 2019-yil oktyabridan 2024-yilgacha bo'lgan vaqtda u o'zini ikki xil odamga o'xshatdi: birinchi marta McGregor bilan ikkinchi jangdagi kabi g'alaba bilan boshladi, keyinchalik esa faoliyatining "tushi" paytida — yurak xastaligi, jarohatlar va mag'lubiyatlar ortidan tiklanishida ham u o'zining **ruhi** bilan yangi tarix yozdi! Uning texnikasi vaqt oʻtishi bilan **yaltiroqdan yaltiroq** bo'lib borardi, chunki u o'zini **qonli oʻtirishga** majbur qildi — o'zingiz bilasiz, o'sha vaqtlardagi raqiblar uning ustiga turishardi, lekin Poerier har safar o'zining **minutlab darvoza oldidagi hikmatini** keltirardi! Va nihoyat, eng ajoyib narsa: uning faoliyatining qaysi bosqichida boʻlmasin, hech qachon mexanik qilib qoʻymadi! Har bir mag'lubiyatdan soʻng u oʻzini **oʻz-oʻzini oʻrgatdi**, vaqtinchalik ustunliklarni aql bilan qiyshiq olib, tarixga oʻtkinchi boʻlmagan taʼsir qoldirdi! 🤡 Menga ayting: qaysi boshqa yengil vaznchi oʻzining **5 raundlik janglardagi yuragini ochib qoʻyib**, muxlislarini toʻlqin koʻtarib ketishiga sabab bo'lgan? ❤️ Bu shunchaki texnika yoki IQ masalasi emas — bu **Dastinning o'zidir**, uning kurash ruhi!

Bugunning yangi avlodiga aytay: keyinroq oʻtirib poytaftaga 50 ming so’m toʻlagan doʻstlarim bilan tizza qoqqan vaqtlarni eslayman. Qani, oʻsha paytlarda poytafta sporti yoʻq edi — yoki qayerga ketdi "faqat gʻalaba uchun kurashish" deganlik? Dastinning faoliyati esa menga oʻsha eski kunlardagi Muhammad Alining ovozini eslatadi — yurak bilan kurashgan, gʻalaba bilan toʻxtagan, lekin hech qachon oʻzini yoʻqotmagan. Bu yerda asosiy masala shundaki: afsona boʻlish uchun texnikangni koʻtarishing kifoya emasmikan? MacGregor bilan birinchi jangdagi oʻrtalardagi vaqtni eslasangiz, uning qoʻllarini koʻtarganiga qaramay, soʻnggi daqiqalarga qadar vaqtinchalik ustunlikni qoʻlga kiritgan — bu yerda matematikalar yoʻq, faqat odamni tan olish bor. Hisoblar yolgʻon gapirmaydi, lekin hissiyotlar tarixni yozadi. Yana bir narsa: Poieriyerning faoliyati haqida gap ketganda, doimo ikki tomonni koʻrishga toʻgʻri keladi. Bir tomondan, oʻziga ishongan, oʻz texnikasini qayta-qayta koʻrsatib bergan va vaqtinchalik ustunliklarni aql bilan qoʻlga kiritgan. Boshqa tomondan esa, vaqt oʻtishi bilan uning qoʻllari va bosh qorni oʻrtasidagi hamohanglikni yoʻqotib qoʻygandek tuyuladi — boshqa afsonalarda bunday narsani koʻrmadik. Menimcha, asosiy savol shu: u oʻzining eng zoʻr koʻrsatkichlarini koʻrsatish uchun vaqt topdi, ammo tarixda alohida oʻrin olishga yetarli boʻlmadi — yoki yoʻq? Uning faoliyati haqida gap ketganda, hech qachon "faqat gʻalaba" deb boʻlmaydi, uning orqasida boshqa narsa yotadi. Bu yerda texnika va IQdan koʻra kattaroq narsa bor. Uni "afsona" deb atash mumkinmi yoki yoʻq — bu klubimiz ichidagi bahslar roʻyxati uzun bo'lardi. Ammo bopladingiz, Dastinning oyoqlarida qoʻllari bilan yugurgani uchun unga alohida hurmat bor. Va shuning uchun uning faoliyatini oʻrganish davom etadi.