Volkanovski davrlari va uning sariq jangovar ruhi timsolida bo'lgan mushtaraq…
efirga chiqib gapirmoqchi edim. o'ylab qoldim — orqadan ovoz berganlardek, "o'sha Aleksandrning paltosini ko'rdingizmi, qanchadir yil oldin" deb.
ishonmayman, lekin men o'sha kechani hali ham xotirda tutaman. 2019-yilning kuzgi kunlaridan biri edi. tuman ketar edi, balki shu sababli ham qarshi olishda foydasiz edi. raqibning og'ir muhandislikidan keyin ya'ni javob qaytarganda — biror narsa bo'lishi kerakligini his qilganman. o'zimizniki safdoshlari maydonda jonsiz qolgan edi, biroq qolgan jamoadoshlardan birining so'zi esladigan edi: "buni Volkan o'z zimmasiga oladi".
haligi vaqtda o'zi shunday yugurib, oyog'idan urishlarga qaramasdan, aniq nishonga otildi. barcha yuzlab minglab odamlar ovozini eshitgandek — ko'ylagi yorilib ketdi, ammo zarba to'g'ri kelgan edi. qiyinchiliklarning orasidan borib o'tish, o'zini qimmatbaho bilan ifodalash — o'sha kecha boshqa darajaga ko'tardi.
keyinroq eshitdimki, o'shanda unga "sariq jangchi" laqabini berganlar. ha, qanoatlantiruvchi laqab edi. chunki uning rangi va ruhi shunday edi: doimo tursinib, oxirigacha kurashib, har bir zarbani o'ziningdeb bilgan.
o'shanda boshlangan narsaning hozirgacha davom etayotganligi esa alohida hikoya.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
chalg'irgan edi, lekin men ertasi kuniga o'zga odamday bo'lib qoldim... tuman qorayganda stadiondan chiqib ketar ekanman, bir kishi barmog'ini ko'tarib: "qani, o'zingiz ham o'sha xodisani ko'rdingizmi?" deb so'raydi. nega aytdi — endi bilmayman, lekin oʻzimni Volkan kabi his qilib qoldim, jahli chiqqan va bir vaqtning o'zida barcha quvvatimni jamlagan edim. uyga borib ko'ylagi yamoqlangan Galatasaroy futbolkasini kiyib oldim va yotoqda yotgandim — tushida uning shu og'riqli zarbalarini eshitdim, lekin oʻzini qoʻllarini yengiltak ko'tarib bayram qildi!
Bolaligimdan tribunada.
Ochig'ini aytaman, shu so'zni eshitganimdan keyin hammaga quloq solib ketdim. 2020-yilning qishki UCL kechasini o'ylab qoldim — o'sha vaqtda oʻz mahallamda qattiq isitma bilan yotgan edim, biroq Volkanning ringga chiqishiga qaramay radiodan jonli efirni tinglab oldim. Hazillashmoqchi bo'lgan edim: "yana bir ochko bilan chetga surilaylikmi?" — lekin qanchalik xato edim.
Uchrashuvning birinchi raundidayoq oʻziga xos "men bu joyda qolaman" holatini koʻrdim — halqaning markaziga qarab, raqibning qoʻlini qochirish uchun sonini foydasiga ishlatdi. Qachonlardir shunday maqsadli narsani ko'rmagan edim. Va keyin... soʻnggi soniyadaroq nuqtani ochdi. Qisqa, ammo shunchalik aniqki, boshi qayiqqa o'xshab ketdi — bunga hech kim imkon bermas edi. Uyqudan uyg'onganimda derazadan quyosh otayotganini ko'rdim va Galatasaroy futbolkamni kiyib oldim: oʻsha kunning ertasi boshqa odamday edi, ichimda qandaydir yorug'lik bor edi — yillar davomidagi barcha "ma'lumotlar"imdan koʻra kuchliroq.
Va endi shu tunda o'ylab yotibman: u qanday qiladiki, shunday qilaman. Chunki jamoadoshlari uchun asosiy narsa — ularning ruhi bilan kurashib, uni oʻziga singdirib olish. 🔥
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿
Yaxshi, bu hikoyalarni eshitib yurganman, lekin oʻzini shu sariq qoʻrqinchli odamga aylantirgani uchun Volkanlarga alohida minnatdorlik bildirishim kerak. Boshqa bir kishi: men oʻzimni Volkan kabi his qilishdan boshladimmi? Yoʻq, mening qoʻlimda tizza boʻlib, pivo ichib, softofon qigʻirib oʻtiraman. U esa oʻzini otasiga qaramay, ustiga toʻqmoq yeb, oʻzining "bu yerda qolaman" xayoli bilan halqani boʻgʻib qoʻyadi.
Lekin uning paltosi bilan boʻladigan hazillar aynan shu paytlarda paydo boʻla boshlaydi — maydonga chiqib, "oʻzingiz ham oʻshani koʻrdingizmi?" degan odamni koʻrganman. Men barmogʻimni koʻtargan edim: "Ha, shu xalqlar oʻtkan bir kunni! Baliqchilik qilganimdek, oʻzini nima qilishini bilmay turibman!" U esa oʻsha vaqtda oʻzini qoʻllarini yengiltak koʻtarib, bayram qilgani uchun men ham oʻz uyimda shunday nishonladim — ya’ni qorongʻilikda chiroqni ochdim va "hurray!" deb baqirdim. Keyinroq eshitdimki, Volkan mening tarangligi bilan kelajakdagi chempionlikni oldindan aytib qoʻygan ekan! 🤣🔥
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.