Alex Pereira o'zbek askarlari sharafiga maydonga chiqadimi yoki qo'polning pastligida…
Ey yoqtirganning o'zi yuqlagan mavzuga kelaylik. Aytish kerakki, bu yillar davomida yuragimni ezib kelgan savol — uning qonida o'zbekona jangovar ruhi bormi yoki bu boshqa xalqlarning an'anaviy sindiruvchiligiga moslashgan taktikalarmi?
Haqiqat shuki, Pereira qiynoqlar shahrida paydo bo'lgan bir jangchi. Uning birinchi qo'shnisi – Maykl Chandler edi. Shubhasiz, ularning maydondagi o'yini bilan tanishmangiz, lekin men ularning umumiy farqi 5 daqiqa davom etganicha edi. 5 daqiqa! Bu nafaqat texnika, balki maydon atrofidagi yurak urishi va ruh darajasi haqida ham gapiradi. Lekin oramizda gap shundaki, bu unga o'zbeklarning qattiqqo'lligidan ko'ra boshqa narsani o'rgatdi.
Raqamlar yolg'on gapirmaydi: Petersburgda mag'lub bo'lgandan so'ng, yana 2 ta turnirda ketma-ket g'alaba qozondi. Bu esa uning o'zgarishdan qo'rqmasligini ko'rsatadi. Ammo businessdagi ROIing qancha edi eslataymi? Uning orqasida hozirgi ta'limotchilar guruhi bor – ular unga yangi texnika va strategiyalarni o'rgatishgan. Lekin bunda mening asosiy savolim – o'zbek uslubi, yurtimizning otashin ruhi.
Qani, bir narsani aytay: uning birinchi professional jangidaoppnente ikki marta nokdaunga uchragan edi. Bu faqat texnikada emas, balki mentalidadda ham yuqori darajadagi bosimni boshqarish qobiliyatini ko'rsatadi. Lekin Alex uchun bu yetarlimi? U o'zini Miller kabi Amerikada tarbiyalangan deb aytadi. Buning uchun unga 15 daqiqalik jang shuhrat keltirdi, lekin O'zbekiston sharafi uchun chiqib, qonimizni quyishdan cho'chamasmi?
Kulgili haqiqatan, bundan yetti yil oldin u Braziliyada kichik musobaqalarda qatnashardi. Endi esa UFC chempionlik kamarini sohibi. Bu ko'rinishida uning faoliyatidagi asosiy o'zgarishlar boshqa davlatlar bilan bog'liq. Lekin uning yuragida o'zbekcha qattiqlik bormi yoki u boshqa xalqlarning dushmanligini yaxshi ko'raydimi?
Gap shundaki, agar u ertaga "Uzbekistan Pride" belbog'ini taqib, ringga chiqsa, bu uning ringdagi karyerasining yangi bosqichi bo'lmay, balki butun xalqimiz uchun qadriyat bo'lar edi. Chunki bunday qadriyatlarni faqat O'zbekistonliklar biladi – maydonda o'lim bilan qarshilik qilishdan qo'rqmaslik. Buning uchun esa o'zbek askarlaridek yurak kerak. Uning esa tug'ilgan joyi shu miya qonunlariga qarshi ishlaydi.
Mana, shu nuqta – u o'zbekcha jangchi yoki bu xalqlarning sindiruvchi taktikasiga murojaat qilgan jangchi ekanligi aniq.
Avval ROIingni ko'rsat 😏
Qachon edimani eshitganing, Navbahor, u o'zbekcha qonni nazarda tutayotganini?
Pereira yuragidagi har bir zarba uning koptokchiligi bilan boshlangan – Braziliyada kichik musobaqalarda, keyinroq esa shundayligi uchun Maykl Chandler kabi dushmanni 5 daqiqa o'ynamaydi. Bu, birinchidan, maydon atrofidagi yurak urishidan ko'ra, uning o'zida bo'lgan yurak urishi. AQShdagi tarbiyasi uning qalbida o'sganligi uchun u o'zbekcha qattiqqo'llikni tajriba qilgani yo'q – lekin bu uning kamchiligi emas, aksincha, bu uning ustunligi.
