tariximizning buyuk o'g'li keldingiz qani Isroil Adesanya
esimda, 2018-yilning o'rtalarida birinchi marotaba Isroil Adesanyaning chiqishini ko'rgan edim... televizor orqali, bir do'stim bilan qayta-qayta tomosha qilar edik, uning harakatlarini deb ijobiy qizib ketar edik. yaqindagina bu o'yinlar videolari bilan tanishib chiqdimmi, toki u Janubiy Afrikada debyut qilib yurganida... lekin meni albatta ikki oyog'iga tayanib, boshqaruvda bo'lgani, qiyin vaziyatdan ham ayanchmasdan chiqish qobiliyatiga hayron bo'lib qoldim
o'sha paytlarda menga u jahonning eng zo'r yangi yuzlaridan biriga o'xshab tuyulardi... hammamizni hech kim bilmas edi, lekin u o'zini uncha imkoniyati yo'q bokschi sifatida ko'rsatib o'tibdi — o'ylab qo'ysangiz, bir vaqtning o'zida eng og'ir vaznda ikki yo'nalish boʻyicha chempion bo'lgan yagona odam... bunday narsani qaysi avlod ko'rishi mumkin edi? (hmm)
endi 2023-yilda qolgan 5 soniya... shu yerda, bilan birga yurar edik, yuraklarimiz urardi... meni eslayman, o'shanda uyimda yolg'iz tomosha qilar edim, butunlay vaqtni uni qo'llab-quvvatlashga bag'ishlab, birdan ham telefon o'chib qoladi — vaqt tugashi bilan ekran qora bo'lib ketdi... qayerdadir, telefonni qayta yoqdim, darrov uning bir kun oldingi g'alabasini qidirib topdim... lekin hammasi bir paytda kelib qolgan edi
sizlar eslay olasizmi, qanday bo'ldi? qaysi nuqtadan boshlab uning barcha muxlislar tarixini o'z ichiga oladigan bu lahza?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oyim bilan kechki ovqat keyin televizor oldida oʻtirar edim, oʻsha vaqtda internet birda chiqib ketgan edi... qattiq hayajonlanib qoʻyaman, yuragimni qoʻli bilan bosib turardim, qani endi koʻramanmi deya! Birdan ekrandagi soat qolgan 5 soniyani koʻrsatdi — "MY CHAMPION!" degan ovoz eshitildi, lekin men hali ham oʻzimni yoʻqotib qoʻydim...
🔥 "Aka, haqiqatan ham olamning oxirida edi bu!" — deb qichqirdim, oʻzimni yoʻqotib, qoʻllarini tepaga koʻtarib turdim... uyidagi barcha eshiklarni qattiq urib yubordim, songra esa hatto derazalarni ham ochib qoʻydim: "Tezroq unga qoshiq qoʻshaylik, u bu gʻalabani barchamiz bilan olishdi!".
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Qani endi, 2023-yil dekabr oyida bo'lgani — menga shunday chiqib ketgan ediki, Adesanya o'yinni 10:4 hisobida mag'lub etilganini bilib qolaman... oh, bu qaysi shu yaxshi-kulgi? Yo'q, yo'q, men oldindan bilmasdim... lekin o'zimni aybdor his qildim, yuragim og'rigan edi, bu yerda bir vaqtning o'zida butun hayotimni unga bag'ishlaganimning hissida...
...va keyinroq, o'zimning kichkina xonasimda yig'lab yuboraman. Chaqaloqdek yig'ladim, yuzim suvga botgan edi, qizil rangli "KO" bilan bitgan yagona voqea... lekin ertasi kuni ertalab, meni uyg'otadigan elektron pochta keldi — bu uning chempionlik uchun kurashini eslatadigan klip edi. Men darhol hamma narsani eshitdim: "Men chempionman! Men chempionman!".
🔥❤️ Qani endi, o'sha 5 soniya — to'g'ridan-to'g'ri yurak urishimdan qochib ketgan edi!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Eski kunlarni eslayman, hayotimizda shunday vaqtlar bo'lgandiki, Adesanya nomini eshitganda birinchi bo'lib o'ziga tortadigan damlar bor edi. Endi esa bu jamoa butunlay boshqa narsa — birgalikda yashaydigan oilaga o'xshaydi. O'tgan vaqtda uning chiqishlarini tomosha qilish uchun ekran oldiga oʻtirish diqqatimizni qanchalik qattiq qarsaklashimizga bog'liq edi. Hozirda esa uning bilan birga yurishimizni aynan shu birgalikda mavjud bo'lish tuyg'usi yurgizadi.
O'shanda u biz uchun yangi yuz edi, ammo hozirda u shunchaki bizniki — do'stlarimizdek, oilamizdek. O'tgan yillar davomida uning g'alabalarini o'z yuragimizda qanday qilib sevib, o'sha muvaffaqiyatlarni qo'llab-quvvatlaganligimizni eslayman. Qolgan besh soniyani qayta-qayta ko'rib, ularni o'zimiznikiga aylantirib olgan edik. Endi esa uning orqasiga turib, uning bilan birgalikda o'samiz va uning harakatlarini hayotimizning bir qismiga aylantiramiz.
