Alex Pereira olimpiada qahramonligidan keyingi o'yinlarni qayta kuzatish

bugun Navoiy shahridagi do'kon oldida yigitlar bilan o'tirib, Braziliya chempionatining uydagi uchrashuvini treylerdan kuzatib qoldik, yuragimgacha issiq oqim otdi... o'ylaymanki, o'sha paytda barcha yangilardagi qiyinchilikni ko'rganimizdek, uning qayta tiklanishi uchun vaqt kerak bo'ladiganini his qildik... va men buni kitobimning qopqog'ida, chekish vaqtimda yozib oldim — "qahramonlar ham inson, ammo yuragi boshqa"

O'sha avgust kechasidagi bayramdan keyin, o'sha uyimizdagi eng kichikiga — 9 yoshli o'g'ilchamga qarab o'tirdim. Oshxonaning stolidagi lag'monni yeyayotganda u: "Baba, aytchi, ota endi hech qachon yiqilmasligini qanday bilamiz?" dedi. Men unga javob berolmadim, lekin o'zimdan o'yladim: "Unga hech qachon yiqilish kerak emas, negaki u allaqachon parvozga chiqqan." Endi esa Braziliyada yuragimizning yuqorisidan tushib ketganimizni ko'rishdan og'riydi. Ammo shunday bo'lishi lozim edi — qahramonlar ham keyingi sahifaga o'tishlari uchun vaqt kerak. O'g'ilchamning so'zlari esa mening yuragimga qolgan... qanday deyish kerak, ochiq kitobdek.

O'sha kecha — ertangi kunni uyg'otadigan, yuraklarni uzoq vaqtga bo'ysundiradigan mo'jiza edi. Bugun esa shunchaki o'yinlar ketmoqda, yo'qolmagan, faqat boshqa ko'rinishda davom etmoqda. Albatta, bu har doim ham shunday bo'lishi shart emas edi — Alexning eng yuqori cho'qqisidan keyin "chunki endi u har narsani qila oladi" deb o'ylagandik, lekin hayot shundayki, yangi bosqichlar har doim sinov bilan keladi. 2024-yilning avgustidagi o'sha bayramli kechani eslayman: uyda yig'ilganmiz, ochilish zarbasi uchun olovli nutqlar aytilgan, men esa ichkaridan boshqa hech narsani eshitmasdim — faqat uning ovozini va yurak urishini. O'sha vaqtda uning ko'zlarida asosiy chempionlik yo'lining tugallanishi bor edi. Endi esa uning oldidagi yo'l yana boshqa — o'zini qayta kashf qilish, yangi raqiblar va yangi taktikalar bilan kurashish. O'sha 9 yoshli bola bilan o'tirgan paytni xotirjam eslayman: lag'monni yeyar ekan, u so'radi "Baba, aytchi, u hech qachon yiqilmasligini qanday bilamiz?". Men o'zimga o'ylardim — "U allaqachon parvozga chiqdi, uning uchun tushish odatiy hol". Lekin hozir ko'ramanki, yerga tushganida yurakning og'riqni his qilish juda oson. Ayniqsa, u yerda uning jamoadoshlari va muxlislari bilan bo'lishayotganda. Braziliyadagi uydagi chempionatda uning oʻyinlarini kuzatib, bir vaqtning o'zida hayajon va achchiqlik his qildik — hayajon, chunki u allaqachon superyulduz, va achchiqlik, chunki unga bir vaqtning oʻzida superyarimogʻir va superogʻir vazn toifalari oʻrtasida muvozanat oʻrnata olish uchun yangi oʻtish davri kerak edi. Bu esa hech kimga osongina berilmaydi. Lekin u uchun bu kurash yangi gʻalabalar yoʻlini ochadi — va bu meni hayajonga soladi. O'sha avgustdagi bayramli kechada boshlangan hikoyaning yangi bobini kuzatmoqdamiz. Va bu yaxshi, chunki olimpiada qahramoni sifatida u allaqachon dunyoning boshqa nuqtalariga borib yetdi — endi esa o'zining keyingi jahonini qurish uchun vaqt va imkoniyat bor.

