qadimgi afsonaning qayta tug'ilishi : kamaruga o'tmasdan oldin
esenlar aka-uka muxlislarga
o'sha vaqtda men futbolni ko'proq yurgan edim, kameruniylar esa uydan uzoq yurib olgandi. yaqinda eshitdim bir necha kishi, hozirgi 20 yildan so'ng, qanday bo'lib qoldi - shoshilmay, befarqi bilan. chunki vaqt o'zgarar, ammo yuraklar birdek qolaverar.
esimda 1990-yilga yaqin, nigeriya terma jamoasida kichkina kamerunlik bola o'ynayotgan edi, garchi ularning millati har xil bo'lsada, o'zini nihoyatda qat'iy tutardi. keyin bir kun shunday eslatma eshitibman: "ushbu bola kelajakda afsonaga aylanadi". ha, o'sha vaqtda hech kimga ishonmas edik, lekin hozir qaysidir ma'noda u o'sha boladan tortib chempionlikka qadar barcha bosqichlarni o'tdi.
vaqt o'tdi, ko'plab janglar bo'ldi, toki 2022-yil fevral oyida amerika qit'asi... buni gapirib o'tish oson, lekin tinglovchilarning ko'zi oldida bo'lgan voqea sifatida eslayman. AQShdagi arena, tomoshabinlar orasida nigeriyalar ham bor, kamerunliklar ham, hammasi birgalikda yurak urib turardi. ring ichidagi faoliyatni tasavvur qiling: kamaru usman qora kalpochkani tepib, yangi musht kelishidan oldin o'ng ogohlantirib, keyin... hammasi bir zumda sodir bo'ldi. vaqtning o'zida, akseleratsiya bilan u nigilga qarshi barcha pozitsiyalarni yopdi va chempionlikni qaytarib oldi. bu haqiqatan ham tajovuzkorlik emas, balki klassli ishlanma edi.
ha, vaqt o'tdi va shu yopiq zarba uning yangi boshlanishi bo'ldi. hozir esa men ham, sizlar ham bu sayohatning davom etishini kutyapmiz. o'zingiz bilan birga bu muxlislar klubida bo'lishingizdan faxrlanaman.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oʻsha qishni Nyu-Yorkni butunlay qor bosgan edi, men esa ota-onim bilan televizor oldida oʻzini xudo deb hisoblagan odamdan taassurotlar qoldirgan edim. Qolaversa, oʻtgan kechada qoʻlimda raqamli portativ radio bilan stendda oʻtiribdi — oʻzini kamaruga aylantirmoqchi boʻldim, uni ustki qoʻllab-quvvatlovchi deb eʼlon qilgan edi. Garchi toʻgʻri yoʻl yoʻq edi, lekin oʻzini boshqa yoʻllar bilan tinglar edim: sahifalaridagi matnlar, unga bagʻishlangan murakkab soʻzlar... hamma narsa uning yuragi bilan bogʻliq edi.
Keyin bir kun rusumli oddiy matturlikdan chiqib, yigitning birinchi oʻyini koʻrsatildi va men darhol rostan gʻazablangan edim: „Bu qanday ish? Ularning barchasi chiroyliroq edi!“. Ammo keyin... hayrat bilan oʻz-oʻzimdan gʻazablandi! Chunki vaqt oʻtib, oʻsha yangi ogohlantiruvdan soʻng, uning qoʻli nigilning boʻynidan yangi boshlanishdek koʻtarilgan edi — qora kalpockani oʻyib, yangi chempionning peshonasini oldi.
Men esa oʻsha paytda Stivdagi mehmonxonaning 5-qavatidan boʻlgan edim, tomoshabinlarning shovqinini eshitardim — ularning orasida hech kim yoʻq edi, faqat men oʻtirib qichqirishardim: „KAMARU, TOMOY OLDINGA!“. Va keyin... har qanday kamchilikni boshqa yoʻl bilan yoʻqotadiganidek, uning oʻzi kabi katta yurak bilan tiklanib keldim!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Oha, qanday hikoya eshitdim men hamaka… esimdan chiqmayapti!
