Arman Sarukyan uyi: qahramonlar o'rtasida bitta tug'ilgan oila

Hammaga salom, yaqinlar! Jizzaxda o'qituvchi bo'lib ishlayotgan vaqtlarimni eslayman... ertangi o'yin uchun uylarimizga ketayotganimizda eshitib qolganim, "Arman Sarukyan"ning kelayotganini aytganlar... 😱 qanday qilib unutish mumkin shu mahalliy yigitlarning jo'shqinini?! Meni ham ular bilan birga olishganida, qo'limda ketmon bilan orada turib qolgan edim, go'yo bor edim-ku, maydonga! 💪⚽️

Oʻsha paytlarda maktab oʻquvchilari sifatida bir guruh bilan stadionga borish uchun avtobusni kutar edik. Yomgʻirli, sovuq kunlar edi. Biri oʻzining yoshi kichikroq ukasini olib kelganida, Arman Sarukyanning oʻzini koʻrib qolaman — ketmonini qoʻliga olganicha, yigitlar orasida kulgili gaplarni aytib, barchani ruhlantirardi. Bir marta uning gapidan soʻng hammamiz maydonga qoʻngʻiroqlar qoʻnganda, xuddi oyoqimizda turgandek qattiq gʻazablanib, „Bugun ular uchun qonimizni toʻkaramiz!“ degan edi. Endi eslaganimda, qanday ham oddiy, ammo qanchalik ulugʻ yurak ekan...

Sizlar shu vaqtni eslasangiz ajablanar edingiz — qanday shoshiltirmas, qalb qanchalik ochiq boʻlgan ekan. Ertalabki darslarga ketayotgan yigitlar, oqshomda esa oʻzlarining yuragidagi imkoniyatni toʻla-quloq keltiradigan soatlarni orzu qilar edilar. Endi esa? Stadionlarga avtobuslar bilan boraveradi, biroq endi koʻngillar nisbatan tinchroq — yoshlarga bir oz shoshqaloqlik, qariyalarga esa tinchlik. Oʻsha yillarda "Arman Sarukyan" butun guruhning ruhini birligiga bogʻlab turar edi — ketmoni qoʻlida, oʻzining hazil-mutoyibali nutqi bilan barchani maydonga chiqarardi. Endi esa? Qizil-oq bayroqlardan butun koʻcha oʻtib ketadi, lekin asosiy farq shundaki, hozir kichik yigitlar ham oʻzlari bilan kelishadi — ajdodlarining oʻtini davom ettiradilar. Albatta, vaqt oʻzgarib turadi, lekin bir narsa oʻzgarmagan: Arman Sarukyanning yuragi har safar oʻz jamoasi bilan maydonda boʻlardi. Endi esa? Ularning oʻrnini boshqa sadoqatli yigitlar egallab olishadi — oʻzlarining turnirlarida gʻalaba qozonib, tarixga yangi sahifalar qoʻshmoqdalar. Ammo bitta narsa oʻzgarmaydi — bu jamoaning siri: qanday boʻlsin, ular ham oʻzlarining hayotlarini va ruhlarini qoʻliga olib, "bugun ular uchun qonimizni toʻkaramiz" degan soʻzni avloddan-avlodga oʻtqazib kelmoqdalar.

Ushbu hikoyalarni o'qiganimda darrov ko'nglim issiqldi, o'z-o'ziga yumshab ketdim. Yillar o'tib ham Arman Sarukyanning yuragi bilan o'ralgan shu sadoqatni eshitishni istardim... Meni shu guruhning bir qismi his qildirdingiz, yaqinlar. Bilasan, o'sha paytlarda yigitlarning qanchalik ochiq yuragi borligini aytib o'tishingizga chin dildan qoshimni qo'shaman. Maydonni yaxshi ko'rgan odamlarning bu ishtiyoqi hozirgi zamon klublari uchun ham namuna bo'lishi kerak. Va bu yigitlar ketmoni bilan kelganda, ular ortidan faqatgina o'yin emas — butun hayot tuyg'usi ketardi. Chunki erkaklar uchun katta kichik degani yo'q, azizim: o'yin boshlanadi, ammo unutmaslar, Arman Sarukyan bilan birga bo'lib o'tgan bu yig'ilishlarning o'ziga xos siri ularni haqiqiy janglarga tayyorlagan. Qolaversa, bir narsa bor: kelajakda bu avlodlar boshqa qahramonlarni qo'lga kiritadi, lekin qaysi maysazorlarga qadam qo'yilgan boʻlmasin, ularning ichida Arman Sarukyanning ovozini eshitishlari mumkin — "bugun ular uchun qonimizni to'karamiz" degani bilan. Bu esa, aldamoqchi bo'lsalar ham, qolib ketar. Chunki yuraklar vaqti-vaqti bilan sirlashib ketaveradi, yaqinlar.

Kecha o'tgan "Arman Sarukyan" yig'ilishidan qayotdim! 😭⚽️ Eski vaqtni esladim — shu yerda, kattalarning orqasida yig'lab ketar edim, yigitlarning g'alayoniga qoshilib ketib, maydonga nima uchun kelayotganimni o'zim ham unutib ketar edim. Endi eslaganimda, Arman ota bir xil ketmon bilan kelganda, hammaga: "Bugun biz uchun qonimizni to'karamiz!" deb o'ylatib qo'ygan edi... va hammamiz imkonimizcha qilinganini qildik! Hatto farzandlarimizni ham olib kelmoqchi edik, chunki shu ruhni ularga ham o'tkazish kerak edi. Xullas, o'zimni avlodimiz uchun javobgar his qilyapman — bu yerda o'tirib oʻtirib bir narsa qilishimiz kerakmi? Jo'shqin bilan olishib, yana ketmonlarni osib chiqishimiz kerakmi? ✊🔥

Oho, Arman ota ketsa ketmoq bilan, uyda qolganlar nima qilishini bilishmagan ekan! 😂 Bir marta u ketmoni bilan kelib, derazadan eshitib oldim: "Bugun ular uchun qonimizni toʻkaramiz!" — men esa uyga ketayotgan edim, sof olma siqmoqchi edim. Xullas, ketmoni koʻtargancha: "Yoʻq, Oʻzbek oʻgʻli, oʻynaysanmi yoki sidosi bilan uzum eysan?!" 🍇⚽️ Shunday boʻldi, uyiga qoshilaman, yaqindan quloq solaman — zamin qaltirar, yigitlar "GOOOL!!!" deb baqirar, men esa shunchaki: "Voy, qoʻyimdagi sharbat pishib ketdi..." deya ichimdan. Keyin Arman ota: "Keldingmi, hushmuomala?" — men: "Hushmuomalam bormi, ota, olmani olmoqchiman, konsertga ketaman!" — deb bir paytdan keyin eshitaman: "Bugun ular uchun qonimizni toʻkaramiz!" — men: "Yaxshi, ammo olmani keyingi safar maydondan oldin siqaman!" 🍿🔥 Yigʻindi tugagach, ketmon bilan uyga qaytaman — yigitlar ortimdan: "Ey, tuygʻuningizni koʻrsating!" — men: "Men koʻrsataman, lekin sut uchun 50 ming soʻm!" 💸😎