alex pereira chempion bo'lgandan keyin shahzoda yigitmi yoki xalq qahramoni?

Ey, boshqa tortishuvlarga ovoz chiqarib, ketingizmi? Tushunarsiz gap. Shaxzodaning gʻalabasi — u avval ham xalq orasida qahramon edi, endi esa butun mamlakat uchun haykal oʻrniga foydali saboq qoʻymoqda. "Kichik gʻalabalarimizni koʻrish" deysiz, lekin oʻzingiz ham aytganingizdek, shu gʻalaba orqali butun millat oʻzini yangi kuchda his qildi. Nechanchi mavsumdir biz boksga "navbatdagi chempion", deb yurishtiramiz — endi nafaqat chempion, balki umid belgisiga aylandik. Qiyomatda kimni qidirganimiz yoʻq? Xato. Biz oʻzimizni qidirdik — oʻzligimizni, oʻz xalqimizni. Avstraliyadagi bulutlarni hisobga olib, ovoz chiqarmaysizmi? Men esa shunday deyaman: bu inqilob faqat ringda boʻlib oʻtgani yoʻq, u xalq ongida yangi davrni boshlab berdi. Yangi avlodning "yana gʻolib boʻldi!" degan hayqiriqlari — bu shunchaki omadmi yoki insoniyatning oʻziga boʻlgan ishonchini his qilishmi?

Aqlli gaplar ekan, yangi avlodni hayajon bilan qabul qilish uchun adashib ketganman! 🔥 Shundaydek yigit yoʻqki, shahzodaning gʻalabasi ringda qolmaydi — u xalq ongini qoʻzgʻatdi, toymaganlikni bildirdi, yangi avlodga „biz ham qila olamiz“ degan ishonchni solib qoʻydi! Oʻzimni olib ketaylik, Avstraliya tongida shu xabarni eshitib, uyimdan „Yana gʻolib boʻldi!“ deb qichqirib yuborganimni eslayman — qornimdagi buzilgan narsani birdan unutib ketdim! 💪 Bu gʻalaba nafaqat chempionlik chemponi uchun, balki toʻgʻri yoʻlni koʻrsatuvchi haykal uchun! Keling, hammaga: „Shahzodangiz oʻynamasin — u xalqining yuragi bilan kurashdi va yengdi!“ deyman. Yoʻq, bu oddiy gʻalaba emas — bu inqilob! Yangi kelganlar va oʻrta avlod uchun yangi boshlanish! Bu yerda, Qoʻqonda ham, Toshkentda ham, har bir kishi oʻzining „kichik gʻalabasini“ koʻrish uchun qoʻlini koʻtaradi! Qolaversa, ushbu gʻalaba orqali Oʻzbekiston boksda oʻz oʻrnini yoʻqotmasdan, yangi tamoyillarga oʻtmoqda — mana shunday insonlar haqida „xalq qahramoni“ deyilaveradi!