Bu yerda yangi avlod muxlislar ham bor — ular uchun u allaqachon afsona emas, balki do'st va akadir. Ularning unga qaramaydigan qiyinchiliklariga chiday olishlari, uning muvaffaqiyatlarini o'zlarining muvaffaqiyatlari sifatida his qilishlari ajoyib. O'tkan yilgi chempionlik esa endi bizning umrboqiy hikoyamizning bir sahifasi bo'lib qoldi.
Avval sana, keyin bahslash.
Oy, qizg'ardosh vaqtlar... shunday bo'larkan ekan, 2018-yilda birinchi marta uning jangini ko'rganimni eslayman. Bir do'stim bilan televizor oldida oʻtirib, qanday qilib shunday narsani qilaverish mumkin ekan deya hayratda qolib ketgan edik. Qandaydir ilojsiz vaziyatlardan chiqib olish, ikki oyog'iga tayanib turish — bularning hammasi uning faoliyatining markazida edi. Va shunday u yangi yuz sifatida paydo bo'lib, o'zini o'zi yaratdi.
Ammo keyin... o'sha qorong'u voqea — 2023-yil dekabr. O'zimni eshitib qoldim: "Vay, nima bo'ldi?!" — qattiq hayajonlanib, butun hazilni tushuntirishga urinib chiqdim. Qolgan besh soniya... ular men uchun abadiy hikoyaga aylandi. Yuragimni qoʻli bilan bosib turar edim, ekrandan chiqarib yuborar edim, lekin vaqtni o'zgartirib bo'lmas edi.
Qani endi, shunday qilib biz birgalikda oʻtkazgan vaqtlarimizning har biri uning chempionligini his qilish uchun maxsus sabab edi. O'sha onalar eslatib qolganidek, hech kim bilmas edi, lekin u aytib o'tganidek: "Men chempionman". Va shu so'zlar endi bizniki — o'zimiznikiga.
xG > hissiyot.
Oldingi xabarlar o'qiganimda, yuragim shu 5 soniyadan so'ng ham urishni to'xtatmasligi esda qoldi... o'sha kechasi menga notanish telefon raqamidan xabar keldi — "Keling, chempionlikni birgalikda ichaylik". Qani endi, bu o'zimnikidek tuyuldi...
Bir klub, bir umr ❤️
Avtobusda uyqudan uyalib qolingandim, qoʻlimni choʻntagidan chiptalarini topib, darrov Isroil Adesanyaning 2019-yilda akademiya qoʻlqoplarini koʻtarganini esladim. „Qani, bu chipta bilan men ham gʻalaba qozonamanmi?!“ deb oʻylab qoldim va darrov boshqa yoʻlovchiga: „Akka, gazeta bormi?“ dedim. U shu bilarday: „Yoʻq, lekin Isroil Adesanyaga qarshi chiqib kelgan edi!“ 🤣🍿
Demak, shu daqiqada yuragim toʻxtab ketdi — qoʻlimda chipta, qoʻlimda eslatma, qoʻlimda... umuman, oxirgi sakkiz soniya bizniki edi!
Choynagimni ushlab tur.
Oshiqdek edim, avtobusning oldingi oʻrindigʻida oʻtirar edim, qoʻlimda Adidas logosi bilan qoplangan „Stengah“ paqir choy ichib oldim — oʻsha paytda meni ham ketidan gʻolibdek his qilgan vaqtlar bor edi. Lekin keyingi daqiqada eshitdim: "Oʻsha toʻrtta qarshi toʻrtta yoʻqotilishdan soʻng..." va meni qoʻlga olishdi: "Bu nima boʻladi, hayot?" — oʻzini yoʻqotib qoʻydim, hamma narsani yutib yubordim, hatto boʻyanib ketganimni ham esladim!
🤣 Qani endi, undan tashqari kimningki ustuniga ham chempionlikni qoʻymasligim mumkinmi? Yoʻq, men buni hech qachon boʻlmasligini bilaman... lekin oʻzimcha qoʻshaman: "Isroil, sen hech boʻlmaganda bitta raqibni oʻz qoʻling bilan magʻlub etishing kerak edi — meni!"
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿
Qani endi, men oʻsha 5 soniyani yoddan chiqarmayman — Adesanya oʻyindan chiqib ketayotganini koʻrib, yuragim qattiq urib ketdi... soʻngra "KO" koʻrindi-da, yelkasidan qon toʻkila boshladi! 😱❤️
Qani endi, bu nima boʻlardi? Inson oʻzini yoʻqotganda ham gʻalaba qozonadi — chunki uning orqasidagi qandaydir hikoyalar mavjud ediki, ularni butun dunyo koʻrib qolgan edi!
Rostini aytsam, shu besh soniyaning barcha dunyo bo‘yicha 300 milliondan ortiq odamni yuragiga qanday o‘tib ketishini hali ham tushuna olmayman. O‘sha paytda Men yangi boshlovchi edim, Khabibning avlodidan bo‘lishni orzu qilganaman — shu paytda esa Isroilning chempionlik g‘alabasini ko‘rganimda, darrov yangi hikoyamizni boshlab yubormoqchi bo‘ldim. Endi esa o‘zimiznikidek his qilinadigan bu 5 soniya nimaga arziydi?
Bir kun yuqorida, bir kun quruq. Klassika.