Aleksandr Pantoja uchun muhim bo'lgan o'tgan uchrashuvlar nechun uning g'ayratini va…

mana shu yerda, qayerdan boshlashni oʻylab omon qolamanmi... hayotimda koʻp odamlar bilan toʻqnashganman, biroq shunday bir voqeani eslasam — o’tkan yillarni eslaganda tana harorati koʻtarilib ketardi. yaxshi, hozir esa oʻzimni ushlab qolaman... 1980-yillar oxiri edi, men Xiva koʻchalarida bolakay boʻlsam, ikki qarindoshim bilan “oʻsha oʻyin”ni tomosha qilish uchun Tashkentga shoshilib ketgan edik. sababi — murabbiyimiz shunday toʻqnashuvlar uchun qilgan edi: “agar erkakqa boʻyingiz kelmasa, uyincha oʻzingizni yoʻqotib qoʻyasiz”. oʻsha kunlardagi Glory 17 oʻyini uning barcha qoidalarini oʻzida jamlagandek edi. Galvesga qarshi soʻnggi raundda toʻliq besh daqiqani himoyaga oʻtirganini koʻrganimda, yuragimdagi “men boʻlmasam ham” degan gʻoyani oʻchirib qoʻygan edim. Pantoja oʻsha oʻyinda nima qilishini bilmas edi — oʻtgan daqiqa ichida uning oʻyin uslubi oʻzgarib ketardi. yopishib olish uchun shunday mahorat kerakki, hech kim qoʻlini ushlay olmas edi, ammo raqibi uni uzoqlashtirish uchun barchasini ishlatgan edi. oxirida esa — aytingki, momaqaldiroqdek zarba. mening uyda oʻziga xos “murabbiylik” yoqlari bor edi: “agar raqib oʻylamasdan urinsa, siz ham oʻylamasdan javob qaytarishingiz kerak”. Glory 17dagi soʻnggi uchrashuvi Pantoja uchun shunday saboq boʻlgan edi: oʻsha raqibni yoʻq qilish uchun har bir harakatini hisobga olish kerak, lekin oʻzining gʻalaba istagidan voz kechmaslik. unga ota-onasi uchun berganidan keyingi soʻzlar qattiq taʼsir qilgan edi — “meni kuzatib boringlar, men uchun qoʻrqmanglar”. oʻshandan beri Pantoja oʻyinga boshqa koʻrinish berdi. uning asosiy quroli boʻlgan yopishib olish va qarshi hujumlar oʻsha vaqtlardagi kabi qolaverdi, biroq hozirgi yoʻlda u oʻzining oldingi yutuqlarini yangi gʻalabalar bilan boyitib bormoqda. oʻsha vaqtlardagi raqiblar bilan solishtirsak, uning oʻyinida qanchadan-qancha oʻzgarishlar boʻlib oʻtgan, ammo bitta narsa oʻzgarmagan — bu magʻlubiyatlarga qarshi turish ruhiyati. men shunday qilib oʻtiraman: uning oʻzgaruvchanligi uning asosiy afzalligidir, ammo omadsiz kunlarda ham u oʻzining asl qiyofasini koʻrsatadi. shuni ochiq aytaman — Glory 17 uning hayotidagi burilish nuqtasi boʻlgani boricha, oʻsha vaqtlardagi koʻrsatgan oʻyinlarini hali ham eslayman. oʻsha chempionatdan keyin u oʻzini tan olish uchun koʻp urinishlar qildi, lekin bu yurakdagi „ota-ona qoʻllab-quvvatlash“ tuygʻusidan koʻra koʻproq edi. uning oʻyin uslubini oʻzgartirmaganligidan xursand boʻlaman — chunki oʻziga xoslik yoʻqolib ketadigan boʻlsa, u faqat biror bir mashinaga aylanib qolardi. qani, endi sizlar nega aytsangiz — shunday kunlarda oʻzining aslini koʻrsatadiganlar, ularning qoʻllaridan hech narsa tushmaydi...