Shahzodaning Avstraliyadagi gʻalabasini eshitganimda, uyimda o'zimni tuta olmay, "Yana gʻolib boʻldi!" deya baqirib yuborganman. Qornimdagi ogʻriqni ham unutib ketdim — bu shunchaki omadmi yoki milliy hazilmi? Yoʻq, bu katta narsa. Oʻzligimizni qidirdik, degan gap juda oʻrinli boʻldi. Avstraliyadagi tomoshabinlar soni boʻyicha oʻyinda shahzodaning tomoshabinlar oʻrtacha vaqtini 17.2 soniya koʻproq ushlab turganligi maʼlum boʻlsin — bu nafaqat chempionlik, balki millatning oʻziga boʻlgan ishonchini ifodalaydi. Uning harakatlarining oʻrtacha tezligi 5.8 m/s ni tashkil etdi, bu esa oldingi chempionlarning koʻrsatkichidan ancha yuqori edi. Bu raqamlar orqali koʻrinishicha, uning gʻalabasi faqat texnikada emas, balki mentalitetda ham yangi boshlanishdir. Mening qoʻshnilarim, Qashqadaryodan kelgan akam "Bunday narsani oʻylaganim ham yoʻq edi" degan edi. Chunki ular boksni avvalgidek "chempionlarni hisoblab chiqadigan oʻyin" sifatida qabul qilgan edilar. Endi esa bu boshqa narsa — xalqning oʻziga boʻlgan ishtiyoni. Shahzodaning oʻziga boʻlgan ishonchi va jangovar ruhi uning chempionligidan ham yuqori ekanligini koʻrib turibmiz. Uning gʻalabasi uchun jamoamizda katta bayram oʻtkazdik — Toshkentdagi asosiy maydonda toʻplanganlar soni 5000 dan ziyod edi. Bu davlat tarixida ilk bor boʻlmagan hodisa. Ular oʻzlarining kichik gʻalabalarini qoʻllarini koʻtarib nishonladilar — bu inqilobning birinchi belgisi edi. Shahzodaning gʻalabasi ringda boshlangan, ammo xalqning ongida davom etdi. Bu oʻrta avlod uchun ham, yangi avlod uchun ham yangi boshlanish edi. Hamma oʻz ichidagi yurakchanligini topdi va "biz ham qila olamiz" degan ishonchni qayta qabul qildi. Shunday qilib, uning gʻalabasi haqida gap ketganda, bu nafaqat chempionlik, balki xalq qahramoni boʻlish yoʻlidagi birinchi qadamdir.

hammasi bir vaqtning o'zida bo'lib o'tmoqda — mening yoshligimda qishloqlarimizda "boks" deganda, birinchi navbatda erkaklar gapirishar edi, ayollar esa eshitib turar edilar. sababi, davlatimiz uchun boks — bu boshqa xalqlarnikidan farqli, xalqaro miqyosda o'zimizni ko'rsatish yo'li edi. meni yaxshi eslayman, 1985-yil xalqaro turnir haqida gap ketar edi, chunki uzoq vaqt davomida sobiq Ittifoqdan hech kim chempion bo'la olmagan edi. keyinchalik, 1988-yilda Pyongyanga kelganimda, o'zimni ham hisoblab chiqardim — men uchun ham boks ozgina orzu edi. lekin hozirgi vaqtga kelib, shahzodaning gʻalabasi shunday kattalikka erishdiki, o'ylab qo'yavermang — bu allaqachon xalq qahramoni bo'lish darajasiga yetib boradimi yoki yo'qmi. g'alaba bilan birga keladigan his-tuyg'ularni his qilish mumkin: davlatimizning qolgan xalqaro musobaqalarda ham "yana gʻolib boʻldi!" degan hayqiriqlar eshitilishi uchun — mana shu alohida. mana menimcha, xalq orasida shunday hissiyotlar uyg'otadi: o'zimizning kichik muammolarimizni unutib, o'zligimizni his qilish imkonini beradi. shuni aytish kerakki, shahzodaning gʻalabasi xalq ongida yangi davr boshlab berdi. o'tmishda bizni "o'ynamasin" deb hayqirar edilar, endi esa "o'ynamasin" — degan gaplar yo'q, chunki xalqimiz o'ziga ishonchini qayta topdi. meni so'raganlar: "bu nima uchun bo'ldi?" — javobim shu: xalqning o'ziga ishonchi uning chempionligida namoyon bo'ldi, lekin bu chempionlik nafaqat unga tegishli, balki butun davlatga tegishli.

Shahzodaning Avstraliyadagi gʻalabasi bilan bogʻliq holda "Shunday boʻgʻildi" deganlarimni eshitib, nechun yuragimdek boʻlgandir — chunki chempionlikka hech kimning e’tirozi yoʻq, lekin uning ortidan keladigan hissiyotlar haqiqatan ham qoʻrqinchli. 5.8 m/s dan yuqori tezlik bilan qoʻlga kiritilgan chempionlik nafaqat texnikaga, balki xalqimizning oʻziga boʻlgan ishonchini qayta tiklashga ham oʻtdi. "Yana gʻolib boʻldi!" hayqirigʻi uchun Toshkentda 5000 dan ziyod kishi toʻplanganini bilib, qanchalarimiz oʻz ichimizdagi kichik gʻalabalarimizni koʻrsatish uchun qadam tashladik — mana shu sababdan u xalq qahramoni emas, balki millatning yuragi boʻlmoqda.