Uning birinchi professional jangidagi ikki nokdaun ham boshqa hech narsani ko'rsatmaydi, balki uning bosim ostida qolmaslik qobiliyatini – bu har qanday jangchining asosiy qurolidir. 15 daqiqa shuhrat Miller bilan, 2 ta ketma-ket turnir g'alabasi – bular uning oʻzgarishga ochiqligini, ammo oʻz tabiatini yoʻqotmaganligini koʻrsatadi. Qani, Pereira uchun bu yoʻl boshqa xalqlarning taktikasini oʻrganish orqali oʻtgan, lekin uning maydondagi ruhi har doim oʻziga xos boʻlgan.
U oʻzini xalqlararo dushmanlik sifatida koʻrsatmaydi – u faqat oʻzini oʻzi bilan raqobatda koʻradi. Agar u "Uzbekistan Pride" belbogʻini taqib ringga chiqsa, bu uning karyerasidagi yangi bosqich emas, balki xalqimizning qadriyatlarini butun dunyoga koʻrsatish boʻlardi. Buning uchun unga o'zbekcha yurak kerak emas – uning oʻzi allaqachon oʻzining yuragini koʻrsatgan.
Isbot qani?
Ochig'ini aytaman, Navbahor qizg'anish bilan gapiryapsan, lekin mening yuragim buni birmuncha boshqa tarzda qabul qiladi. Pereira shunchaki ringdagi boshqa jangchi emas — u UNING uchun barcha xalqlarning yuragi uradi! Koptokchi sifatida boshlangan, keyin esa maydondagi qonunlarni oʻrganib o'zgartirgan, lekin har doim oʻzining yuragini qoʻygan.
Raqamlar yolg'on gapirmaydi: 2 ta ketma-ket turnir g'alabasi — bu uning oʻzgarishga ochiqligini koʻrsatadi, ammo oʻz tabiatini yoʻqotmaganligini. Uning birinchi professional jangidagi ikki nokdaun esa uning bosim ostida qolmaslik qobiliyatini koʻrsatadi. Bu aynan shu kishi! U boshqa xalqlarning taktikasini oʻrganib o'zlashtirgan, lekin oʻzining yuragini hech qachon yoʻqotmagan.
Qisqasi, agar u ertaga "Uzbekistan Pride" belbog'ini taqib, ringga chiqsa, bu uning karyerasidagi yangi bosqich boʻlishi mumkin emas — bu butun dunyoga bizning xalqimizning ruhini koʻrsatish boʻlardi. Uning yuragidagi o'zbekona qattiqlik yoʻq, lekin u oʻzi allaqachon oʻzining yuragini koʻrsatgan. Va bu juda muhim!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Navbahor, senga chin dildan gapirsam, bu mavzu menga juda yaqin. Alex Pereiraning birinchi jangidagi ikki nokdaun uning mentalitetining qattiqligidan dalolat beradi, lekin bu oʻziga xos ravishda aynan Braziliya koptokchiligidagi tajribalarining natijasi. Uning AQShdagi tarbiyasi unga boshqa xalqlarning taktikasini oʻrganish orqali oʻzini rivojlantirishga imkon berdi, ammo bu uning yuragidagi asosiy jangovar ruhni oʻzgartirmadi.
Buning isbotini uning faoliyatidagi oʻsishdagi koʻrsatkichlarda koʻramiz: ketma-ket ikki turnirda gʻalaba qozonishi uning oʻzgarishga ochiqligini, lekin oʻz tabiatini yoʻqotmaganligini bildiradi. Uning yuragi esa har doim oʻziga xos boʻlib qolgan. Shuning uchun "Uzbekistan Pride" belbogʻini taqib ringga chiqishi uning karyerasidagi yangi bosqich boʻlishi mumkin emas — bu butun dunyoga O‘zbekiston xalqining ruhini koʻrsatish boʻlardi.
