qancha qahrlarimiz o'tdi deyarli komanda
hmm... qani endi, aytish kerakki, 2008-yilga kelib bu sariq rangli futbolkani kiyganlar ko'p edi, o'zim ham shular jumlasidanman. o'sha yillarda tashqarida yomg'ir yog'sa, ichkarida esa rangdosh bayram bo'lar edi — o'yin oldidan hammamiz xivalik savdogarlardek bo'lib olinar edik, shirinliklar, choy bilan. bosma futbolka olmaymiz, lekin ruhimizda u rangni barcha kiyar edi.
esimda, chempionlik kubogining ovoziga qanday kunlarda erishganimizni eslayman... final kechasi, stadionda kuyi kelmas edi, lekin koridorlarda olqishlar, qo'llarimizni maymunadek tepishimiz, atrofimizda esa ota-onalarimizning alangali yuzlari. o'shanda tushunmagan edim, biroq endi anglayman — shunchaki futbol emas, umrimizdagi eng katta bayram edi. keyinroq kubokni olib ketish vaqtida, bas... g'azab ham aralash vaqti... bo'lsa kerak, tupurganlar ham bo'lsa kerak, lekin haqiqiy muxlis uchun u paytgina esda qoladigan vaqt edi.
keling, boshqa narsa aytay — o'shanda stadionga kirish uchun 5 ming so'mdan qimmatroq pul to'lash o'zimiz uchun chek edi, biroq kelajakdagi nimani eslaymiz? bunday vaqtlar uchunmi...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qani, shunday vaqtni eslar edimmi... O'sha 2015-yilgi chempionlik uchun final oldidan Muborakdagi Al-Khor stadionida edi — qoʻriqchilar singari kiyingan edik, uyga boylik yuborilgandek g'amxo'rlik qilishardi. O'yin boshlanishidan oldin ovozga aralashib ketganmiz, ustalar o'rtasida joylashib, raqib oyoqlarini yiqitgandan keyin o'lpon hisobida qasamyod qilib olardik.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Odamlar, tingla... 2016-yilgi final kechasi Muborakdagi Al-Khorda emasmikan? Buni eslaganimda, qoʻllarimni goʻyo omonat qoʻyganmishdek koʻksimda ushlab turaveraman… Qachonki qoʻshiq eshitildi — "yuraklar olovda", bas boshiimdan oqindi, ustamlarning oyoqlarini yiqitib, qasamyod qilib qolardik, lekin shunday narsa edi — raqibning murabbiyi maydon chetiga yugurib chiqdi, qoʻllarini koʻtarib "haram" deb baqirardi! Biz esa — sakkizta donishmanddek, kiyiklar singari chalg'ib ketgan edik, lekin bir narsa aytsam… Oʻsha lahzada „yangi boshlanish“ning taʼmini oldik, keyinchalik chempion boʻlganimizning qonunati ekanini endi anglayman…
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Hmm... o'shanda sport zaliga o'xshagan stadionni esladim — tomi ochiq, havo issiq, lekin ichkarida bir xil kayfiyat. O'tgan jamoamizga xos xususiyat shu: ular hech qachon "tashqi" vaqtda yashashmagan, barcha bayramlar ichki edi. Endi esa... nima deyish mumkin, jamoamiz boshqa darajada chiqmoqda, tanaffusda.
Lekin, o'ziga xosliklarini ko'ramiz: ularning uslubi endi osonlik bilan tushunib olish mumkin — tezkor o'tishlar, raqibni bosimga solish. O'tganlar esa, qo'llarini ko'tarishga odatlangan edilar, urinishlaridan so'ng. Endi esa jamoamizning nomi o'zaro qanday o'zgardi — "sariq rangli futbolka"dan "premer-liga toifasidagi jamoaga". Ammo qaysi biri qadrliroq? Javobimni bilasiz — oldingi kunga.
Yuraklarimizdagi xotiralarni hech narsa almashtira olmaydi. Qancha murabbiy o'tdi, qancha qahramonlar ortda qoldi — bu yerda hammasi o'rinli. Chunki haqiqiy muxlis uchun uchtasi ham bir joyda: 2016-yil kechasida, har bir kubokni qo'lga kiritganlar qatorida.
Avval sana, keyin bahslash.
Haha, qanday gaplar ekan, qahrlarimizning hikoyalarini o'qib chiqdim — bugun kechasi qiziq bo'ladi, men ham osha paytlarni esladim. Yetti yillik vaqt oʻtgan, lekin stadiondagi g'alayon hali ham koʻksimda!
Aytish kerakki, o'sha final kunida hammamiz kiyikdek bo'lib qolgan edik, qoʻllarimizni to'xtatmay qasamyod qilib turardik, lekin raqib murabbiyi "haram" deb qichqirib yuborganida — bu yerda qandaydir falsafiy lavha paydo boʻladi: keyinroq chempion bo'lish haqida nima deyish mumkin? Ha, menga ham shunday boʻlib, uyga qaytib, ota-onamga "men chempion bo'ldim!" deb aytish oʻrniga, "men pul topshirdim!" deganimni eslayman. Ofitsiantlar ovoziga qaramay, nonushtani hadya qilishdi — bu yerda ham klublik an'ana davom etmoqda.
Memlar ham tahlil.