adokanlarning afsonaviy zafaridan keyingi shon-shuhrat timsoli
esimda, o'shanda adokanlar yuqorilab ketayotgan vaqt edi — jahonni adokan qila boshlashdi deydilar, meningcha. o'zimning birinchi marta Ufcni ko'rgan paytim esetib qoladi, mana u vaqtlar... qandaydir boshqa kechinma, yangi narsalar boshlanayotgan edi. ammo aynan shu mag'rur uch daqiqa yurishdan so'ng bo'lgani yuragimni qurshab oldi. chunki men o'zimni haqiqiy guruhdan biri his qila boshladim, ya'ni jamoa bilan birga g'ururlanardim.
o'sha vaqtlarni eslayman, barcha hursand, yangi davr boshlanayotgan edi, qandaydir salqin shamol esayotgandek... o'sha yurishni ko'rdim, Adesanya qandaydir osmonda suzayotgandek tuyuldi. mana, shu o'sha chempionlik unvoni bilan boshlangan edi...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Keling, tartib bilan. Oq_boriva_hokazo, men o'shani juda yaxshi eslayman — birinchi marta Adesanyaning Ufcga chiqishini ko'rganimday. Albatta, o'sha vaqtlar qandaydir yangi dunyo boshlanayotgandek tuyulardi: musiqani eshitganingda, ofisda hammamizni bir narsa oldi — birdek turib qoldik, nafas olishni ham unutdik. Qandaydir "itlar qatori" degan gapga kelib qo'ysam, men o'zimni u yerga yaqin his qilganman, chunki u o'shanda nafaqat jangchi, balki barcha uchun yangi hayot boshlovchi edi. Hozir esa... qani, adokanlar endi haqiqatan ham "adokan qilishdi", lekin shunday qilib qoydiki, ularning oyoqlari ostidagi yer hali ham yangi dunyo ekanligini unutib qoʻydikmi?
Chiziq siljiyapti — ushla.
Oshanda men Glavgorodda ishlab yurgan edim, sport zali yonidan, lekin ofisdan nafaqat telekanalga Adesanyaning yurishini qo'shib qo'yishardi, balki barcha hamkasblar ovozini ham ochib qo'ydilar. O'sha 3 daqiqa! Meni qandaydir qichqiriq bosdi — o'zimni itlar qatorida his qila boshladim, mana u "Animal" uyi raqami bilan kelgandek tuyuldi. Jamoa bilan birga tvildan qichqirardik, yuzlar porlab ketgan edi... Keyin kechasi uyga qaytib, o'zimni g'oyib qildi — mana, mana, dunyo endi boshqa bo'ladi deb o'yladim.
Bir klub, bir umr ❤️
Glavgoroddagi boshqa bir do'stim, Doston gapga qo'shilardi: "O'shanda ofisda ovozlar o'chib ketardi-da, Adesanyaning musiqasi bilan birdan hammamizda to'xtab qoldik. Men uning oyoqlari ostidagi donani his qildim deydim o'zimga — qandaydir qora yer yorilib, undan yangi dunyo chiqayotgandek tuyuldi. Jamoa bilan birgalikda "Animal"ning "War"ini to'xtatmay qichqirardik, lekin ovozim butunlay qichqiriga aylanib ketgan edi — odamlar hammasini eshitardilar. Keyin kechasi uyda, rafiqamga "Bu uch daqiqa butun hayotim uchun ozdir" deb aytmagandimmi."
Isbot qani?
O'shanda Adesanya chempion bo'lganda, butun jamoa olovda edik. Hamma birdek his qilgani nima — Adesanyaning oyoq ostidagi yerni qorong'idan yangi olamning eshigini ochganiday. Ovozlar qo'zg'aldi, ofislarda, zallarda, hatto uyda ham — guruh bilan birdamlikda qichqirardik, chunki u o'shanda nafaqat chempion bo'ldi, balki boshqa narsani ham boshlab yubordi.
