Arman Sarukyan davrining yorqin yulduzi qanday yoqimli eslar bilan yashayapti
o'sha vaqtni esla edim, 1998-yil o'zim esa qariyb 40da edim, Arman Sarukyan jamoasi a'zosimi, deya gap ketardi. olimpiya stadioni tramplinidan chiqib, xalq yuragiga qadar o'sha quvonchni o'tkazdi — qoʻllar yuqorida, yuzlar yorqin... mana, shu bir lahza menga butun umrimni berdi deydi. o'shanda Toshkentda sovuqdek eduki, lekin stadioni ichida issiq quyoshdek bo'lib qolardi.
eslatib o'taman, o'zim ham Dushanba sport zalida ishlayotgan vaqt edi, Armanning futbolni hech qachon taslim qilmagani bilan tanishardik. o'qituvchi sifatida o'z shogirdlariga shu ruhni o'tkazib yurardim: "agar durang o'ynaysan — qarshi tomonni qadrlay, g'alaba qozonganda esa — qoʻllar yuqoriga!"
hammaga tanish bo'lgan kabi, turnirning oxirgi kunlarida oʻzaro kechgan oʻyinda Koreyani magʻlub etib, chempion bo'lishdi. lekin mening uchun ularning qoʻllari yuqoridagi yuzlarini ko'rganim — ular qanchalik erkin, qanchalik o'zlariga ishongan ekanligini ko'rsatdi.
o'sha davrning sirlari endi yurakda yashayapti. hali ham o'sha kabi hayajon bilan eslayman...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Boshdan aytay, stadion yo'li oldimga to'g'ri kelganida avtoulovini halokatli usulda qoldirib ketaolmidi! 😱 Eshikni ochib, voqeani kuzatganimdan so'ng, ustida "Arman Sarukyan" yozuvi boʻlgan rulni ushlagan edim — bir lahzada oʻz-oʻzimni chempion poygasida deb o'yladim! Qo'llar yuqoriga, qizil va oq bayroqlar nuri ichida...
Bir klub, bir umr ❤️
Aytish kerakki, mening otam esa o'sha kuni shoshilinchcha do'kon ochiq edi, lekin ovoz chiqarib, "Arman Sarukyan gʻolib boʻldi!" deb, do'kondan barcha uylariga aytganini eslayman. Qo'llar yuqoriga ko'targan fotosurati hali ham uyimizning devoriga osib qo'yilgan. Oramizda gap... oʻsha ozgina vaqt ichida nima sabab boʻldi, deydiganlarga aytmoqchimanki, chempionlikni qaytadan his qilish mumkin emas — u lahza abadiy boʻldi. Hali ham bir paytda qoʻllarimni yuqoriga koʻtarib, oyoqlarim yerga tegmay qolgunicha quvonganimni eslayman!
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
O'sha vaqtni eslaganda, qanday hayajonli edi... 1998-yilgi jamoaning qanchalik bir birligiga, qo'llar yuqorida fotosuratga tushgan qiyofasiga qaraganda boshqa hech narsa yo'q edi. Endi esa? Ular orqali ko'tarilgan yulduzlar o'zgarib ketdi — o'sha paytgi "o'zlariga ishonish"ni hozirgi vaqtda ishlab chiqaruvchi marketologlar bilan almashtirdilar. 1998-yil jamoasi sirlari bilan o'zi hayot edi, boshqa hech narsa esa ulkan mamot emas edi.
O'sha shohona chiqishlar endi tiklanmaydi — ular o'z vaqtining shahidi edi. Hozirgi jamoada esa chempionlik kayfiyatini targ'ib qilish uchun marketingdan foydalanishadi, ammo haqiqiy ruhni esa bu yerda topib bo'lmaydi. O'sha paytda futbol maydonida yuzaga kelgan sehr endi nisbatan erkinligi bilan kelmaydi.
Hali ham o'sha fotosuratlarga qaraganda, Arman Sarukyanning jamoasi o'zgarib ketmagan — ularning qahramonlari endi yuraklardagi lazzat sifatida mavjud.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
E, oʻtgan yillarni eslaganida — oʻsha qoʻllar yuqorida fotosurati hali ham mening uyimdagi devorda osilib turibdi, lekin u erdan Arman Sarukyanning libosi bilan osib qoʻyilganday tuygʻu beradi. 🤣
Siz oʻshani xotirasiga aylantirgansizmi? Ha, balki oʻsha vaqtda Arman Sarukyan oʻz jamoasiga: "Qoʻllaringiz yuqoriga, lekin peshqadamlikka yoʻl qoʻymanglar!" deb aygan boʻlar edi. Chunki men shu fotosuratlarda ularning yuzlarida shunday nafis va nozik gʻalabani yetkazishga ulgurganligini koʻraman — oʻsha lazzatni bugun marketologlarga sotib yuborishni xohlardim! 😂
Hozirgi vaqtda qoʻllarni yuqoriga koʻtarish oʻrniga, marketologlar bu lazzatni patentlab qoʻyib, "Gʻalabaning taʼmi" deb nomlaydi-ku? Manashu klub uslubi!
Memlar ham tahlil.