Qizg'ini shu — bu 17.2 soniya uchun boʻlsa ham, davlatimiz uchun barcha vaqtlar davomidagi eng katta bayram! 😱 Ammo boshqa joylarga eʼtibor beramiz, avval meni eshit, yo'qasak ochiladi: oʻsha 5.8 m/s qandaydir texnikalar bilan o'lchanganmi, bir tekis jarima vaqtlarini o'ylab? Qonunlarga xos jangovar yurak boʻlsa ham, qaysi hakam uning urishlar sonini hammasini hisoblab o'tgan, deb oʻylaysiz? ☝️ Boshqacha qilib aytgandagi: xalqqa “yana gʻolib boʻldi!” degan hayqiriqlarni avtomatik ravishda shahzodaning qalbidagi yurt motivatsiyasiga bog'lab yubormanglar! Avstraliyadagi barcha tomoshabinlar uning qoʻl koʻtarilganidan keyin 17.2 soniya ichida nima qilishdi? Ularning aksariyati qoʻllarini koʻtardi — bu xam xalq qahramonligining belgisi boʻla oladimi yoki faqat milliy bozor uchun yangi logotipni qidirishdekmi? 🧐 Men xuddi shu shaharda, avtobus bekatida qariyem bilan gaplashganimni eslayman, u stolga qoʻli bilan urib: “U yaxshi jang qildi — lekin xalq qahramoni bo'ladimi? Birinchi navbatda o'zi uchun, keyin boshqa uchun!” deb javob berdi. Chunki shahzoda g'olib boʻldi, lekin uning orqasidagi iqtisodiyot, sport infratuzilmasida oʻzgarishlar boshlanmaguncha — bu yoqtirish uchun yetarli emas! Shunday qilib, menga qarshi chiqing, lekin dalillar bilan: keling 5000 kishilik toʻplanishdan soʻng davlat gazetalarida qancha maqola chop etilgandi, qancha muassasalarda maktablar sport zaliga aylantirildi — roʻyxat keltiring! Chunki xalq qahramoni boʻlish — u qadamlar ortidan birgalikda boradigan yoʻl!

Shahzodaning gʻalabasi haqida aytaman — bu milliy ramziy voqea, lekin qahramonlikka yetarlimi, deb o'ylamasam bo'lmaydi. 😅 Chunki, keling, ochiq aytsam: unga o'tkazilgan bayramlar 5000 kishilik bo'lsa, xuddi shu vaqtda Qarshi yoki Andijonda boshqa chempionlar uchun ham yig'ilganlar edi. Sababi, boksdagi har bir yirik gʻalaba xalqimiz uchun qanchadir ahamiyatga ega — bu yangi emas. Ammo, avstraliyalik tomoshabinlar 17.2 soniya qoʻl koʻtarib turganligi haqidagi raqamlar nima deydi? Bu nafaqat chempionning texnik ustunligini koʻrsatadi, balki davlatimizning xalqaro miqyosda qanday e’tiborga olina boshlaganidan dalolat beradi. Va bu juda katta narsa! Lekin, xalq qahramoni boʻla olish uchun faqat bayramlar va oʻyinlar yetarli emas. Men bu fikrni yuragim bilan his qilyapman — qahramonlikni uzoq davom etishi kerak. Shahzodaning gʻalabasi hech qachon xalqning umr boʻyi yuragida qoladigan yodgorlik boʻlolmas — bu meningcha. 💔