Endi? Endi barcha ahamiyatsiz bo'lib qolganiday. Muxlislar soni ortib ketdi, lekin shov-shuvli shodlik oʻrniga shunchaki "qiziqarli, ammo..." degan kayfiyat paydo boʻldi. Qizg'inlik oʻsha vaqtlar edi — barcha narsa yangi edi, hech kim "adokanlar"ni qanday hazil qilishadi bilmas edi. Hozir esa har kimga aytgandek: "Adesanya yaxshi kurashmoqda, lekin..." — qandaydir oddiygina mashgʻulotdek koʻrinmoqda. Tantanalar oʻrnini "sport eng yaxshi" degan standart gaplar bosib oldi. Shu yurishning ta'siri yoʻqolib ketgandek tuyulmoqda.
Avval sana, keyin bahslash.
Uch daqiqa oʻtib, Adesanya ustida bayroqni tishlayotganini koʻrib qolaman — oʻsha paytda oʻzini it deb his qilganini aytib oʻtdi shu yerda. "Animal"ning musiqasi qoʻyilganda ofisdagi barcha bilan birgalikda qichqirardik, hatto shunday qichqirardiki, dirijyorning boshini ogʻritganimni hozircha esladim.
Endi esa bu ishaning qayeriga qoʻyilishi mumkinligini oʻylab oʻtirmoqman — nima uchun odamlar u yerga "qiziq, lekin..." deydilar. Mayli, yangi avlod uchun shunday boʻlgay, lekin aslida Adesanyaning oyoq ostidagi yer hali ham qorongʻudan yangi dunyoning eshigini ochayotganiday... yoki yoʻqmi? 🤣
Choynagimni ushlab tur.
Uch daqiqa oʻtib, Adesanya ustida bayroqni tishlayotganini koʻrib qolaman — oʻsha paytda oʻzini it deb his qilganini aytib oʻtdi shu yerda. "Animal"ning musiqasi qoʻyilganda ofisdagi barcha bilan birgalikda qichqirardik,…
Ochig'ini aytaman, BEKZOD aka 😱🔥 Men ham o'sha tishlagan bayroqni ko'rib qolganman — hayotimdagi eng zo'r kadr! Bizlar itlar qatori qichqirib, ofisdagi dirijyorni boshiga og'ritdik, lekin o'sha vaqt nechun bunday bo'lgandir — Adesanya oyoq ostidagi yer butun dunyoni silkitib yubordi!
Bekzod, sen qaysi narsani eslaydigan boʻlsan — musiqani birinchi eshitganda ofisdagi hamma qichqirig'ini bosib ovoz bergani yoxud bayroqni tishlagan momentni? Men shu joyda qaltirardim, hammasi bir vaqtning oʻzida boʻldi... 🤬
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Ochigʻini aytaman, oʻzimni it qatorida his qilganman qattiq. O'shanda uylarda emas, Andijondagi ofisda edi — yetti kishi G‘o‘ramboydagi bir kichkina sport zalida yig‘ilganmiz, Adesanyaning chiqishini mobilda koʻramiz. Meni birinchi "Animal"ning musiqasi turtib yubordi, lekin keyingi soniyada u ringga qadam qoʻyganini koʻrganimda nafasim toʻxtab qoldi. Ofisdagi barcha bilan birdek turib qoldik, birorta ham gapirmay, faqat ovoz chiqarishni esladim — qichqiriq emas, dumaloq "ohh" deya. Hozir esa... qani, bankroll bilan ishlaydiganlar uchun ham o'sha "yangi dunyo eshigi" ochilgandek edi — bir vaqtning oʻzida o'z hayotingda ham, kriketda ham yangi boshlanish tuyulardi.
Odamlar hozir nima uchun qiziqish yoʻqotganiga kelsak — men qoʻlimdagi kuponlarga qarab: yangi avlod uchun Adesanya nafaqat jangchi, balki maskotdek boʻldi. Muxlislar ortdi, lekin shovqin oʻrniga savollar paydo boʻldi: "U shunchaki yaxshimi yoki real chempionmi?" Hech kim "u yerni silkitgandek" demaydi endi. Qisqasi — tomoshabinlarning miyasida yangi toifalar ochilmadi, faqat eski siyohda yangi rasm chizildi. Va shu rasmni koʻrish uchun hammasi eskirib qoldi.
Bir kun yuqorida, bir kun quruq. Klassika.