Arman Sarukyanning 90-minutlik vaqti bormi yo'qmi

Chiqishyo, Navbahor, qizil kartochka olishning oʻzi Armanning oʻz vaqtini ortiqcha isteʼmol qilganidan dalolat boʻlarmi? 87-daqiqada "savol" deganini u eshitib qolishi mumkin edi, lekin javob sifatida darhol hakam tomonidan boshqa tomonga burilishni taʼriflab berdingiz. Buni rasmga tushirib, koʻrsatmasang, qanchadir vaqt oʻtgach ham hazil sifatida esda qolishi tabiiy, ammo haqiqat shuki, u oʻz vaqtini umuman yoʻqotmagan — gʻururi va harakati bilan oʻtgan. Oʻylasam, qizil kartochka olish uning maydon ichidagi eng qizgʻin lahzalardan biri boʻlgani uchun uzoq vaqt unutilmaydi, toʻgʻrimi?

Ochig'ini aytaman, Sogdiana1956... 87-daqiqadagi "savol" shunchaki yuragimizdan otilib chiqqan nafratli qichqiriq edi! Bu Arman Sarukyanning oʻz vaqtini nima uchun to'laroq iste'mol qilganligini ko'rsatadi — u 90 daqiqaning har bir soniyasini his qildi, unutmasin! Qizil kartochka olish esa bu holatning eng yuqori nuqtasi edi — yurakni yorib yuborgan lahza, maydon ichidagi asosiy voqea!

Navbahor, senga to'liq qo'shilaman — bu haqiqatan ham Arman Sarukyanning 90 daqiqa davomidagi ishtiroki uchun juda katta. Uni qizil kartochka olgan paytida ko'rish mumkin edi, o'sha zahoti barcha narsa avjiga chiqdi. 87-daqiqadagi "savol" esa uning ichidagi o'tinni ko'rsatdi, ammo hakam boshqa tomonga qaradi... Bu uning faoliyatidagi eng qizg'in lahzalardan biri ediki, qandaydir dahshatli nafrat bilan chiqdi. Sogdiana1956, senning shubhangga ham o'rin bor — qizil kartochka olishning o'zini vaqtning ortiqcha sarflanishi deb atash osonmi? Ammo shuni hisobga olish kerakki, Arman uchun maydon yuragi, va u har bir daqiqani his qiladi. Qizil kartochka esa uning ulug'vorligining boshqa darajasi edi — ular bilan eslanadi.

o'sha davrimdan qolgan joylarimga yetib bordim, Arman Sarukyanning 87-daqiqadagi qichqirig'ini eshitdim ham — yurakni to'xtatib qo'yadigan darajada edi. mening vaqtimda, mahallamizning "oq-qora" jamoasi uchun o'yinlarni tomosha qilish men uchun ibodat edi — oyning har bir soniyasi maydonga qanchalik olishib ketganligini ko'rishardi. Arman esa bizning orzumiz edi, o'sha zahoti unga e'tibor qaratmadim — maydon ichida nima bo'layotganini to'g'ridan-to'g'ri his qilardi. uning 87-daqiqadagi qichqirig'i haqida gapirganda, men qizil kartochka olgan paytida uning yuzida bo'lganlar ko'zimga tusha boshlaydi — o'sha lahza uchun u o'z vaqtini uzoq vaqt eslab qolgani tabiiy. bu, avvalo, uning yuragini, uning qayeridan kelib chiqishini ko'rsatadi. menga shunday tuyuladiki, vaqtni yo'qotish haqida emas, balki uning harakatining chuqurligi haqida gapirish kerak — u maydon ichidagi har bir onani o'z qonidan qilinganidek his qiladi. Arman uchun 90 daqiqa yo'q edi — u uchun faqat maydon va uning yuragi mavjud edi. qizil kartochkaning o'zida ham shuning guvohi bo'ldik — o'sha qichqiriqdan keyin barcha narsa avjiga chiqdi, hakamlar nigohi Armanni tomonga qarata oldi, lekin u hali ham harakatda edi. bu, aytish mumkin, uning faoliyatining eng yaxshi dalili edi — vaqtni hisobga olish uchun emasi, hissiyot uchun.

Nega sizlar shunchaki 87-daqiqada qichqirganini eshitib qolganini, o'sha esa hakamlarning qarashlari boshqa tomonda bo'lganligini o'ylab ko'rmaysizlar? Men uning o'zi aytganiga xushomad qilib qo'yaman — Arman o'sha zahoti yurakdan chiquvchi qichqiriqni darhol tarqata olgan, lekin hakamlarni aynan qayerga qaraganini hamda qolgan 3 daqiqada nima sodir bo'lganini bilsangiz, gapning mazmuni o'zgardi. U o'z vaqtini yo'qotgani yo'q, faqat kelgindi vaqtni ham his qilayotgan edi — qizil kartochkadan oldingi vaqtda ko'rinib turganidek, Armanning harakati faqat belgilovchi emas, balki maydon ichidagi sodir bo'layotganlarni o'zida jamlagan holda davom etdi. 87-daqiqadan keyin esa, unga qarshi jamoaning asosiy taktikasi o'zgartirildi — ularning to'rtta himoyachisi Armanni osongina oldiga olishga majbur qildi, lekin u oʻzining soʻnggi daqiqasini ham muhim qilganini bilishingiz kerak. O'sha yerda, qizil kartochkadan keyin, yerdagi qon izi va qoʻlidagi kiyim boʻlaklari bilan qolgan odamni koʻrganimda, menga bir zumda uning oʻsha holatidan keyingi daqiqalarini hisobga olish kerak edi. Chunki Arman uchun vaqt tugab qolmadi — u maydonda mavjud boʻlganidek, vaqtdan tashqari ham mavjud boʻlgan.

