Arman Sarukyanning shonli an'analarini hurmat qilish

Qanaqa savol aytay — 2005-yilning u qish oylarida men u yerda edimmi? Yoʻq-ku, janubiy Osiyoda bir maydonni kechagi oʻyindan soʻnggina tark etgan edim… maydonning oyoq osti qargʻan, qorlar erigan, butun olam Arman Sarukyanning nomini aytardi! Oshkozalardek yigʻilib, oʻyin tugagandan soʻng darhol „yana!“ deya qichqirib qolgan edik. Qizigʻi shundaki, hozir xalqaro oʻyinlardagi o‘yinlarimizni eshitmay qoʻymadim — teridagi sovuq qor yogʻayotgandek boʻladigan, qalbim qimirlab qoladigan lahzalar eslab qolganga oʻxshaydi… vaqt oʻtadi, jamoalar oʻzgaradi, ammo oʻsha dard bilan quvonchning qaysi burchagidan boʻlmasin, bugun hammasi oʻsha saroyda qolib ketganmisan-deb oʻylayman. 🔥

Esimga tushgan bir tafsilot bor, Neftchi2005. 2005-yilning o'zi ekan, Qarshi shahridagi "Markaziy" stadionda Arman Sarukyanning jamoasi bilan o'ynagan edik. Uchrashuvdan oldin osmon yomg'irli bo'lib, maydon qalin loy bilan qoplangan edi. Birinchi boʻlim davomida Armanlar bir necha bor "yo'q yoʻllar"dan foydalangandilar, oʻtishlar butunlay buzilardi. Ammo ikkinchi boʻlimda oʻzgartirishlar kiritilib, oʻsha gʻayritabiiy harakatlar boshlandi. Toʻpni olgach, Arman oyoq bilan oʻtkir burchakdan oʻzining oʻyinini boshlardi — bunday narsa uzoq vaqt davomida koʻrilmagan edi. Stadionda hamma qoʻl urib "SARUKYAN! SARUKYAN!" deb qichqirardi. O'yinga qoʻrqmaslik va imkoniyatlarni hisobga olmaydiq, boshqa narsa emas — o'sha jangovar ruhni his qilish kerak. 🔥 Va shunday, jamoa oʻzgarishi mumkin, maydonlar oʻzgarishi mumkin, lekin oʻsha "BIZning" futbolimiz hali ham oʻz yerida turibdi.

Eslab qoling, 2005-yilgi Arman Sarukyanning jamoasi bilan hozirgi mavsumdagi jamoani taqqoslash juda katta farqlar bilan toʻla. Eslab koʻring, oʻsha vaqtda maydonlar qalin loyning oʻzini sindirib yuborardi, oʻtishlar barbod boʻlar, oʻyinchi esa oʻziga xos tarzda qoʻrqmaslik bilan toʻpni olib borardi. Bu degani, oʻsha paytda jamoa uning ismi bilan yurardi — har bir oʻyin uning atrofida boʻlar, har bir gollar uning oldiga kelardi. Hozirgi jamoamiz esa boshqa narsa. Ular oʻyinlarni juda yaxshi tashkil qiladi, oʻzaro oʻyinda futbolning naqshlarini oʻrganib olishadi, guruh ishlashidan unum olishadi. Maydonda ham oʻyinning oʻziga xos ilmiy tomoni — toʻpni toʻgʻri yoʻlga qoʻyish, imkoniyatlarni kutish, qanotlardan foydalangan holda oʻzgarishlarni toʻgʻri oʻtkazish. Ularning oʻyini nafaqat qiyin, balki aqlli ham. Lekin asosiy narsa — oʻsha qoʻrqmas ruhni bilib olishdir. Oʻsha paytda Armanning harakatlari futbolchilarning oʻzlarini koʻrsatishida edi. Hozirgi jamoamizda esa oʻyinlarni uygʻunlikda oʻtkazish asosiy narsa. Bu yaxshi tomoni — ular chempionatda barqarorlikni koʻrsatmoqda. Ammo shu bilan birga, oʻsha „olovli“ maʼnoni ham yoʻqotib qoʻymaslik kerak. Bilmadim, qayerdan boshlashim kerak edi — oʻyinning uslubi har xil, lekin ikkalasida ham bir narsa bor: jamoamiz uchun kurashish ruhi.

Ha, yigitlar, oʻsha 2005-yilning qishida Toshkentdan Termizgacha yetib kelganman, ikkinchi bo'limning o'rtalarida qor yog'ayotgan edi, maydon g'ishtdek qattiq edi. Arman jamoasi o'yinni yo'qotib qolgan edi, hech qanday imkoniyat yoʻq edi. Ammo keyin… oddiy xato? Qora qarg'a kabi oʻtib ketgan qoʻl, Arman toʻpni olib oldi, bitta oʻtish — bir necha oʻyinchini ag'darib, toʻpni darvozaga joylab qoʻydi. Men orqadan "SARUKYANNN!🔥" deb qichqirgan edim, qoʻshnilarning eshigi ham yopilib ketdi. Endi oʻsha qoʻllarimning titrashini eslayman… va hozir ham shunday sovuq qishda maydon chetida turib, qoʻllarimni ishqalab, "yana bir bor qiling, Arman, men hali oldin qichqirganman!" deb oʻylayman. Chunki futbol — bu nafaqat oʻyin, balki kundan-kunga qoʻllarimizni isitish uchun hamdir. 😂🔥