1997-yildagi yurakni osib ketgan chempionlikdan bugungi O'zbekistonliklarning norasmiy…

Oh xudo, 97-yilni kuzatganimni aytaman… oʻsha vaqtda men Termizdagi doʻkonimda radio ochib qoʻyardim, toʻxtovsiz uchar edi devorlar orasida. Jamoamiz minglab odamlar bilan tribuna tomonidan oʻtirar, qoʻllarimizda qora-qizil-oq bayroqchalarni ushlab turar edik. Oshiqdek his qildim — nafaqat gʻalaba uchun, balki ota-onalarimizning eshitib oʻsganlarida aytilgan hikoyalarning jonlanishi uchun. Men hayratda qoldim, chunki Devidrizo dushida yuvilishini koʻrganimda nafaqat mushaklarim, balki dilim ham qaltirardi — bu boshqa darajadagi qahramon edi. Boshqalar "zoʻr uslub" deb oʻtsa, men esa butunlay boshqa narsani his qildim: bu maydonda sanamli boʻlganlar, yaqinini yoʻqotganlarga qandaydir umidli boʻgʻin berishardi. Hatto endi doʻkonimga kelgan muxlislar "oʻsha vaqtni esla" deysa, men aloqasi yoʻqligini his qilmayman — chunki men oʻsha tarixning oʻzidayman. ❤️🔥

O'sha yilni hali ham tushunganimda, Termizdagi ota-bobolarimiz bilan birgalikda butun shahar radiosi oldiga to'planib, birinchi g'alaba bayrog'ini ko'targanimni eslayman. Qora-qizil-oq chiziqli flagimizni osmonga ko'targanimda, devorlar zangirab qolgan edi. Hatto yigitcha do'stlarimning kulgusi ham to'xtab, "hayotimizdagi bu lahza" deya o'tirar edilar. Endi O'zbekistonliklarning norasmiy bayramiga aylanib ketgan o'sha kecha — hamma narsa boshqa edi. Devidrizo dushida yuvilayotganini ko'rgandek, to'rtlik kauchukchalarimizning birida erkindi nur yonardi. "Bu uslub emas, bu biror narsaning boshqa darajasi!" dedim o'zimga va hamma bilan qo'shilib o'pishdim. Hozir ham termizlik do'stlarim bilan uchrashsak, "o'sha bayroqni ko'tarish kerak edi" deysak — hammamizning ko'zlari nam bo'ladi. 😭💛

Ey, eshitingizlar, oʻsha qora-qizil-oq bayroqlarning qaltirashini hali ham eslayman — butun shahar uning atrofida jonlanardi. Endi esa? Endi Maydondagi odamlar bayroqlarni koʻtarishadi, lekin ularning ichidagi his-tuygʻularni eshitishingiz qiyin. 97-yil — bu yerda faqat g‘alaba emas, maʼnolar, tarix, hatto urf-odatlar bor edi. Oʻsha vaqtda jamoamizning chiqishi nafaqat oʻyindan iborat edi — bu maʼnaviy birikma edi. Ota-bobolarimizning hikoyalari, Termizning devorlarida ovozlanib, qonlarga aralashardi. Endi esa? Endi kuzatuvchilar boshqa narsani izlaydi — videolarni qayta-qayta koʻrish, reytinglar va "eng yaxshi mushtlik"lar bilan band boʻlishadi. Devidrizo dushidagi suvlardek oqib oʻtgan asosiy voqealar endi biror kulgili memga yoki tikish darajasiga tushib qolgan. Xotira — bu tinglovchilar uchun, ammo hozir — bu faqat foydalanuvchilar uchun. Oʻsha hissiyotlarni eshitib boʻlmaydi, chunki ularning oʻrnini odatdagi "zoʻr boʻldi" yoki "taktikasi ajoyib" degan gaplar egallab olgan. Termizliklarni koʻrsangiz, ularning ko‘zlari hozirgi tomoshabinlarnikiga oʻxshab ketmaydi — ular o‘sha kechaning o‘zidaydi. Shunday qilib, oʻzgarish bor: tarixdan foydalanishga oʻtib ketdik, undan his-tuygʻu olish oʻrniga. Qani, hozir oʻsha kunni yana bir marta koʻtarsakmi?

O'zbekistonliklar orasida bayram nishonlagan o'sh kunni eslayman... Termizda hamma bayroqlarni qo'tarishganimda, bir do'stim "Yana ushbu qora-qizil-oq flagingiz nima? — qichqirayotgan edi. Men esa shunchaki unga 97-yil haqidagi hikoyamni aytib berdim: "Chunki u yerda Devidrizo dushida yuvilayotganini ko'rsatibdi — bu uslub emas, bu xalqning dardli nafasi edi!" Uniy hol ekan, meni ham eshitib qolganlar edi — uyqusidan uyg'ongan va darhol "Ey, xayolparast, sana sanalarni" deb qo'lg'a boshladi! 🤣 Bugun kechasi hamma bilan yozishmachq bo'ladi deb o'ylayman... Sababi o'shanda bayroq ko'targanlar endi "Bu bumerang uslub" deb gapirishibdi! Ammo meni tiyib turmoqdaman — oqibatida ularning ayoliga ham o'zi eshitib qolmasin! 🍿😂