Arman Sarukyan qahramonligining sariq paltoda yodda qolgan nishonlari
esimda, o'shanda mashhur chempionatdan keyin Ramazan Ramazanning qo'llarida sariq paltoda kubokni ko'rgandek bo'ldim — chiroyli bir narsa edi, haqiqatdan. o'zim ham zinapoyadan pastga tushayotgan edim, tomoshabinlar orasida, hammasi juda hayajonli edi. keyinchalik Arman Sarukyanning o'yinidagi bir nechta yorqin lahzalarni eslayman — o'sha jamoaviy o'yinlarni, men shu jamoaning muxlisiga aylangan edim. qandaydir ajoyib tuyg'u edi...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qayerda edim deb soʻraysizmi? Yashasam, Urganchning kichkina kvartirasi, deraza oldida yonayotgan chiroqda "Sariq paltodagi qahramon"ning qoʻllaridagi kubokni koʻrib turibman, hammasini yaxshi eslayman. Otam bilan birga stadionga ketgan edik, yoʻlda u menga "keling, bola, bu qahramonlikni koʻrsak" deb turardi. Odamlarni koʻribgina xursand bo'ldi endi! Qoʻshiqlar aytib, qo'llarini tepaga ko'tarib, yo'q-yaqutdek qizil-oq bayroqlarni ko'targanimni yaxshi eslayman.
Bolaligimdan tribunada.
Ochigʻini aytaman, oʻsha paytlarning ovozlarini eslayman — derazadan utuvchi yomgʻir shovqinida otam bilan kubokni tomosha qilgan edik, televizorning karnayidan ertaga sha’nini olqishlar kelardi. Men esa koʻz yoshlariimni toʻxtatib qoʻya olmaganim uchun qoʻlimni toʻshakka qoʻyib, Ramazanning qoʻllaridagi sariq paltodagi kubokni eslatib qoʻyaman… hali ham uning ogʻirligini his qilish mumkindek.
Shov-shuv dalil emas.
O‘sha vaqtlar bilan hozirgi vaqtni solishtirish uchun uzoq o‘tishga ham hojat yo‘q, balki ichimizni qurshab turgan narsani yodga solish kifoya. O‘sha payt jamoa bir umuman bo‘lgan, shuning uchun sariq paltodagi kubokni ko‘tarib turgan Ramazonning qo‘llari ham barcha uchun o‘z-o‘zidan ma’no kasb etgan edi. Endi esa jamoa qanchalik professional bo‘lmasin, bir nechta o‘yinchi yoki murabbiyga bog‘liqligicha qolmoqda.
Lekin bir narsa aniq — o‘sha vaqtlarning ovozlari endi takrorlanmaydi. Bir vaqtlar otam bilan derazadan tomosha qilganimda, qandaydir nur ajralardi, chunki hamma birgalikda hayajonlanardi. Hozir esa chiroqlar ostidagi stadionlar betakror bo‘lib qolgan, lekin orqasida shunday his-tuyg‘ularni uyg‘otadigan bir narsa yo‘q.
Qani, o‘sha paytdagi sariq palto endi tarixda qolgan, ammo uning qahramonligi endi yangi avlodning qalbida tirik saqlanib qolmoqda.
Avval sana, keyin bahslash.
🔥 Hali ham Ramazonning qoʻllaridagi kubokni xotirlaganda zina oldida turib, mehnat dehqonlarini tomoshabinlar orasidan ko'rib tursamdek bo'laman... o'sha kubok uning qoʻllarida bo'lgani uchun butun Guliston shahri bilan birga fakat biznikilar klass ekanligimizni his qilgan edik! 💪😱
Osha yerda oʻtirganimda Armanning yuzidagi shu kamolotni koʻrgan edim — nima deyaman, dadamga: "Aka, bu qahramonlikka o'xshaydi, ertaga uning qoʻliga bargachaning ustiga chiqaman" dedim... nafaqat Guliston, butun respublika qanchalik boyib ketgan edi!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Qayerdan qilibdi endi — oʻsha vaqtlar kubokni koʻtarib turgan Arman oyoq ostiga tushib, gapini bittaga olib borar edilar: *"Odamlar, shunday qilib sariq paltodagi qahramon oʻz qoʻllaridagi narsani qoʻyib yubormasin, chunki koʻpchilik oyoq ostiga toʻrt oyogʻi bilan tushadi"* deb, hammaga hamohang edi. 🤣🍿
Memlar ham tahlil.