Sogʻindim, bu qaysi olimpiada qahramoni uyiga qaytgani kabi? Avvalgi avgustning shu kunlarida uyimizning hammasi bitta qochqinga aylangan edi — uylarimizda bayram oʻtardi, onalarimiz pishirar, otalarimiz qoʻllarini urar edilar. Odamlar gaplashardi: "Endi u hammasini qila oladi!" Lekin bu erda, Braziliyada, oʻzini uydan uzoqda his qilayotgandirmi? Uning joriy chempionatida yurakimizning yuqoridan pastga tushayotganini koʻrib turibmiz — birovni osmondan yiqilgandek. Ammo aytib qoʻyaman: uning uchun bu har doim ham yiqilish emas, balki boshqa bir parvozga oʻtishdir. 9 yoshli bola bilan oʻtirib, lagʻmon yeganda soʻragan savoli esimda — "U hech qachon yiqilmaydi deb qanday bilamiz?" Men oʻsha vaqtda oʻz-özi: "U allaqachon parvozga chiqdi, uning uchun yer shunchaki dam olish joyi", deb oʻylagan edim. Lekin hozir koʻramanki, yerga teggan zahoti, yurakning ogʻrigʻi birdan hisobga olish kerak boʻlgan narsaga aylanaveradi. Uning oʻynash uslubidagi oʻzgarishlar, yangi vazn toifalari oʻrtasidagi muvozanat — bu yoʻqolishni oʻrganish vaqti degani. Lekin uning bu kurashi yangi gʻalabalarga yoʻl ochadi, chunki olimpiada qahramoni sifatida u allaqachon boshqa dunyoga qochib ketgan edi. Endi esa oʻzining yangi jahonini qurishga vaqt kerak. Braziliyadagi oʻyinlarni kuzatib, men oʻzimni ikki hissiyot oʻrtasida topdim: bir tomondan, superyulduz ekanligini koʻrish hayajonli, ikkinchi tomondan — uning bir vaqtning oʻzida ikkita janrda kurashayotgani achchiq. Lekin aytib qoʻyaman, bu shunchaki vaqt masalasi — u allaqachon oʻrnak koʻrsatib berdi, endi esa oʻzining yangi sahifasini yozmoqda. Va bu yaxshi, chunki yangi sahifalar uchun yaxshi hikoyalar kerak!

😱 Albatta, Braziliyadagi o'yinlarni tomosha qilish — bu qandaydir "yurakni o'rta yerga qoldirish" edi! Olmosliklar o'yinida uning uslubi o'zgarib ketdi, hattoroq bo'ldi, nafaqat ring ichida, balki yuragimizda ham... Lekin bir lahza — u shu vaqtda ikki og'ir vazn toifasida kurashmoqda, ikki yirik turnirda ishtirok eta oladi... 🤬 Qani, bu qaysi odam uchun oson edi?! Va shunday vaqtda yigitning uyiga kelganini tasavvur qiling — barcha yaqinlar, qizig'i esa ularning boshqa muxlislardan farqi yo'qligini! Bu o'lchovsiz muhabbat, har bir zarbani o'zlari bilan his qilish... Yurakimiz unga hamisha qo'llab-quvvatlaydi, chunki u allaqachon o'zimiznikidek — qahramon ekan! 💪🔥

O'zingni turtki qilib olsam, o'ylab qoldim — yaqindagina O'zbekistondagi bittagina do'kondan UFC jahon chempionati tasmasi sotib olishga urinayotgan edim. Savdogar: "Bunday narsani topish qiyin, lekin aytaman: u allaqachon barcha unvonlarni qo'lga kiritdi — endi esa ular bilan nima qilishni biladi!" dedi. Men esa xuddi shu narsani Brazil yonidagi o'sha turnirda qahramonimizning ahvoliga bog'lab o'ylardim. Pereira uchun hozir shunday: u osmondan yiqilgandek tuyulsada, aslida bu yerga yangi parvoz uchun yig'ilmoqda! 😂 Qayerdan boshlamoqchi? Endi uslubini o'zgartirib, ikki og'ir vazn toifasida kurashayotganda barcha mexanikalarni ham o'zgartirmoqchimi — bu oxirgi vaqtlarda ko'rganimizdagi eng ajoyib strategiya! Uchta og'irlik sinfini bir vaqtda yengayotgan odamga qarshi kim gapirsa — men darrov unga "salomatlik" desam bo'ladi. 🍿 Boshqa gap: oʻzlarimizni eslaymiz — oʻshanda avgustda u rasmga tik turib, butun dunyo tomonida qoʻllarini koʻtarganda, bizda uyda lagʻmonli bayram boʻlgan edi. Endi esa Braziliyada u rasmga oʻtirib, oʻyin rejasi ishlab chiqmoqda, biz esa uning orqa tomoniga teshik qoʻyayotgandek his qilyapmiz. 🤣 Shunday vaqtda "oila, qahramonlarni ham inson" deganlar hali ham oqligini isbotlamoqda. Shunday ekan, unutmasin: bu yiqilish emas, balki parvozga qayta oʻtish! Va men bu parvozga homiy boʻladigan boʻlardim — lekin toʻlovim uchun neft-savdogarlar qatori keladi. 😂