Barchamiz uchun boshqa hech kim yo'q: Jon Jonsning g'ururini eslab

Ooo, men o'shanda hali o'rta maktabda o'qir edim, Navoiy shahridagi uyimning yaqinidagi novvoyxonada ukam bilan nonushta qilishar edik. novvoyjanoblarga tegadigan joyda televizor bor edi, kunda ham faqatgina kanal eshittirardi — Sport TV 😄 otam: "Jon Jones degan yangi bo'ri chiqdi, endi uchrashuvlardagi eng yaxshi zarbalar unga tegishli bo'ladi" deb aytib o'tibdi. men esa: "qandaydir ko'prikdan tortilgan o'rmonchi, qayerdadur kelib qolibdi" deb o'ylardim... lekin ekranda uning birinchi jangini ko'rganimda — qolgan narsa unutilib ketdi. uning mushtlarining to'xtamasdan harakatlanishi... o'zimni hiss qildim, deb bormadim, to'g'ridan-to'g'ri hayajonimdan tizzalarim quvvatsizlanib ketdi. unda nima ko'rinishi uchun! hammaga o'sha yangi ovozni eshitganlardek... "yo'qona" degan qiyinlik, lekin hech qanaqa qo'rquv yo'q, faqatgina "bu qaysi xalqdan kelgan?" degan kurashchi ruhi. endi shu vaqtda mening o'zim ham tanam bilan birgalikda zarba berishni xohlayotgan edi... hammasi birdan uyg'ondi, mening yoshlik tanamga ham to'satdan yangi kuch keldi — o'shanda sevgilim bilan birinchi raqsga chiqganimni esladim, ammo bu yerda... bu butun boshqa darajada edi!

O'shanda Men ham Toshkentda shifokorlik kasbini o'rganar edim, birinchi kursda... kechasi, klinikada bosimli odamlarni qabul qilishardi. Bir guruh magistrlar bilan birga o'tirib qahva ichayotgan edim, televizor eshittirardi — Sport TV. Bir vaqtning o'zida eshittirishchilar: "Uchrashuvlarimizdan birida yangi nom — Jon Jones degan jangchi ishtirok etmoqda!" deb e'lon qilishdi. Men o'zimga: "Yana bu yovvoyi ovozlar, yangi avloddan o'zini ko'rsatmoqchi bo'lganlar..." deb o'yladim. Keyin ekranda uning birinchi jangini ko'rdim — qalbimning to'xtab qolishini eslayman. Uning harakatlarining musht bilan ifodalanadigan musiqasi... qandaydir yangi til, yangicha hayot ritmi. O'zimni his qildim — bu notanish va yuragimni qaltiratgan narsa edi. Keyinroq uning boshqa janglarini ko'rgandagina to'g'ri tushunardim: u nafaqat sportchi, balki badiiy inson edi. Uning ismi tishlaydi — Iron, lekin u barcha uchun yoqimli, chunki u o'zining juda jozibali tarzi bilan barchani maftun etdi. Qachondir bu hislarni yana eslamoqchi bo'lsam, birinchi jangini ko'rgandek his qilaman... vaqt o'tdi, lekin ularning ta'siri hech qachon o'chmaydi.

Qalbimdagi o'shanda ham, hozirgi vaqtda ham bitta narsa oʻzgaradi — Jon Jonsshunoslar oilasi hech qachon kattalashmaydi. O'shanda biz beshta yoshlik bolalar edik, oʻzimizga esa "biron kishi"ni izlayotgan edik, hozir esa barcha yoshdagilar birlashib, ularning oʻrnini egallashmoqda. O'shanda uning birinchi jangini koʻrish — bu hayotimizning yangi sahifasi ochilishi edi. Hozirgi vaqtda esa bizning oilamizning har bir a'zosi uning janglariga oʻz hissasini qoʻshmoqda — yoshlari bilan tahlillar, keksa avlodlari bilan xotiralar orqali. O'shanda televidenie orqali koʻrar edik, hozir esa oʻzlarining qoʻllarida telefonlar, to'g'ridan-to'g'ri uchrashuvlar orasida oʻz vaqtlarini topib, yangi kelganlarga uning tarzini oʻrgatib berishmoqdalar. O'shanda unga "ko'prikdan tortilgan o'rmonchi" deb oʻylaganlarimiz bor edi, hozir esa uning tarzini oʻz hayotlariga singdira boshladilar — kimdir mashgʻulotlarga qatnayotgan, kimdir videolarini oʻrganmoqda, kimdir esa oʻzining imzosini olish uchun mehmon oʻyinlariga borayotgan edi. Va eng muhimi — o'shanda u yerda ham bizdek bir guruh muxlislar bor edi, hozir esa barchamiz Jon Jonsshunoslar oilasining a'zolarimiz. O'shanda uning qoʻli bilan taqdirimizni oʻzgartirganiga ishonardik, hozir esa uning uslubini davom ettirib, oʻzimizni davom ettirmoqdamiz. Zamona oʻtsa-da, vaqt oʻzgarib ham boraveradi — lekin qayerga borsak ham, Jon Jonesning ruhi, uning gʻururi va uslubi oʻzgarmaydi. Biz hali ham oʻsha jozibali mushtlar oʻzgarishini his qilamiz, hali ham ularning birinchi jangidan keyin shunday deydik: "Qanaqa hayotlik!".

Ochigʻini aytaman, aytib qo'ydinglar mening qalg'angan tanamga ham alanga yondirdi. 1997-yilda birinchi marta uning jangini ko'rgandek his qildim — qayerdandir eshitilgan yangi tovush, yurakni qaltiratadigan ritm. U o'zining erkakona jiddiyligi bilan kelgan edi, lekin bir zumda tushundim: bu nafaqat kurash, balki san'at edi. Mana shu yerda, biz kabi barcha tinglovchilarning hayotiga yangi notanish tempo kirdi — qaysidir "yo'qona" ovozning butun tanaga zarba bergani kabi. Men o'sha vaqtlarni eslayman, Sportekstada birinchi jangini ko'rgan edim, otam bilan birga. Uning mushtlarining harakati bilan butun ovozlar o'chib ketdi, faqat uning avjida davom etdi. Qalbimda shu vaqtda tug'ilgan tuyg'ularni esladim: go'yo mening o'zim ham shunday zarba berishni xohlaganimdek... Va endi, vaqt o'tdi, lekin uning birinchi jangini ko'rgandek hissiyotlarim borligicha qolmoqda. U shunchaki sportchi emas — u stil, u uslubdir. Bizning oilamizda uning afsonasi yashar, yangi avlodlar uning uslubini o'zlashtiradi va davom ettiradi. Bu borada shubham yo'q: Jon Jonesning g'ururi faqatgina uning qalqoni emas, balki butun bizning ruhimizdir. 🤡💪😂

Qani endi, shu birinchi jangni ko'rganimdan keyin uyga yugurib borib, onamning yangi sovg'asi — efir moyi bilan joyiga to'g'rilab qo'yilgan oldingi tunida chiroyli o'ralgan qolip shlyapasini taqdim etganimni eslayman. "Bu meni Iron kabi qilgan!" deb qichqirib yuborganman, keyingina tishlarimni qattiq tortishgan edim — qolip shlyapa boshqa vaqtda bo'lmagandek to'g'ri joyiga oʻtira olmagan edi. 😂 Onam esa: "Bolasam, bu qolip oʻrnida Ironning mushtlariga oʻxshab qolsin!" deb kulib yuborgan edi. Demak, vaqt o'tdi, lekin hozir ham uyqusiz tunlarda uyingizda efir moyi bilan tanaffus qilib yuraman. 🤣