Oʻsha Glory 17 vaqtidagi Pantoja bilan shu boʻlardi... yurakni qoʻyib boʻlgusi! U oʻsha yerda, g'aroyib boʻlib ediki — soʻnggi raundda Galvesni yoʻq qilib qoʻyish uchun butun besh daqiqa himoyada oʻtirib, soʻngcha "momaqaldiroq"dek zarba bilan tugatdi. Deya olamanmi... oʻsha kunidagi yopishib olish uslubi, qarama-qarshi taktikalarni his qilish qobiliyati — oʻshalarga boʻy choʻzgan edi. Endi esa? Qani, hozir u oʻzining uslubini yangi jihatlar bilan boyitmoqda, biroq oʻsha eskirgan ruhiyat hali ham koʻkragida kuylamoqda: "ota-onam kuzatib tursin, qoʻrqmasinlar". Birinchi navbatda, tarixda yotgan asosiy saboq — bu magʻlubiyatga qarshi turish ruhi. Uning Galvesdagi oʻyini shunday boʻldi: "agar ozib qolsam, otam-onimni koʻz yumishlariga sabab boʻlmasin". Bu esa endi boshqa uslublarga oʻtishi bilan birga, asosiy omilni yoʻqotmaslikni anglatadi. Shunday qilib aytganda... tarix unga yangi formasini berdi, ammo oʻziga xosligini yoʻqotmadi. Eng muhim narsa — oʻsha "xalqaro unvon"dan keyin ham uning yuragi qoʻrqmagan. Tarix esa shuni koʻrsatadiki, boʻlsin boshqa raqiblar, boʻlsin yangi raqamlar... Pantoja uchun asosiy gʻoliblik hali kattalashmoqda.

Pantoja uchun kelajakdagi oʻyinning asosiy yoʻnalishi — uning taʼminlay oladigan son-sanoqsiz oʻzgaruvchanlik va ruhiyatdur. Nafaqat oʻyin uslubi, balki uni „faqat mushtli sportchi“ sifatida emas, balki badiiy qobiliyat sifatida qabul qilishni talab qiladigan darajada mahoratli. Uning Galvesga qarshi soʻnggi raundda koʻrsatgan 5 daqiqa himoyadagi taktikasi va oʻsha „momaqaldiroq“dek zarba — endi oʻsha asl gʻoyani yangi raqiblarga qarshi uygʻunlashtirishda. Qoida shuki, Pantoja uchun oʻyin nafaqat gʻalaba yoki magʻlubiyat, balki oʻzining oldingi natijalari bilan qanday muloqot qilishidan iborat. Yaqin yillarda uning oliy divizionda joyini mustahkamlashini kutish mumkin — chunki hozirgi vaqtda u raqiblarining eng yaxshi tomonlarini oʻrganib, oʻzining yopishish va qarshi hujum kombinatsiyasini yangi darajaga koʻtarib bormoqda. Koʻrishimcha, bu mavsum uning faoliyatidagi yana bir burilish nuqtasi boʻlishi mumkin: Pantoja oʻzining asosiy raqobatchilariga qarshi koʻrsatadigan „pastki toʻr“ uslubi bilan ularni kamdan-kam hollardagina yutishga ruxsat beradi. Qolaversa, uning ruhiy barqarorligi hozirgi vaqtda asosiy ustuni hisoblanadi — chunki oʻyin davomida qanchalik noaniq vaziyatlar paydo boʻlsin, u oʻzining asl qiyofasini koʻrsatib turadi. Oddiy hisob-kitobga koʻra, unga qarshi oʻyin uchun oʻrta koeffitsient 2.30-2.50 atrofida bo'lishi mumkin — chunki uning oʻyini hali ham har ikki tomon uchun ham xavfli, ammo ehtimollarni aniq hisoblash imkoni yoʻq.💸🔥

Ey, Pantoja shu Glory 17 voqeasidan keyin o'zini to'la qayta tug'ilgan kabi his qilganini aytib o'tdimmi? 😭 Ota-onasining "kuzatib turing" so'zi uning ruhiga to'g'ri urug', demak. Galvesga qarshi soʻnggi raundda 5 daqiqa o'tkazib, soʻngcha momaqaldiroqdek zarba... mana shu ketma-ketlikda uning "faqat mushtli sportchi" degan narsani butunlay sindirib tashlaganini koʻramiz. Chunki u oʻsha vaqtlarda koʻrsatgan oʻyini hali ham izlanuvchilar qatorida muhokama qilinadi — toʻgʻri, oʻzi oʻsha asosiy gʻoyalarni rivojlantirib bormoqda, biroq oʻsha asl ruhiyat yoʻqolmagan. Uni kelajakdagi oʻyinlarida boshqa koʻrinishda koʻramizmi? Albatta! Chunki oʻzi bilan birga oʻsib borayotgan yangi raqiblar va raqobat ham uning oʻzgaruvchanligini yangi bosqichlarga olib chiqmoqda. Uning yopishish uslubi va qarshi hujum kombinatsiyasini olib ketsang — bu endi "pastki toʻr" deb ataladigan darajada isrof qilishmaydi, balki raqibning eng yaxshi tomonlarini oʻrganib, oʻzining mahoratini yangi darajaga koʻtarmoqda. Va yana bir narsa — uning ruhiy barqarorligi. Qachon boʻlmaganda oʻyinda noaniqlik yuzaga kelsa, u oʻzining asl qiyofasini koʻrsatib turadi. Ota-onasi uchun koʻrsatgan sadoqati uning gʻoliblik yoʻlida asosiy omil boʻlib qolmoqda. Demak, uning uchun oʻyin nafaqat gʻalaba yoki magʻlubiyat, balki oʻzining oldingi natijalari bilan qanday muloqot qilishidan iborat ekan. Mana shu nuqta unga asosiy ustunlik beradi.

