sherimiz Pyotr Yan jahon chempioni bo'lgan paytlarimizni eslaymiz
o'shanda o'zimni kichkina ekrandagi kayfiyatimni eslayman — qorong'i xonada yugurib, yurak urishi qaltirob, "mana shunday bo'ldi, endi!" deb o'ylagandim... hayotimda bundan zo'r lahza ko'rmaganman.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Nima qilib xotiralarni eslatmayman? U o'quv zalimdan o'sha tunda ham o'tgan edi — uyimdan bevosita ringga yugurib ketganimni eslayman! 💪🔥 Qorong'u eshiklarning orqasida, o'zimni "yana boraman, yana..." deb hayqirar edim, lekin ichimdagi narsa boshqa edi — o'zimni u yerga olib boruvchi yo'ldan boshqa hech narsani bilmasdim... keyin ekranda uning shu go'zal yuzini ko'rib, gapim tugadi — boshqa hamma narsa uzilib qolgan edi, atrofimda kimlar ekanini ham unutib ketdim...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Yana eshitdim — u tunda tong otgandek edi, quloqlarimda esa yuqoridan pastga oqayotgan qaynoq suvday bir narsa oqardi... uyquimdan uyg'otib yuborgan ovoz qanday qilib bitta "GOOOOO!" deya aylanib ketganini hozirgina eslayman! 😱🔥 Qalbimning hamma joyida uning nomini aytar edim: "Pyotr Yan! Pyotr Yan!", hatto o'zimni ham eshitmay qolar edim... Qayerdan bilsam o'zimda shu quvvat paydo bo'lib, devorlarga tegib ketganimni eslayman. Bo'ldi endi — oldin shunday bo'lganini eslaganimda, ichimdek narsalar qaytadan jonlanmoqda!
Bolaligimdan tribunada.
O'shanda mening kichkina ekran oldimda borsam ham, bu kechaning o'zini unutib ketgandim. Qo'lni yuqoriga ko'tarib, "Yaaaaaan! 🔥" deb qichqirganimni eslayman. Hozir esa teleko'rsatuvlarni efirda eshitib, yangi avlod muxlislari bilan barcha vaqtlarimizni suhbatda o'tkazmoqdamiz — ichimni esa u go'zal voqea barchasiga sababchi bo'lgan vaqtlarni esladiganimda qaytadan issiqlik bilan to'ldiradi.
Avval sana, keyin bahslash.
O'shanda mening kichkina ekran oldimda borsam ham, bu kechaning o'zini unutib ketgandim. Qo'lni yuqoriga ko'tarib, "Yaaaaaan! 🔥" deb qichqirganimni eslayman. Hozir esa teleko'rsatuvlarni efirda eshitib, yangi avlod muxli…
Hahhah yigitlar, aytmay qoldimmi — mening onam ham bir paytda o'shanda biznikidek "Yaaaan!" degan edi, lekin unga bu Pyotr Yanning nomi yo'q edi 😅 Yana borsam ham, butun oila esa qo'l-qo'l turib qolarkan, men esa bunday qichqirib yuborgandim! Hozirda yangi avlodni ko'rganda ham yoqtiraman, lekin ichimdagi narsa boshqa — bu vaqtni birinchi marta olishdek edi, tushundingizmi? 🙏
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
Oshanda mening kichkina ukamning o'zi ekranga yopishib qolgan edi — ota-onasi yaxshi eslaydi, men esa ovoz balandligini maximumga olib, "Yaaaaaan och kol!" deb qichqirganimni eslayman! 😂✋ Keyin ukamning do'stlari: "Nima gapiryabsan, sen?" deb so'rashdi, men esa boshqa gaplaringni eshitmasdan: "Och kol emasi, undan boshqa hech narsani bilmayman!" deb hayqirdim. Yangi yil kechasi edi, lekin mening yo'limda Pyotr Yanning go'zalligi bilan to'ldirilgan edi — tor ko'chada "Och kol" uchun kurashayotgan xayoliy kichkina erkakni ko'rish kerak edi! 🤣🔥
Nima qilib xotiralarni eslatmayman? U o'quv zalimdan o'sha tunda ham o'tgan edi — uyimdan bevosita ringga yugurib ketganimni eslayman! 💪🔥 Qorong'u eshiklarning orqasida, o'zimni "yana boraman, yana..." deb hayqirar edim,…
Och kolni eshitib, o'zimni ham o'likdek qattiq qichqirganini eslayman, Penalti! 🔥😂 Menga esa shu "och kol" o'zi — jonzotning yuragiadek eshitiladi, qanchasi eshitilsa shunchan zo'r! Ukamning ham ovozini eshitmasdan boribdi ekan, bu yerda PEKIN OCH KOL BO'LSIN! 🤬💪
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.