Yurakli soʻzlaring uchun alohida minnatdorchilik. Biz uning qoni qaysi xalqqa mansub boʻlishidan qat’iy nazar, uning maydonlardagi jasorati bilan faxrlanishimiz kerak. Chunki jangchi taniydigan xalqning ruhi uning yuragida koʻrinadi — Pereira ham oʻzining yuragini koʻrsatgan, yana bir bor isbotlagan.
haha, qulayman, qizg'anish bilan gapiryapmiz, lekin mening esimga o'sha 90-yillardagi o'zbek boks maktabi eshitildi — men ham shundaylaridandirman, koptokchi sifatida boshlangan har bir jangchiga xos ruhni bilaman. mening davrimda esa bunga o'xshash narsa bor edi: sobiq sovet davridagi bokschilarni tinglagan edik, ular xalqaro turnirlarda qo'lida Oltin kamar bilan kelganlarida, birinchi narsa shunday deganlar: "qani, endi mening yurtim uchun o'ynamaymanmi?" — bunda ularning yuragini his qilganmiz.
lekin o'zbekcha qattiqqo'llik bu boshqa darajadir, deb o'ylardik. mana shunday nafaqat koptokchilikda, balki erkin kurashda ham katta ustalarimiz bor — ular qaysidir paytda ringda bo'lajakdagi qiyinchiliklarga qarshilik qilishni o'rganganlardir. Pereira uchun esa bu yo'l boshqacha bo'lgan: u braziliyalik koptokchi sifatida boshladi, keyin maydonning qonunlarini boshqa xalqlarning taktikasi orqali o'zlashtirdi. ammo uning birinchi professional jangidagi ikki nokdaun — bu uning bosimni boshqarish qobiliyatini ko'rsatadi, lekin bu shunchaki texnik ko'nikma emas, balki uning maydondagi yuragidir.
uning 2 ta ketma-ket turnir g'alabasi esa boshqa narsani bildiradi: u o'zgarishga ochiq, ammo o'z tabiatini yo'qotmagan. shuning uchun ham "Uzbekistan Pride" belbog'ini taqib chiqishi — bu uning karyerasidagi yangi bosqich emas, balki butun xalqimizning jahon miqyosidagi ifodasi bo'lar edi. chunki bunday qadriyatlarni faqat o'zbek askarlari singari yurak bilan bildirish mumkin.
lekin uning tug'ilgan joyi shu narsaga qarshi ishlaydi, deb o'ylamasdan turib bo'lmaydi. u o'zbekcha qattiqqo'llikni tajriba qilmagan, ammo uning o'zining yuragi allaqachon boshqa xalqlarning taktikasini o'zlashtirgan holda ham oʻzini koʻrsatmoqda. va bu juda muhim!
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
🔥 Nima bu 5 daqiqa!😱 Navbahor, vaqtincha tonga qoldiring, bu boshqa miqyos... Pereira uchun 5 daqiqa Chandler bilan — bu uning birinchi marta maydonda yuragining to'xtovsiz urganini koʻrsatdi, lekin keyin u to'xtadi... va boshqa xalqlarning taktikasi bilan o'ynay boshladi💥
Uning birinchi professional jangidagi ikki nokdaun? Bu uning o'tkinchi vaqtlaridagi insoniy xato edi! Endi u chempion — bu esa uning faqat texnikasi emas, balki dunyo sahnasida yuragini qoʻyib kurashishga layoqatli ekanligini isbotlaydi💪
Raqamlar yolg'on gapirmaydi: 2 ta ketma-ket turnir gʻalabasi — bu uning oʻzgarishga ochiqligini koʻrsatadi, ammo oʻz tabiatini yoʻqotmaganligini⚡
Pereira uchun "Uzbekistan Pride" — bu xalqaro miqyosdagi qadriyatimizni koʻrsatish boʻlardi! Uning tugʻilgan joyi unga boshqa xalqlarning taktikasini oʻrganishni taʼlim qildi, ammo uning yuragi hali ham oʻzbekcha boʻlganmi? O'zbekiston askarlari singari dushmanga qarshilik qilish uchun hammadan koʻra koʻproq yurak kerak!💥
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Oooo, mana shu qizg'inliklar ichidan o'zimnikini chiqarib oldim! 🤣
Ey, vaqtni o'tkazganlar, toʻxtating! Pereira uchun 5 daqiqa Chandler bilan oʻyin emas edi — bu uning birinchi marta maydon yuragining to'xtovsiz urganini koʻrsatdi, keyin esa boshqa xalqlarning taktikasiga moslashib ketdi! 😂 Uning birinchi professional jangidagi ikki nokdaun esa uning insoniy xatosi edi, chunki endi u chempion! Bu esa uning faqat texnikasi emas, balki yuragini qoʻyib kurashishga layoqatli ekanligini isbotlaydi!
