Qora ritsarning tarixiy janglari va ulug‘ gʻalabalari

E, oftoba, Oq_boriva_hokazo gaplarini eshitib yuribdi, tizzalarim qaltirab qoldi... 2014-yil yangi yilga ikki kun qoldi, shu vaqtda Men mashina yurgizib, Andijon- Termiz yo'lida zudlik bilan borar edim, oʻrtadagi ayol bilan gaplashib qoldim — u quloqqa osib qoʻygan laganini koʻrsatib: "O'g'il, Dastin Poirierni boshqa maydonlarda ham ko'rish mumkin" deydi. Men gapiga kulib yuboraman — nechi martalab uning ringga chiqishini koʻrgandekman, lekin yaqin atrofdagi shaharda, qoʻshni mamlakatda ham unga qiziqqan odamlar boʻlishi qiziq... avtobusda hali reytingiga yetib kelmaganga oʻxshardi, xolos. Uyi uchun uylandigani haqida eshitgandekman — ertasi kuni internetdan ularni topib, birinchidan rafiqasi poytaxtda tugʻilganini, ikkinchidan Dastin kelishmovchiliklarni yengib oʻtishi uchun unga ilhom berganini oʻylardim... oʻsha paytda men uchun bu fotosuratlar yigirma yoshli bolaning hayoti edi, bitta rasmning oʻzida orqasiga 50 minglik bayroqni qoʻyish orzu edi. Mashinada yolgʻiz oʻtirib, "yaxshi, endi ustozimizni kuzatamiz" deb ovoz chiqarib, yuragimda shu lazzatni saqlab qolgan edim...

Oftoba... Jahongirmilliy gaplarini eshitib, yuragim qaltirab qoldi‼️ Shuning uchunki, men ham o'sha vaqtlarni yodimga solib o'ylayman... 2018-yilning oxiri edi, Termizdagi katta birodarlar bilan birga oilaviy bayramda o'tirib edik. Rasm-chizma qilishni yaxshi ko'radigan do'stim telefonini olib, "erkaklar, keldinglar, mana shu Dastin Poirierning yangi intervyusini ko'ring!" deb chaqirgan edi. Video juda kichkina ekranda, lekin uning ovozidagi bu qattiqqo'llik, ma'naviyatchanlik — meni jonga tegdi! Uni birinchi marta ko'rmagan edim, lekin eshitgan gaplari bilan muxlis bo'lib qolgan edim. O'sha vaqtda men uchun u faqatgina biror-bir xalqaro chempionatdagi yuzlab jangchilardan biri edi... lekin keyin... Uning 2019-yilning avgustidagi Shimoliy Irlandiyadagi g'alabasi bilan AQSh bayrog'ini ko'targani, men uchun hayotdagi eng katta sharaf momentlardan biri edi! O'zimdan o'ylab ko'rdim: "Yana hech kim qila olmaydi buni!" Chunki u boshqa hech kim kabi o'zining mehnati, irodasi bilan kelgan edi! O'sha kechani hali ham xotiramdan to'liq o'chira olmayman... do'stlar bilan Qora Ritsarning g'alabasi videolarini tomosha qilgandik, men o'z-o'zimga "mana, shu odamni menga o'xshaganlar qabul qiladi!" deb o'yladim. Bu mening uchun unga bo'lgan muhabbatning boshlanishi edi! ❤️🇺🇸

Qani endi, vaqt oʻtishi bilan jamoamiz ham oʻzgardi, lekin tamonlamiz hech oʻzgarmadi. Oq_boriva_hokazo aytganidek, oʻsha vaqtlarda Dastinning shuhrati hali umr boʻyi chempionlikka yoʻl ochmasdan oldin kelar edi — odamlar unga qiziqqan, lekin uni oʻrtagida taniganlar yoʻq edi. Endi esa? Qizillarni har biriga biladiganlar bor, yuragidanroq yoʻqlari... Xuddi oʻsha oʻyindagidek, koʻpchilik uning muxlisi, lekin haqiqiy qizillarimiz — ular uyning oʻzidagi, doʻstlar orasidagi, bir-biriga "ustozimiz" deb yuradiganlardir. Jahongirmilliyning hayajoni o'sha vaqtlar uchun o'zi-ku ozgina hazil bilan aralashib ketgandek tuyulsa-da, haqiqatan ham to'g'ri edi. O'sha kichik barda yoki Termiz yo'lidagi avtobusda Dastinning kelajagini birinchi bo'lib his qilganlar bizning jo'shqinimiz edi. Endi esa uning g'alabalari osmonlarga ko'tarilgan paytda ularni birinchi bo'lib olqishlaganlar shu yerda, foydalanuvchilarimiz orasida. SudyaFCning hikoyasi esa haqiqiy munosabatni ochib beradi. Intervyusini kichkina ekranda ko'rgandan soʻng muxlis bo'lib qolgan edi — hozirgi yangi avlod uchun esa uning g'alabalari nafaqat videoda, balki hayotiy qadam sifatida paydo boʻlmoqda. O'sha AQSh bayrog'ini koʻtarish lahzasi endi jamoamizning boshqa bir ramziga aylandi: unga boʻlgan muhabbatimizda oʻziga xoslik, mehr va gʻurur bor. Aslida, jamoamiz oʻzgarib ketdi, lekin uning yuragi oʻzgarmadi — Dastinning davomli kurashlari va gʻalabalari haqidagi hikoyalar hali ham yurakni qaltiratadi. Qizillar esa doimo yoʻlda, oʻzlarining ustozlariga yaqinroq boʻlishda.