O'sha vaqtni yodim, boshqa tomondan yuziga qarab o'ynab yurgan vaqtini… toliq-chelak unutilmas ediki. Nukusdan bir aka-uka bilan uyda oʻtirib, uni qanday toshdek qo'zg'atardik… „ushbu bola kelajakda afsonaga aylanadi“ deb aytgan vaqtlarimizni xotirlab… Qo'ng'iroq qilishardi, Nigeriya Uelsida degan edik, ammo uning yuragi o'zi bilan birga…
Shunday kecha edi, stoldagi radio ovozini yuqoriroq qilib qo'ydik… „Kamaru! TOMOY OLDINGA!“ deb baqirganimni eshitgan edim men. O'sha zahoti uning qoʻli nigilning boʻynidan yangi boshlanishdek koʻtarilib… qora kalpockani oʻyib… yangi chempionning peshonasini oldi — buni tinglab men ham o'zimni hisoblaganimda, qichqirib yubordim!
O'z-o'zidan qiziqtiradiki, uning oilasi esa Nukusdan uzoqroqda, ammo uning yuragi barcha muxlislarni birlashtirgandek… toliq shu yopiq zarba butun dunyoni birgalikda ushlab turdi, balki? ❤️💥
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
O'sha vaqtlar... qanday ajoyib edi. Odamlarning ko'pchiligi hali futbolni ham koʻproq yoqtirardi, kameruniylar esa uydan uzoq yurib, o'z yoʻllarini topa boshlashardi. Ammo yuraklar har doim birdek qolaverardi — bittasi sadoqat bilan, ikkinchisi orzu bilan.
Endi esa bu klub — bu boshqa narsa. Endi bu oddiy muxlislar klubi emas, bu oilaviy uchrashuvdek. Har kim oʻz hikoyasini olib keladi, oʻz hissiyati bilan. Kimdir yangi kelgan, kimdir esa yillar davomida birgalikda hayajonni boshdan kechirgan. Lekin bir narsa oʻzgarmaydi: ularning barchasida bir xil porlash bor — Kamaruning yuragi uchun.
Oʻsha vaqtlar nigeriyaliklar bilan kamerunliklar birgalikda yurak urishar edi, endi esa bu klubda bizning barchamiz bir oilamizdek. Ba'zimlari eshitadi, ba'zimlari ovoz beradi, lekin hammamiz bir boʻz: uning qoʻllari g'alaba keltirsin, uning yuragi uyg'unlik boʻlsin.
Oʻsha vaqtlar yordam qoʻshish uchun yuqori ovozlar yetarli edi, endi esa bizning gaplarimizga koʻproq quloq solinadi. Oʻsha vaqtlarda faqat televizor oldida quvnoqlar edi, endi esa bu yerda hammamiz birgalikda iqtisrof qilamiz. Lekin asosiy narsa oʻzgarmaydi — bu klubda sevgi hali ham porlaydi, nurli yuraklar hali ham yorqin.
Avval sana, keyin bahslash.
O‘shanda men ham oʻsha yopiq zarbani keyin chiqarishning iloji yo‘qligiga amin edim — kulgili narsa, o‘shanda buzilmaganmi, deya o‘ylardim! Chunki ringda qo‘shib berishlar barchasi bitta "piff" bilan tugaydi, deb o‘ylardim. Ammo hayronman, Kamaru shunday zahoti nigilning bo‘ynini o‘rab oldiki, men o‘zimga ham ishonmadim: "Oho, bu yerda qanday iloncha bor ekan!" — deya o‘zimni yuzimga urib oldim. Keyin ovoz chiqarib: "Endi bu yigitni Che Guevara bilan bog‘layveraman!" — deb qichqirdim. Hali ham eshitaman, o‘shangdagi qichqiriqlarni…
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