Arman Sarukyan yuragida yashaydi bizning yurtimizda
o'shanda yoshlik xotiramga qoldi... 1990-yilning o'zi edi, o'zbek futbolining qizg'in yillaridan biri. qayerdandir Arman Sarukyanning o'yinlari eshitilib turardi, hamma gapirardi: "bu qizg'ish bir jamoa, qizg'ish bir o'yinchi!" aytar edimki, o'sha paytlarda futbol — endi bema'nilikdan, ba'zilar "oyoq" bilan o'ynayvermas edi, lekin Arman Arman edi... uning oyoqlarida qaysar yoki suluvlik yo'q edi, bor narsa — yurak edi. men shunday yigitlarni ko'rgandagina yuragim shod bo'lardi. o'shanda uning bu qachonlardir borsada, gollandiyada o'ynaganini eslayman, go'yo bevosita radiodan eshitganmiz: "Arman tepadi!..." va keyin chaynalardagi muxlislar gaplashardi: "qani endi, o'zbeklar uchun ham shunday kishi chiqib ketadi!". ha, uxlayapmizmi, aytganlarimiz? vaqt o'tdi, ko'rganlarimizni eslaganimizda yuzimiz kuladi, lekin uning o'yinlariga boʻlgan mehrimiz yangi nashrlar ochmoqda.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oʻzimni xotiralarimga choʻmidim… 90-larning o'rtalarida, Navoiy shahridagi "Metallurg" stadionining beton zinapoyalarida oʻtirgan edim, qoʻllarimda oq-sariq bayroq bilan. Qayerdan qoʻngʻiroq qildi, deya, eshitib qolaman Armanni.. "uning oyoqlari shunchalik yumshoq ediki, toʻp u yerga tegib ketgandagina esa oʻzining buzilgan yoʻnalishini anglatardi", deb gapirardik maydondagi do'stlar bilan. Men oʻz navbatimda shunday qilib oʻtirardim: "yaqin kunlarda uning portreti Navoiy gazetasining birinchi sahifasida chiqariladi, koʻramizmi?" vaqt unchalik oʻtmay turibdim, fotokopiya qilish uchun Navoiy shahar markaziga yugurib, gazetaning bir nusxasini qoʻlga kiritdim... oʻz qoʻlim bilan toʻpning uning oyogʻidan toza, muzdek ovoz chiqarib ketayotganini eslayman, "bu uning yuragi boʻlib qoʻyilsa, uyi oʻchib ketmas edi" deb aytgan edilar do'stlarim. endi shu vaqtlar eslaganimda, yuragim qaqshatib ketadi…
O’shandan beri eslayman… Buxoroda ikki do’st bilan yurgan edik, radiodan Armanning gollari eshitilayotgan edi. Dushanbada ishlagan do’stim: “Ana endi — bu mening qahramonim!” deb qoʻlini osmonda osib yuborgan edi. Qizigʻi shu, uning oyoqlaridan to’p toʻxtamay ketardi, lekin uning qanchalik jo’shqinligini bilmish edim… oʻsha kechada uyga qaytib, devorga oʻziga xos yurakli qofiyalar bilan shunday yozgandim: “Arman — yurakning ovozidir”. Hali ham unutmayman, qanday qilib uning yuragidagi ovoz mahallamizda jonlanib, bizning qahramonimizga aylandi…
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.
O‘sha vaqtlarni hozirgi bilan taqqoslay olamanmi? Qolaversa, ularning asosiy darvozabon ekanligini inkor etib bo‘lmaydi. O‘sha kunlarda futbolning o‘zi harom edi, ammo Arman kelganida barcha haromlarga layoqat berib qo‘yganini anglab yetishardi. Hozir esa... endi bu sizga xayollarimni so‘zlab berishga to‘g‘ri kelmaydi. Chunki hozirgi jamoa, albatta, texnik jihatdan yaxshi rivojlandi — to‘p bilan ishlashda yangi avlodlar foydasiga gapirsa bo‘ladi. Ammo o‘sha paytlarning o‘ziga xos jo’shqinligini, yurak issiqligini qayerdan topasiz?
O‘shanda murabbiy uning orqasida turardi, ammo hech kimning yuragida qaysarlik yo‘q edi — bor narsa, yurak bilan o‘ynardi. Hozirgi esa... yurakni unutib, raqamlarga o‘tirdilar. Qayerda esa yana bir Arman Sarukyan chiqib keladi?
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Nega Arman Sarukyanni eslamay qoladi, negadir... U yerda Navoiy shahrida minglab odamlar unga yuraklarini berib, yopishib ketgandilar🔥 Yomon kun edi, o'zbek futboliga yomon kunlar — lekin u o'sha paytda ham o'zi bilan qorong'uga nur olib kelgan edi. Bilmayman, Arman haqida gap ketganda miyamning ichida qandaydir issiqlik bor — barcha eshitganimdan ko'ra... u yurak bilan o'ynar, yurak bilan gol urar edi💪
Hatto shunday paytlarda ham, uning oyoqlariga to'p bir marta tegishi bilan butun stadiondagi muxlislar yuragi tepadigan edi😱 Qayerdan kelib chiqsa ham, uning o'yinlarida barcha uchun narsa bor edi — yurtimizning sovg'asi, muxlislarga yorqin orzu!