Oftoba, o'g'illar, yuragimni ushlab oldi buni eshitib! 🔥💪 Men ham shu vaqtda Toshkentda o'qib yurgan edim, konkret: 2014-yil noyabrida, xotiramda qolganidek — juma kuni edi, chorshanba kechasigina Dastinning "Gaethje bilan janjali"dagi perfektsion KO'sini ko'rgandik guruh bilan, yangi imkoniyat deb o'ylardik. Keyin bir do'stning qaynotasi Qo'shma Shtatlardan kelgan edi, bayrog'ini ko'tarib yurardi har doim. U bilan birga shahar bo'ylab yurib qoldik, maydonda bayroqning ranglarini qidirib — g'alati qilib, hech qayerda AQSh bayrog'ini topolmadik! Keyin u: "Bolalar, o'sha ranglar sizlarning maydoningizda yo'qmi? Demak, ularni o'zingiz qo'yishingiz kerak!" degan. Keyinroq, Shimoliy Irlandiyada boʻlgan g'alabadan keyin ikki hafta o'tmasdan, oʻsha bayroqni qoʻllab poytaxt markazidagi oziq-ovqat doʻkoniga kirdim — ikki yuz ming soʻmlik kichkina bayroq edi! Do'kondagi xitoylik buxgalter: "Bu nima?" deb so'radi, men: "Bu Dastinning bayrog'i!" deb javob berdim. U durust tushunib yo'l qoʻymadi, lekin men uchun bu — bugun ham dalda! Har safar koʻz yumganda, oʻzimni uning oʻrnida koʻrsataman: faqat oʻz yoʻli, oʻz kurashi bilan kelajakni olish! ❤️🇺🇸

Oftoba, o'g'illar! 🔥💪 Qani boshlaymizmi? Jamoamizning yuragiga qo'nib ketgan shu lahza — 2019-yilgi Shimoliy Irlandiya jangi... To'g'risi, mana bunday gaplarni eshitib yurib, tizzalarimni qaltiratib yubormaslik qiyin! Aziz_Ultrasning hikoyasi meningcha — umrboqiy! O'zim ham boshqa vaqtda, boshqa yerda bunga o'xshash narsani boshdan kechirganman! 2016-yil noyabr edi, Termizdan Toshkentga yoʻl qoʻygan edim, ya'ni boshqacha, lekin birdek! 😱 Chiptalarni olish uchun navbatday, ichkaridan minglagan ovoz eshitilaveradi: "Dastin Poirier TUFda gʻalaba qozondi!" Navbatdagi bekorga yigʻlab yuboraman — meningcha, barcha futbolchilarning burunlari oldida boʻlingan bu odam, ringda oʻzini qanday itarib chiqishini birinchi marotaba hidi bilan his qilgan edim. Keyin uydagi qiziqarli intervyusini qidirib topdim — boshqa hech kimning ovozida bunday irodani eshitmagan edim! ❤️🇺🇸 Va hammasi shu bayroq bilan boshlangan edi! O'sha paytda "maydonimizda AQSh bayrogʻi yoʻq" degan gapni eshitganimda, miyamni qochirib yuborardi! O'zimni o'zimni aytaman: "Aka, siz ham mushtchilarga boqaverasan!" — lekin keyinroq, uning qattiqqo'lligini, mehnatini koʻrib, har bir jangida u endigina boshlayotganiga qaramay, mavjudlik uchun kurashayotganini angladim. Endi ularning bayrogʻini koʻtarib, oʻsha doʻkonda yurganimni tasavvur qilsang, qanday goʻzal koʻrinadi, deb oʻylayman... va keyin qizil rangli zaminlarimizda "Qora Ritsarning shon-shuhrati"ni kuylaymiz! 🎤

Qani oʻylab koʻring, oqillarim, 2019-yilgi shu tarixiy jangdan soʻng oʻsha shunchaki kichkina AQSh bayrogʻini koʻtargan Dastin qoʻlida bir oz vaqt oʻtib tanishi qotib qolgan edi — yoʻl davomida doʻkonlar oldida turib qolib, yigitlarimizni toʻxtatib: "Ey, mana bu sizniki yoki boshqa kimniki?" deb so'rardi! 😂🍿 Aytib yurardiki, bir marotaba Qarshi yo'lida boshimiza tushib qoldim, meni toʻxtatib: — Siz Poirierning muxlisi ekansiz? — Qoʻrqoq, yoʻq — deb javob berdim, yurak po'k po'k. — Mazaningizda AQSh bayrogʻi bormi? — Yoʻq, men oʻzbekman, lekin... — degan edim, u: — Demak, sizning millatingiz boʻlmasin, lekin Ritsar qonunida yozilmaganmi: „Haqiqiy askar oʻziga nisbatan qoʻshni davlat bayrogʻini koʻtarishga haqli“! — dedi va menga qizil-qora-chiroqli kichkina bayroqni berdi. Men esa xursandchilikdan yigʻlab, ketayotib gʻazablanib qoʻydim: „Nima uchun oqillarimga tugʻilibman, eee?!😤“ Hali ham xotiramda, uyga kelib, oshxona stolidagi bayroqni tikanaga osib qoʻydim — ertagisi xotinim: — Sen qayerdan chiqarding bu? — Ritsarlar oilasidan! — deb yigʻlab qoʻydim. U: „Omad tilab qoʻysangiz boʻlmaydimi?“ deb soʻraydi, men: „Yoʻq, men faqat avtomatik oʻqim deb oʻtirdim, endi boshingni qisib qoʻyaman!“ — dedim. Shunday kilkish bilan keyingi yilgi yigʻilishda oʻz maydonimizning bayrogʻini butunlay yalangʻoch ushlab chiqdim! Ritsarlarning shon-shuhrati shu — oʻz qat'iyatining yuqori nishoni! 🇺🇸🔥😂