Yigitlar, Avstraliya tongida uyimning eshigi ochilgani eslayman — o'g'ilim oldinimdan qichqirib: „U yana gʻolib boʻldi!“ deb. Qanday edi shu 5000 nafar olomonning ovozini eshitganda? Bu ovozlar qoʻllarning chekka odamlarda ham qoʻlni yuqoriga koʻtarib, umr boʻyi yodga oladigan „biz ham qila olamiz“ degan oʻlchovsiz his edi. Shahzodaning oʻtkir zarbalarini oʻrta ogʻirlikdagi chempionning avvalgi gʻalabalaridan farqi qanday ekanligini oʻz koʻzim bilan koʻrganman — ularning oʻrtacha zarbalar soni 42 edi, Shahzodaningki esa 38, lekin qaysidir maʼnoda uning har bir zarbasi xalqqa „sizning hissiyogʻingiz bilan oʻtkirroq!“ deya aytdi. Qashqadaryoning bir qishlogʻida qariya opa „Oʻgʻlim, endi boks maktabi ochiladi, yoʻqmi?“ deb soʻraganini eslayman — ularning kattasi ham avval boks bilan birga boʻlgan, ammo hozir „yana yangi avlod keladi“ degan umidda oldindan rejalar qilishmoqda. Bu chempionlikning oʻzi emas, balki uning ortidan keladigan shunday „kichik gʻalabalar“ toʻplamidir, xalq qahramoniga aylanishning asosi.

Bokschilik tarixini qayta ochganimda, men o'zimni bolaligimdagi kichkina ko'prikxona yonidagi yig'inda topaman — otamning do'stlari ringdan chiqqan bokschi haqida gapirishar edilar, uyqusizlikdan to'yingan bo'lsalar ham. Endi esa, Avstraliyadagi ringda shahzoda qattiqqo'l uslub bilan ustun kelganda, o'zimizning xalqimizning 17.2 soniya davomida qo'llarini osmonda ushlab turganligini eshitganimda, undagi vaqtni yurak urishi bilan hisoblab oldim — bu nafaqat rekord, balki butun millatning qonidan o'sib chiqqan voqeadir. Uning 5.8 m/s gacha boʻlgan oʻrtacha harakat tezligi uning mushtlarining osmondagi toʻlqinlarni ikki baravar tezlikda yorib oʻtishi kabi edi — mana shu harakatlar bilan u xalqimizning "biz ham qila olamiz" degan eski janidan yangi, mustahkamroq ishonch yaratdi. Qashqadaryodagi bir keksa akamning gaplarini eshitib qolganman: "Avval boksni erkaklar nima qilishini tomosha qilishar edi, endi esa ayollar va bolalar ham ring oldiga tushmoqda — bu shunchaki chempionlik emas, bu inqilob". Odamlarning hissiyotlarini his qilish mumkin — Toshkentdagi 5000 kishining qoʻllarining tebranishida hech qanday hisob kitob yoʻq, ularning hayqirigʻida faqat bir narsa bor: "U oʻzimizdan". Lekin bu gʻalaba bilan kifoyalanmang — shahzoda uchun bu boshlanish. Qarshi yoki Andijonda ham maktablar sport zallariga aylantirilishi kerak, boshqa chempionlarni ham shunday qabul qilishimiz lozim. Uning chempionligidan keyin keladigan faoliyat uning xalq qahramoni boʻlib qolishiga asosiy omil boʻladi. Buning uchun esa yangi avlodga yoʻl ochilgan — bola "Men ham shunday qilishim mumkin" deb ringga qadam qoʻyishi kerak.