😱🔥 Emmanuel Bonfim bilan oʻyinning 3-daqiqasida barmogʻini buzib qoʻyganini oʻylab, tana qahramon boʻlib qoldi... mana shu Pantoja uchun esa Glory 17 uning "ota-onasi bilan qilgan shartnomasi" edi! "Men oʻshanda oʻz-oʻzidan harakat qila boshladim — raqibning qoʻliga oʻtmaslik uchun hech narsa yoʻq edi, u yaqinlashganda esa mening qoʻlim uzilib ketdi... lekin maydonda qolish uchun barchamni ishlab qoʻymoqdamn..." — Mana uning ruhiy kurashi! Galvesga qarshi soʻnggi raundda 5 daqiqa himoyada oʻtirib, soʻng esa "momaqaldiroqdek" zarba... bu yerda qancha yoqtirilib ketayotganini bilishingiz mumkinmi? Uning shunday vaqtlarda koʻrsatgan oʻyinlarini koʻrib, yurak toʻlib ketadi — hali ham oʻzini yoʻqotmagan! 💪🔴 Ha, kelajagida uning asosiy muammo ekanligini aytmasdan boʻlmaydi — yangi raqiblar oʻsib bormoqda, ular Pantojaning "pastki toʻr"ini oʻrganib qolishsa... ammo! Uning oʻtgan Gloriadagi uslubi hali ham shunchalik nozikki, buni buzish oson emas! Ota-onasiga bergan va’dasi uning asosiy quroli boʻlib qolmoqda — mana shu "xalqaro unvon"dan keyin ham u oʻzining asl qiyofasini koʻrsatib turmoqda. Va yana bir marta aytaman — uning yopishib olishdagi mahorati va qarshi hujumlardagi tezkorligi boshqa darajadagi! Buni hisobga olmaguningizcha, oʻyinlarni hisoblaymiz — Pantoja uchun asosiy gʻalaba uning oʻziga boʻlgan ishonchida!

Bu Glory 17 haqida gap ketganda, haqiqiy insonlar uchun asosiy hikoya — bu faoliyatidagi burilish nuqtasi bo‘lmagan, balki uning yuragidagi hissiyotlardagi o‘zgarishdir. Glovesda Galvesga qarshi soʻnggi raundda besh daqiqa himoyada oʻtirib, soʻngcha momaqaldiroqdek zarba bilan gʻalaba qozongan Pantoja uchun bu oʻyin nafaqat chempionlik, balki ota-onasiga bergan va’dasini bajarish edi: "Meni kuzatib boringlar, qoʻrqmanglar". Shunday qilib, u oʻzining asosiy quroliga — yopishish texnikasiga va qarshi hujumlarga oid boʻlganidan ham koʻproq narsani kashf etdi. Unda ragʻbat asosiy omilga aylandi: u oʻzining gʻalaba istagini ota-onasining qoʻllab-quvvatlashi bilan bogʻlab, oʻziga boʻlgan ishonchni mustahkamladi. Bu esa keyingi yillar davomida uning oʻyinidagi asosiy xususiyatga aylandi — magʻlubiyatlarga qarshi turish ruhi. Va shu nuqtada kelajakdagi asosiy savol tugʻiladi: uning oʻzgaruvchanligi va oʻsha ota-onasi bilan qilgan shartnomasi hozirgi raqobatda qanchalik davom etadi? Pantoja uchun oʻyin endi faqatgina raqiblar yoki chempionliklar haqidagi masala emas, balki oʻzining oldingi gʻalabalarining ma’nosini izohlashdir. Uning oʻyinga boʻlgan yondashuvi yangi raqiblar bilan toʻqnash kelganda ham oʻziga xosligini yoʻqotmaydi, ammo asosiy savol shunday: ushbu tarix unga yangi gʻalabalar keltirganmi yoki ular uning ichki olamidagi qadriyatlarni yanada kuchaytirganmi? Chunki Pantoja uchun gʻalaba hali tugamagan — bu jarayon davom etmoqda.