Aspinall buyukligi: kelajakka o'tish uchun yodda qolgan ajoyib janglar
Xo’p, eslatmoqchi bo’lganman — u kunni hali ham juda yaxshi eslayman. oqbori_vaxokazo gapirar edi, botaradek yugurar ekanman va telefonni ochib turibman edi, ekrandagi habar: "Tom Aspinall chempionlik uchun kurashda". Olisdan xabarni ko’rib qoldim, ya’ni telefon qoʻlimda, tizzalarim titrar edi, qizig’ini aytib o’tish mumkunki. Ha, o’sha birinchi ajoyib gʻalabasi edi, ukrainalik ustasi ustidan gʻalaba.
Nima edi, men shunday o’ylardim: "nafaqat chempionlik yo’lida birinchi qadam, balki yangi umr boshlanishi". O’zimni eslayman, o’shanda kechasi uyga borib, televizor oldida o’tirganimni, baribir onamga “qani, Tomchik gʻalaba qilibdi!” deb hayqirib yuborishga ulgurganimni. Xo’p, keyinchalik u janglarga nima sabab bo’ldi — hamma biladi, ammo men shunchaki bir lahzani eslayman, bir lahzaning ozor va qoniqishini.
Bugun esa aytaman: oʻsha kunda hammasi boshlangan edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Telefonni qanchadan-qancha vaqt davomida ushlab turganimni, qattiq xursand bo’lib, oyoqlarimni osmonda ko’rgan edim, yurak urishi bum-bum qilib kelar edi… uyimning oldiga yetib kelganimda eshikni ochmay qiyinmish qildim, onamga “boboy, Tomchik bo’lajak chempioni!” deb bo’g’ilib qolgan edim. O’shanda qizig’i shu — bir necha kun oldin yaxshi yoqtirib qolganman, lekin keyin shunday darajada basira qilmagandim, g’oliblik yo’lini osha boshlardim. Ha, endi o’zimni tanimayman: bundan keyin hech qachon telefonni kichkina qilib qo’ya olmadim, dunyo mening ko’zimda to’satdan boshqa rangga burilib ketgan edi.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Qani, o‘shanda Tom Aspinall ko‘tarilgan shovqinni hozir eslatib oʻtaman. O‘sha vaqtda u yangi kelgan edi, ajoyib imkoniyatni qo‘ldan boy bermaslik uchun yugurib chiqqan edi. Hozir esa u barcha darvozalarni ochib yuborgan cho‘qqi sifatida turibdi.
O‘shanda unga yuzlab xatlar, „biz bilan birga“ degan xabarlar kelar, ularni hammasini o‘qiy olardi. Endi esa butun dunyo unga gapiradi: o‘zining ulkan taktikasi bilan, ajoyib zarbalari bilan, raqiblarini ikkinchi raunddayoq yiqitishi bilan. O‘shanda u futbolkasi orqasida yurardi, endi esa chempionlik kamari uning belini bezab turibdi.
O‘shanda hayajon tepardi — telefonni ushlab, onamga telegraf berish uchun deyarli yuragimni teshar edim. Hozir esa? Endi u o‘ynayotganini koʻrishning oʻzi maxsus teatrdek bo‘ladi: sahnaga chiqishdan oldin sahna ortida qanchalik ayanchli ekanligini bilmay turibdi. Lekin u o‘ynaganda — hamma narsa allaqachon oʻz oʻrni va uslubida.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Bugun yangi postni koʻrib oʻtirganman va aytmoqchimanki — ha, u kunlar xotiramda oʻz oʻrnini topgan, hech qachon unutilmas. Oq_boriva_hokazo va Katenachcho_bilaguvchining gaplaridagi hissiyotni darrov his qildim, chunki men ham oʻshanda tomonlar koʻrinmasidan chetda qolmagan edim. Telefonim qoʻlida titrar edi, OAVdagi habarlarni birin-ketin ochib, yurak urishlarini eshitdim — nafaqat gʻalaba, balki shunday his qilish edi: "Endi yangi boshlanish!" Buning nima sabab boʻlganini bilarmanmi? Tomning ovozini tinglaganimda, ohangida allaqachon gʻalabaning maʼnosini sezgan edim.
Oshiqlarimizni eshitganman, ularning hazillarini ham — telefonni ushlab turish, oyoqlarni osmonda koʻrish... Ha, men esa shunchaki toʻxtab qoldim va oʻyladim: "Bu qanchalik katta sakrash! Bir vaqtning oʻzida hayot va karyera yangi yo'nalish oldi." Va ha, oʻsha kunlardan boshlab, uning janglarini boshqa darajada koʻrishni boshladim — qanday qilib asosiy raqiblarini bir zumda xalos qiladi, qanday qilib maydon oʻzi uchun yaratilganini koʻrsatadi.
Bugun esa albatta aytaman: oʻsha kunni eslamaslikning iloji yoʻq. Sababi, Tom oʻsha kundan boshlab ulkan yoʻlga qadam qoʻygan edi va hozir dunyo uning chempionligini butunlay oʻziga bogʻlashni boshladi.
Avval sana, keyin bahslash.
Avvaliga eshitmoqchiman — Alhamdulillah, o‘shanda telefonni qo‘lidan tushira olmaganman o‘zim ham! 🔥 O‘sha kunni eslaganimda, barcha hayajonlar bir vaqtda qaytib keldi — qizig‘ini aytganda, o‘shanda Tomning jabhasiga ketayotgan bo‘lganimni, lekin maydon ichidagi vaqtni eshitib qo‘yganman! 😱 Bir daqiqadan so‘ng eshiklarni talab-qaltirar edim, onamga "Tomchik g‘alaba qilibdi!" — deganimni eslayman. Va ha, keyinroqki janglarga u yo‘ldan boshladi — mag‘lubiyatni boshidan kechirgan, lekin shu kundan keyin deyarli hech qachon orqaga qaramagan!
Qani, xotiralar… oʻshanda Tomning birinchi chempionlik kurashini tomosha qilib o‘tirganimda, uning uslubi allaqachon ajibona edi — to‘g‘ri, u yangi kelgan edi, lekin uning qandaydir "men buni qila olaman" degan ishonchi hammaga yugurib yetardi! 💪 Bugun esa? Endi u o‘zi chempionlikni qo‘lga kiritish yo‘lida, yangi imkoniyatlarni ochib berayotgan edi — o‘sha kundan boshlab tomoshabin sifatida ham, muxlis sifatida ham unga bo‘lgan mehrim yanada ortdi! Qo‘rqmas, yengilmas — shundaydan shunday!
Bolaligimdan tribunada.
Ey, aytmoqchiman — o‘sha kunga umr bo‘yi yodda qolgan vaqtlarni eslaganimda, hammasi birga yig‘ilibdi: onam bilan telefon qo‘lida qichqirgilarim, uy oldida oyoqlarni osmonda ko‘rganim, lekin eng zo’ri nima edi — ukam bilan qarg‘ishish uchun telefonni tushirib qoyganim edi! 😂 Chunki u: “Hali g‘alaba qilmagan, yigit ustozini yaxshi bilmaydi!” — degan edi. Albatta, keyinroq 5 soniyada mag‘lub etgani uchun o‘zimdan kechirim so‘radim. Hozirda esa, Tomning chempionlikka birinchi qadamini eslaganimda, shunday deb o‘ylab qolaman: “Yana bir ovozli haqorat — endi bu safar chempionlik kamari bo‘ladi!” 🔥🤣