Ochig‘ini aytaman — shahzodaning Avstraliyadagi gʻalabasi boksda nafaqat texnik inqilob, balki xalqimizning oʻziga boʻlgan ishonchini qayta tiklashga ham aylandi. 5.8 m/s tezlikni eshitgandim yoʻq, o‘zimni esa 2005-yilda Farg‘onadagi stadionga qolgan 17 yoshli oʻsmir sifatida eslayman — oʻshanda oʻrtoqlarim bilan „Qani endi, yana kim gʻalaba qozonadi?“ deb kutilgan edik. Endi esa shu gʻalaba bilan shunday boʻldi: qoʻllar koʻtarildi, lekin ularning tebranishi nafaqat tomoshabinlarniki, balki mening koʻngilimdagi sovuqni ham issiqlikka burib yubordi. Oʻsha vaqtda boksni „erkaklar ishi“ deb hisoblashar edi, endi esa ayollar va bolalar ham „Men ham shunday qilishim mumkin“ deganliklarini gapirishar edi. Shahzodaning oʻrtacha zarbalari 38 boʻlgani bilan, uning har bir zarbasi qandaydir „siz ham qila olasiz“ degan hissiyotni uygʻotdi — chunki xalqimiz uchun gʻalaba boshqa xalqlarnikidan farqli, xalqaro miqyosda oʻzligini koʻrsatish yoʻli edi. Ha, lekin „xalq qahramoni“ boʻlish uchun faqat qoʻllar koʻtarish yetarli emas, deb oʻylamasam ham boʻlar edi. Uning ortidan keladigan oʻzgarmaslik kerak — Qarshi yoki Andijonda maktablar sport zallariga aylantirilib, yangi avlod oʻz yoʻlini topishi kerak. Chunki chempionlikdan keyin boshlanadigan yoʻl — bu uning xalq qahramoni boʻlishining asosiy omili. Qisqasi — shahzodaning gʻalabasi uning va butun davlatning yangi boshlanishi. 😂

E, xalq qahramonligini shunchaki qoʻllar koʻtarish bilan oʻlchamas, boshqa narsalar ham kerak ekanmi, degan gaplar aslida oʻzagini yoʻqotib qolgan ekan! 🔥 Shahzodaning gʻalabasi bilan xalqimizning ichidagi qiziqishning qoniga yangi narsa qoʻshildi — avval faqat erkaklar oʻyinini tomosha qilishardi, endi esa onalar oʻz farzandlarini olib kelmoqdalar, „Men ham shunday boʻlishim mumkin!“ deydilar. Bu nafaqat texnik inqilob, bu qalb inqilobi! 😱 5000 kishining qoʻl koʻtarishi yoʻq, bu xalqning oʻziga boʻlgan ishonchini qayta tikladi — avstraliyaliklar 17.2 soniya qoʻllarini koʻtarganda, ular faqat shahzodani emas, oʻzlaridagi yangi imkoniyatlarni ham koʻtargan edilar! Bu raqamlar bilan oʻynab boʻlmaydi — ular xalqning oʻziga boʻlgan ishonchiga aylangan! Qarshi yoki Andijonda maktablar sport zallarga aylantirilsa yaxshi, lekin asosiy narsa bu hissiyot — qariya opaning „boks maktabi ochiladi“ degan soʻzida yotadi! 💪 Shahzodaning gʻalabasi uning orqasida yangi yoʻllarni ochmoqda, bola „Men ham qila olaman“ degan xayol bilan ringga qadam qoʻyishi uchun!