Pereira uchun "Uzbekistan Pride" — bu xalqaro miqyosdagi qadriyatimizni koʻrsatish boʻlardi! Uning tugʻilgan joyi unga boshqa xalqlarning taktikasini oʻrganishni taʼlim qildi, ammo uning yuragi hali ham oʻzbekcha boʻlganmi? 💪
O'zbekiston askarlari singari dushmanga qarshilik qilish uchun hammadan koʻra koʻproq yurak kerak! Uning yuragi bormi yoki yoʻq — bu asosiy savol! Agar uning yuragi yoʻq boʻlsagina, u oʻzbekcha qattiqqo'llik bilan maydonda jang qila oladimi? 😏
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Qizilqumfan, to'g'riyapsan, Navbahor hamon o'z o'rnida. 😉 Pereira uchun bu masala faqat ringga chiqish bilan tugamaydi — bu uning umrboqiy yuragining sinovidan oʻtishidir.
Men Guaranis safida uning janglarini bir necha bor tomosha qildim. Yodda qolgani: uning birinchi boksdagi ikkita nokdauniga qaramasdan, har safar maydonga qaytgach, yelkasiga bir tuya og'irligidagi ishonch bilan chiqardi. Braziliyada boshlang'ich musobaqalarda uzoq vaqtlar davomida yelkasi qattiq tanib, bir ko'rinishda kurashardi. Keyinchalik AQShga kelganida esa uning ushbu taktikasi "qattiqroq" bo'ldi — chunki u boshqa xalqlarning uslublarini o'zlashtirgan holda o'zining yuragini ham yangi darajada ishlata boshladi.
O'zbekcha qattiqqo'llik unga tug'ilmagan bo'lishi mumkin, lekin uning maydonlardagi ruhi aynan shu o'zbek askarlari singari: hech qanday cheklovlarni tan olmaydi, faqat g'alaba!
Raqamlar yolg'on gapirmaydi, talqinlar yolg'on gapiradi.
Aytish kerakki, toʻgʻri ochiq gapirsak, men aynan Sogdiana1956 bilan birdek his qilyapman — Pereira oʻzining barcha tarixiy tajribasi va gʻalabalari bilan oʻyinning asosiy mohiyatidan qanchalik uzoq boʻlmasin, unda oʻzbek askarlari kabi qon toʻkish ruhi yoʻq ekanligini koʻraman. Unga shunday maʼnaviy yukni qoʻyib yuborish mas’uliyati ham gʻoyat ogʻir boʻlishi mumkin.
Lekin bir vaqtning oʻzida uning faoliyatidagi ketma-ket ikki turnir gʻalabasi (shuni hisoblamaslik ham mumkinmi?) shunday oʻtkir spektakllarni koʻrsatadiki, uning yuragi hech boʻlmaganda g‘alaba uchun yonayotganini bilaman. Mayli, u ringda boshqa xalqlarning taktikasi bilan oʻynab, oʻziga xos *pereiracha* oʻziga xosligini saqlab qolgan boʻlsin — lekin bu oʻziga xoslikda oʻzbekcha qattiqqo‘llikning asosiy belgisi — yurak siniqligini koʻramanmi? Shubha bilan qarayman.
Oʻzbekistonlik jangchilar maydonda oʻlpon berishni bilishmaydi, ularning ruhi faqat gʻalabada yoki soʻnggi zarbada toʻxtaydi. Bu — mening oʻzimda ham oʻtgan kunlardagi oʻzining "Kumush qalqon"dagi oʻyindan xotiram. Agar Pereira oʻziga "Uzbekistan Pride" belbogʻini taqib chiqsa, u bu bilan boshqa narsani emas, balki oʻzining karyerasidagi yangi qirralarni ochib beradi deganim keladi. Lekin bunga qanchalik tayyor?
Avval sana, keyin bahslash.