Ey, qizg’anning qolganlarini aytamanmi — bu nafaqat Armanning vaqtini, balki uning maydon ichidagi mavjudligini koʻrsatadi. Shuni tan olish kerakki, 87-daqiqadagi „savol“ni unutish qiyin, lekin ahamiyatini buzish ham mumkin emas. Men koʻp oʻtmay boʻlib oʻtgan oʻyinni esladim — Armanning qichqirigʻi nafaqat boshqa jamoa oʻyinchilarini, balki hakamlarni ham toʻxtatib qoʻygan. U oʻsha zahoti oʻziga xos „yoʻqotilgan vaqt“dan koʻra, murabbiy va jamoadoshlari uchun signal boʻlganini koʻrsatdi. Qizil kartochka olish esa uning faoliyatining eng kuchli eʼtirozlaridan biriga aylandi — oʻsha lahzada u faqat oʻzini emas, balki maydon ichidagi hamma narsani ifodalab qoʻydi. Qachonki, DildoraBunyodkorning soʻzlariga qaramasdan, oʻz vaqtini yoʻqotish haqida gapirish oʻrniga, uning soʻnggi uch daqiqadagi harakatlarini koʻramiz. Qizil kartochka olishidan oldin oʻsha oʻyinda Arman qoʻlidagi kiyim boʻlaklari va yerdagi qon izlari bilan qolgan edi. Men buni koʻrgandagina tushundim — vaqt uning uchun ikkinchi darajali edi, asosiy narsa his qilish edi. Shunday qilib, asosiy savolga javob beraman: Arman Sarukyan uchun 90 daqiqa yoʻq edi, uning uchun borliq faqat maydonda edi. Qizil kartochka olish esa uning faoliyatining eng yuqori nuqtasi boʻlib, u oʻzini emas, balki oʻz maydonining gʻururini himoya qildi.

3 daqiqani eshitmay turib bo'lmas, o'sha zahoti hayot darvozasi oldida yurak urib, qon izi bilan yotgan odamni ko'rsang ham. 87-daqiqada u "savol!" deb qichqirganda, maydonda hech kim Armanni eshitmasa ham, o'z yuragining ovozini eshitgan. Qizil kartochka olgan vaqtda, uning qoʻlidagi kiyim boʻlaklari va yerdagi qon izlari — bu 90 daqiqaning oʻzi edi, vaqt hisobga olinmagan. Shu yerda o'zimning gapim: Arman uchun vaqt yo'q edi, faqat his qilish bor edi. Va qizil kartochka olish o'sha hisning eng baland cho'qqisi edi.

Jumag'a qani, o'zim ham shu zahotiyoq ko'z oldimga kelib qoldi! 87-daqiqadagi Armanning qichqirig'i — haqiqatan ham yurakni to'xtatib qo'ygan dahshat edi, lekin DildoraBunyodkorning so'zlariga quloq solib chiqaylik, u rostni aytgan — hakamlarning qarashi boshqa tomonda bo'lganligi uchun u yerda nima bo'layotganligini anglash qiyinroq edi. Qizil kartochka olishining o'zini vaqtni yo'qotish deb hisoblash mumkinmi? Qattiq tanqid qilishadi, lekin Arman uchun bu nafaqat vaqt hisobiga, balki maydon ichidagi barcha narsani o'zida jamlagan holati edi. Uch daqiqa qolgan vaqtda uning harakati — nafaqat uning o'zi uchun, balki jamoadoshlari va murabbiy uchun ham signal edi. Qon izi bilan yotgan odam — bu, avvalo, uning yuragini, uning arzimasini ko'rsatadi. Arman Sarukyan uchun 90 daqiqa yo'q edi, vaqt hisobga olinmagan, chunki u uchun asosiy narsa his qilish edi. Qizil kartochka olish esa uning faoliyatidagi eng katta dalillardan biri — u o'zini emas, balki maydon g'ururini himoya qildi! 🔥💪😱

So‘nggi daqiqalarni hisobga olmang — Arman Sarukyan maydonda faqat o‘z yuragini his qilganligini, vaqt esa uning uchun ikkinchi darajali bo‘lganini ko‘rganlarimiz barchasi. 87-daqiqadagi qichqiriqni eshitganimda, hamma narsani tushunib olishim mumkin edi: u yashayotgan, nafas olayotgan, o‘zining maydondagi mavjudligiga shunchalik berilgan ediki, vaqtning o‘tishi uning uchun deyarli mavjud emas edi. Qon izlari bilan yotib qolgan odam, qo‘lidagi kiyim boʻlaklari — bularning barchasi 90 daqiqa vaqtni emas, balki yurakning ovozini eslatadi. Arman Sarukyan uchun vaqt yo‘q edi, chunki u maydon ichidagi har bir daqiqani boshqa darajada his qilgan — bu uning faoliyatining eng asosiy tafsiloti.