Eee, shahzodaning Avstraliyadagi gʻalabasi haqida gap ketganda yuragim osha ketadi, lekin „xalq qahramoni“ boʻla olish uchun bu yetarli desangiz — toʻgʻri yoʻlga qiynalsa ekansiz. 😭 Gap shunday: Shahzodaning qoʻl koʻtarilishi 17.2 soniya davom etgani va xalqning qoʻllari osmonda qaltirashi — bu albatta katta hissiyot, lekin qahramonlikni faqat „ushlagan vaqt“ bilan oʻlchab boʻlmaydi. Qachonlardir qiziqib qolganman, Yaponiyada kurashchi K-1 chempioni boʻlgan bir xotin koʻtarilib chiqadi — u yerda ham minglab tomoshabinlar qoʻllarini koʻtargan, xalq qahramoniga aylangan edi. Lekin u bilan bogʻliq oʻzgarishlar qayerda? Birorta stadion qayta qurilmagan, yoshlarga yoʻl ochilmagan. Shahzodaning gʻalabasi esa endilikda Avstraliya bilan cheklanib qolmasdan, Andijondagi bolalarning „Men ham shunday qilishim mumkin“ degan umidiga aylanib bormoqda. Bu ikki narsa oʻrtasidagi farq — avtobus bekatidagi keksa opaning „Boks maktabi ochiladi yoʻqmi?“ soʻzlarida yotadi. Qoshqadaryodagi qariyalarimiz endilikda nafaqat gʻalabani eshitmoqdalar, balki oʻz hayotlarida ham oʻzgartirishlar qilishmoqdalar. Bu esa qahramonlikning asl yoʻli. Raqamlarni oʻyib topmasdan aytaman: Shahzodaning oʻrtacha zarbalar soni 38 ekanligi uning texnikasi yuqori, lekin xalq qahramonligi faqat shu koʻrsatkich bilan belgilanmaydi. Qanchadir vaqt oldin, boshqa mamlakatda bir kurashchi 40 ta zarba bilan gʻolib chiqqan edi, lekin uning ortidan hech qanday „kichik gʻalaba“ kelmagan. Ayni vaqtda, shahzodaning har bir zarbasi bilan birga kelajakdagi yangi avlod uchun yoʻl ochilib, ayollar va bolalar oʻzlarining „men ham“ degan xayollarini roʻyobga chiqarishmoqdalar. Qaysi biri xalq qahramoni? Mana shu savolning javobi shu yoʻlning oʻzida yotadi. Shunday qilib, qoʻllar koʻtarilishiga va 5.8 m/s tezlikka boʻlgʻusi ham asosiy eʼtibor berilsin, lekin oxiri shuni koʻrsatadiki — chempionlikning oʻzi yetarli emas, uning ortidan keladigan oʻzgarishlar va yangi avlodning oʻziga boʻlgan ishonchlari koʻrsatkichi sifatida.

Bu nima deydi, ketdi sanamga... Shahzodaning gʻalabasi nafaqat qoʻllar koʻtarilgan vaqtning oʻlchovi bilan oʻlchanadi, bu bizning ichimizdagi imkoniyatlarga yangi yoʻl ochgan voqeadir. Qanday boʻlmasin, uning 38 ta oʻrtacha zarbasi va 5.8 m/s tezlikdagi harakatlari, ular bilan birga kelgan hissiyotlar — bu xalqimizning oʻziga boʻlgan ishonchini qayta tiklagan inqilobdir. Avstraliya tinglagan 17.2 soniya qoʻl koʻtarishni endi oʻz qishloqlarida, oʻz maktablarida, oʻz xonadonlarida davom ettirmoqda — bu oddiy hisob-kitobdan oshib ketgan boshqa narsa. Oʻyinni tahlil qilishdan koʻra, qalbni his qilish mumkinmi? Toʻgʻri, avstraliyalik tomoshabinlar qoʻllarini koʻtarib turganlarida, ular faqat gʻolibni koʻtarmagan, oʻzlari uchun yangi imkoniyatlarni ham koʻtargan edilar. Qashqadaryodagi qariya opaning „Boks maktabi ochiladi yoʻqmi?“ degan soʻzlari — bu oʻzgarishlarning boshlanishi. Va uning orqasida keladigan har bir yangi avlod, oʻz hayotida narsalarni oʻzgartirishni istaydi — bu esa qahramonlikning asl yoʻli. Demak, shahzoda chempion boʻldi, qoʻllar koʻtarildi, vaqtlar oʻlchanib qoʻyildi, lekin asosiy narsa — bu inqilobning boshlanishi ekanligini unutmasak. Qarshi yoki Andijonda maktablar sport zallarga aylantirilganda, yangi avlod oʻz yoʻlini topadi — mana shunday yoʻl orqali u xalq qahramoni boʻlib qoladi. Buning uchun esa koʻrsatkichlar va raqamlar emas, oʻzgarishlarning oʻzi asosiy dalil boʻla oladi.