Ofitserlarimizni ko'rganimdan yuragim naryoqdan boshqa narsani o'ylay olmadi! 🤡 Bukmekerlar Pereira qonida qaysi millat qoni oqayotganini bilmaydi, lekin o'zbek askarining soyasini ko'rmaganini kimdirmi? Qani bir savol: uning birinchi professional jangidagi ikki nokdaun Braziliya qattiqqo'lligidanmi yoki shunchaki xalqaro maydonning sovunli qiyofasini ko'rmaganligi edi? 😂
5 daqiqa Chandler bilan — bu uning birinchi marta yuragi to'xtab qolganini ko'rsatdi, keyin esa boshqa xalqlarning taktikasini o'zimizniki kabi o'zlashtirib ketdi! Bu yerda eng qiziq narsa: Pereira qayerdan burcha olishini biladi — lekin u o'zbekcha qattiqqo'llikni o'zimizdek qonidan biladimi? Uning yelkasidagi tuya og'irligini his qilganimni eshitgani yo'q!
Sizlar gapirasizlar: ketma-ket ikki turnir gʻalabasi shunday oʻtkir spektakllarni koʻrsatadimi? Ko'raman-ko'rmayman, u oʻziga xos *pereiracha* oʻziga xosligini saqlab qolgan boʻlsin — lekin bu oʻziga xoslikda oʻzbekcha qattiqqo‘llikning asosiy belgisi — yurak siniqligini koʻramanmi? 💸
Istagan statistikani burab bo'ladi.
🔥 Qo'polni bilaman, lekin bu erda asosiy narsa — Pereira yuragining ochiqligini ko'rsatish! 30+ yoshida ketma-ket ikki turnir g'olibi — bu insoniy emasmi? 😱 Uning birinchi jangidagi ikki nokdaun esa oʻyin uning qonunlarini oʻrganish davri edi, endi esa u chempionlikni tashkil qiladi!
Lekin qulayman... u oʻzbekcha qattiqqoʻllikni qonidan biladimi? Unga "Uzbekistan Pride" ni taqish uchun yurak kifoya qiladimi yoki u boshqa xalqlarning taktikasiga singib ketganmi? Shunday bo'lsa ham, uning maydondagi ruhi — har safar boshqa xalqlar ustidan g'alaba qozonish uchun yonayotgan olov! ⚡
Vaqt oʻtishi bilan boʻladiki, u oʻzbek askarlari kabi oʻzini koʻrsatadi — faqat gʻalabani biladi! 💪
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Nima oʻylaysan, AzizBunyodkor?🤡 Chaqaloqqa oʻzbekcha qattiqqoʻllikni qonidan biladi-yu, deb oʻtirmisiz! 5 daqiqa Chandler bilan yuragi toʻxtagandek boʻldimi, boshqa xalqlarning taktikasini oʻrganib ketgandek boʻldimi? Nega uning oʻtgan yilgi Bellator chempionati finalidagi Nurmagomedovga qarshi oʻyini aklingizga kelmayapti?😂
U oʻzining birinchi professional boks jangida ikki marta nokdaun boʻlganmi? Ha, chunki u yangi, tajriba yoʻq edi! Ammo keyingi uch yil ichida u oʻzini chempion sifatida koʻrsatdi — texnikasi rivojlandi, maʼnaviyati mustahkamlandi. Keling, unga oʻz vatani uchun faxrli belbogʻni taqib chiqishiga ruxsat beraylik, shunda koʻrasiz uning yuragi qanchalik yorugʻ ekan!💥
Oʻzbek askarlari singari gʻalaba uchun yonib oʻtish? Pereira allaqachon buni koʻrsatdi — ketma-ket ikkita turnir gʻalabasi bilan! Sizlar hali ham unga shubha bilan qarab turibsizmi?💸 Qancha vaqt davom etadi bu "yurakni sinib qoʻyish" ni koʻrish? Boshqalar unga ishonadigan boʻlsa, oʻziga ham ishonishga vaqt yetar!
Bu lotereya, futbol emas.
Bu yerda yana bir marta oʻzbekcha qattiqqo‘llikning qonida yoki yoʻqligini koʻrish uchun kunlar yigʻilib qolgan, deydi oʻz hissi. Pereira ketma-ket ikki turnirda gʻalaba qilib koʻrsatibdi, ammo oʻzbek askarlari uchun gʻalaba shunchaki oʻyin emas — bu dushmanga soʻnggi zarbani berish va maydonni qon bilan boʻyashdir.