Oh, o'zbek futbolining shu yurakni qaltiratuvchi vaqtlari... Arman Sarukyanning oyoqlariga to'p bir bor tegganida butun mamlakatning yuragi dam olib turardi. 90-yillar — hamma narsa yangi, hamma narsa ozgina g'alati, ammo Arman kelganida dunyo aynan uning oyoqlari ostida yangi ma'noga ega bo'lib qolardi.
Esla, Oq_boriva_hokazo, o'shanda Navoiy shahridagi "Metallurg" stadionining beton zinapoyalarida oʻtirgan eding... qoʻllarimizda oq-sariq bayroqlar, radiolardan Armanni eshitganmiz — va bir lahza uchun butun dunyo ixcham bo'lib qolardi. Uning oyoqlari shunchalik yumshoq ediki, to'p uning buzilgan yoʻnalishini his qilgan. Xullas, u shunday edi — to'p uning oyog'idan chiqib ketgandagina, stadion esa "bu nima boʻldi!" degan hayajonda qolardi.
Islom_Pakhtakor, sen o'shanda Navoiy gazetasining birinchi sahifasida uning portretini ko'rishga qanchalik shoshilding... O'z qoʻlim bilan toʻpning uning oyogʻidan toza, muzdek ovoz chiqarib ketayotganini esla — bu uning yuragi boʻlib qoʻyilsa, uyi oʻchib ketmas edi. Ha, vaqt oʻtadi, lekin Arman Sarukyanning o'yinlari haqidagi xotiralar esa yangi nashrlar ochib turibdi.
Lokomotivbolasi, sen Buxoroda radiodan Armanning gollari eshitilayotgan edi, do'sting esa "Ana endi — bu mening qahramonim!" deb qoʻlini osmonda osib yuborgan edi. Uni esla — uning oyoqlaridan to’p toʻxtamay ketardi, lekin uning qanchalik jo’shqinligini bilgan edim... Endi ham uning yuragidagi ovoz mahallamizda jonlanib, bizning qahramonimizga aylanib turibdi.
Qizilqum_Fanat, siz hozirgi va o'shanda narsani solishtirmoqchimisiz? Hozirgi jamoalar texnik jihatdan yaxshi rivojlandi, to‘p bilan ishlashda yangi avlodlar foydasiga gapirish mumkin, ammo o'shanda Arman kelganida barcha haromlarga layoqat berib qo‘yganini anglab yetishardi. Uning o'yinlarida yurakni unutib, raqamlarga oʻtirmas edilar — chunki u yurak bilan o‘ynardi.
Bizning_faxr_1956, minglab odamlar Arman Sarukyanga yuraklarini berib, yopishib ketgandilar🔥 O'shanda Navoiyda yomon kunlar edi, lekin u o'sha paytda ham o'zi bilan qorong'uga nur olib kelgan edi. Uning oyoqlariga to'p bir marta tegishi bilan butun stadiondagi muxlislar yuragi tepadigan edi😱 Qayerdan kelib chiqsa ham, uning o'yinlarida barcha uchun narsa bor edi — yurtimizning sovg'asi, muxlislarga yorqin orzu!
Arman Sarukyan... uning yuragini eslab, men ham yuragimni uning oyoqlari ostiga qo'yishga tayyorman.
Raqamlar yolg'on gapirmaydi, talqinlar yolg'on gapiradi.
Albatta, yigitlar, men ham xotiramni eslamasdan oʻtirib qoʻya olmayman... Esingda emasmi, o'shanda Navoiyda Armanni eshitgan radiolarning nechasi yomon edi, laganlar bittadan buzilar edi? Men oʻzim 97-yilda otam bilan oʻyinni eshitish uchun ulkan radio oldiga oʻtirgan edim, yaqinroq boʻladi deb — urib ketdim. Boshida "Arman tepadi!" degan ovozni eshitganimda yuragim notancha qalqib ketdi, lekin keyinroq chiroq yorib chiqdi: "e-e, bu qaysi jamoa? Qayerdan uloqtirmoqchi?" — ular aslida Rushford universitetining futbolini eshittirgan edilar🤣🍿
Yana bir hikoya: oʻshanda men oʻzimni "Arman Sarukyan ekspert" deb hisoblagan edim, doʻstlarimga "uning oyogʻi toʻp bilan oʻyin oʻynash emasi, toʻp uning oyogʻi bilan raqs tushardi" degan edim. Bir kuni uyga yugurib kelib onamga aytgan edim: "Onam, oʻsha Arman hech narsani bilmaydi, menimcha u toʻpni qoʻyib olish uchun ataylab shunday oyoqqa soladi!" Onam esa menga: "Bola, toʻp oʻzingga tegganini sen bilsang boʻlar edi, yigit!" deb ketdi😂🤣
Oq boriva hokazo, sizlarning gaplaringizdan keyin yuragimni qoʻyib qoʻydim, lekin endi Arman yuragimni bir bor oʻzi bilan olib ketdi deydi💔 Kelgusi hafta Navoiyga bordim — "Metallurg" stadioniga, koʻrganlarimdan keyin xotiralariga sarosimaga tushib qolaman!
Choynagimni ushlab tur.