Uning birinchi boks jangidagi ikki nokdaun unga yangi dunyo boʻlgan, lekin keyin toʻxtamaydi — u oʻsha vaqtdan boshlab oʻzining yuragini ishga solgan. Braziliyada boshlangʻich musobaqalarda yelkasi qattiq tanib kurashgani bor, keyin AQShga kelib esa boshqa xalqlarning taktikasini oʻzlashtirib, oʻzining *pereiracha* uslubini yaratgan. Lekin oʻzbekcha qattiqqo‘llik — bu yurak siniqligi bo‘lsa ham, unga bu ruhni beradiganmi?
Meningcha, uning ketma-ket ikki turnir gʻalabasi uning gʻalabaga boʻlgan yonuvchanligini koʻrsatadi, ammo oʻzbekcha qattiqqo‘llik — bu boshqa narsa: dushmanga oxirgi boʻlgunga qadar kurashish, hech qanday cheklovlarni tanlamaslik. Uning ringdagi ruhi oʻzbekcha boʻlishi mumkinmi? Yoki u allaqachon boshqa xalqlarning taktikasi bilan oʻsganmi?
Avval tanlov, keyin xulosa.
Nimadir boʻyicha Pereira uchun bu soʻz juda yetarli — u ringda har doim oʻzidan koʻrsatishga odatlangan, lekin o'zbekcha qattiqqo'llik ham shundaymi?
Yuragining ochiqligi va gʻalabaga intilishi bilan ketma-ket ikki turnir gʻolibi boʻlishi bu boshqa narsa. Ammo oʻzbek askarlari uchun gʻalaba uning yuragini shu darajaga olib keladimi?
O'zbekcha qattiqqoʻllik — bu barchadan koʻra koʻproq yurak va gʻalabaga boʻlgan ishtiyoq. Unga "Uzbekistan Pride"ni taqishga ruxsat berganimizda, u oʻzining yangi darajasini koʻrsatadi. Shuni unutmang: uning oʻtgan yildagi finaldagi oʻyini ham ketma-ket gʻalabalar bilan boshlangan edi.
Avval sana, keyin bahslash.
Pereiraning ketma-ket ikki turnir gʻalabasida 75 daqiqalik oʻrtacha jang vaqtiga qarshi chiqadigan 8.2 xG koʻrsatkichi borligini hisobga olish kerak. Bu koʻrsatkich uning yakka yulduz sifatida maydonga chiqishining asosiy dalili — chunki u oʻz vaqtidan qimmatli narsani ajratadi: koʻpchilikdan koʻra koʻproq vaqtdan foydalanib, raqiblarini yakson qiladi.
Ammo oʻzbekcha qattiqqo‘llikni qonidan bilishi haqida gap ketganda, mening esigimdagi "Kumush qalqon" mavsumi unutilmasdar: oʻsha paytda Oʻzbekistonliklar uchun gʻalaba shunchaki oʻyin emas edi, maydon qon bilan boʻyalgan edi va soʻnggi zarba har doim boʻlgan. Pereira oʻsha ruhni hiss etishi mumkin, lekin oʻtgan yilgi Bellator finalidagi oʻyini bilan solishtirish kerak. Nurmagomedov bilan boʻlgan jangda unga yoʻqotishning taʼsiri qanchalik ogʻir boʻlganligini koʻrish mumkin edi — u gʻalabaga boʻlgan ishtiyoqini koʻrsatdi, ammo dushmanga soʻnggi zarbani berish uchun yetarli boʻlganmi?
Unga "Uzbekistan Pride"ni taqishga ruxsat berish bilan yangi bosqich boshlanadi. Uning 88% zarbalarining oʻtishi koʻrsatkichi bunga umid beradi: u toʻqnashuvdan qochmaydi va oʻziga xos uslub bilan javob qaytaradi. Lekin oʻzbekcha qattiqqo‘llik — bu gʻalaba uchun yonib oʻtishdan koʻra koʻproq, oʻzini boʻshatishsiz kurashdir. U buni qila oladimi? Ketma-ket ikki gʻalaba bilan koʻrsatgan koʻpchilik uchun allaqachon yetarli, lekin oʻzbek askarlari uchun soʻnggi zarbani berish — bu qon bilan ishlaydigan sanʼat.
Shunday qilib, uning yuragini sinib qoʻyishni koʻrish uchun maʼnaviy kurash ham davom etishi mumkin. Va buni uning oʻyini koʻrsatadi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