Belal Muhammad bizning qalbimizda yashaydi unutilmas futbol afsonasi

Oo, o‘sha vaqtlar! Oila bilan Andijonni aylanayotgan edim, radiosi ochiq, ovoz shu qadar baland edi-ku, butun avtobusda eshitilar edi... Yuragim yonardi, qo‘limni eshitib, "Belal, Belal" degan qichqirig‘i kelar edim. Hali ham uning voleybol uslubini eslayman—maydonda qanday sho‘xlik, qanday yuksak maqsad! 2016-yilda ularning Toshkentga qarshi oʻyini... Xuddi uyimdayam qo‘rqardi, ammo qayerdan kelib chiqibdi, u jamoani chetdan olib chiqib, shunday bir gʻalabalar bilan toʻldirardiki! Jamoamizning yuragi—Belal bilan birga uchar edi. Unutamanmi? Qachonki uning oʻyinlarini koʻrsam, hali ham boʻgʻizim tiqilib qoladi, qoʻlimni bosaman-ku, qoʻrqib ketaman... Chunki u haqiqiy afsona!

Ooo, akalar! shu 2016-yilgi chempionatdagi Neftchi — Lokomotiv uchrashuvi! Uzoq vaqt oldin, lekin yuragimda hali ham qoldi... Men O'zbekiston yo'llarida yuribman, radio ochiq — faqat bir gap: "Belal Muhammad maydonda!" — va men darhol eshitib qo'ydim, butun avtobusda to'xtab qolishardi! Uning o'yinidagi maqsadli zarbalari... Qachonki u to'pni tepib qo'ygandiki, butun stadion "Aaah!" deya nafas olishar edi. Keyin esa—go'sh go'sh, gol! Jamoa bizga o'xshaganlar uchun, bu yurak urishi edi! Unutish mumkinmi? Hech qachon!

Ochigʻini aytaman, 2016-yil oʻsha yashil-oqlar jamoasi bir narsa edi — endi esa... qoʻl koʻtarib yigʻlayveraman. Neftchi oʻsha vaqtlardagi tuygʻuni asragan boʻlsa, hozirgi jamoa esa oʻz yoʻlida yura boshladi — oʻz tarzida qiyin, oʻz talablarida. Avvalimizdagi shunday bir butunlik, bir tuygʻu bor edi: birinchidan, barcha bir-biriga qaram edi, ikkinchidan, maydon ortidagi ishonch hamma narsani hal qilar edi. Endi esa jamoa yaxshiroq oʻynamoqchi, ammo orqadagi ishonch hali toʻliq tiklanmagan koʻrinadi. Ammo yurakda Belalning oyoq tepgan joylari qolib ketdi. Hozirgi oʻyinchilar ham yaxshi, lekin oʻsha paytdagi tosh-qattiq tuygʻuni — qaysidir maʼnoda, maydondagi hamma narsani boshdan kechirgan, koʻzi yumib ham toʻpni topib olishini koʻrgan, jamoa bilan birga hayot kechirgan avlodni eslayman. Hozirgi avlodda ham qadr-qimmatli ustozlar yoʻq emas, ammo toʻliq shunday bir butunlikni his qilish qiyin. Neftchi oʻsha vaqtlar bir oiladek edi, endi esa alohida yoʻllar! Ammo bitta narsa oʻzgarmaydi: Belal Muhammad hali ham jamoa uchun, muxlislar uchun oʻrnak. Shu bois, yuraklarimizda u hali ham birinchi oʻrinda oʻtiradi.

🔥Qanaqa yillar edi, aka! Men ham o'sha vaqtlarni juda yaxshi eslayman... Boshidan aytaman, men shu jamoa bilan Andijondan birinchi bor tanishdim—Neftchi o'yinini tomosha qilish uchun yugurib ketgan edim, shunda "Ey, Belal Mayramov maydonda!" degan qichqiriq eshitildi. Qachonki u to'pni ushlab olsa—butun stadion "Aaah!" deya nafas olardi, keyin esa o'zining shu jo'shqin zarbasi bilan darvozani ishg'ol qilar edi... O'sha kunni eslayman, Neftchi bilan Lokomotiv o'ynar edilar, oʻyin davomida mening qoʻlim qaltirab, ovozim qichqirib ketdi: "Belal-tep!" — va shu zahoti gol bo'ldi! O'shanchiqiqam yuragimda qolib ketdi, hali ham uning o'ynaganini eslaganimda qo'limni bosaman-ku, qoʻrqib ketaman... Jamoa o'sha vaqtlar bir oila edi—barcha bir-biriga yopishib, bitta maqsad uchun kurashardilar. Shunisi ajib ediki, Belal maydon ortidagi ishonchini butun jamoaga singdirar edii... Yurak qanchalik baland urardi, aka!

Ooo, o'xshagan gaplaringizni eshitib yurakim yana o'ynay boshladi! Juma kunlari Andijonda o'tkazilgan Neftchi o'yinlarini xotirang-chi, butun shahar birgalikda kiyinib, maydonga yurgan edik — Belal maydon markazida paydo bo'lganda esa olam qanday qichqirardi! Uni tomosha qilgan har bir kishi qanchalik quvnoq va osoyishta bo'lganini eslaganimda hali ham qo'limni bosaman, yuragimning urishi boshqa!

Oo, aka-uka! Men ham eslaganimda, o'sha Andijon-Neftchi oyunlarida Belalga qichqirganlar orasida mening tovushim ham bor edi! Bir kuni qoʻlimda "Belalni yoqtiraman" yozuvi bilan plakat koʻtargan edim, biroq stendi ichkarida oʻtirishar edim — toʻpga yaqinlashib kelgan vaqtda qoʻlimdan plakatlar tushib ketdi, biriga "Belal bormi?" deb yozilgan edi! Stadionda esa mening ovozim eshitildi: "YAQINROQ KEL, EY BELAL QAHARAMAN!". Yana bir hikoya: oʻz uyimda televizor tomosha qilyotgan edim, onam kirdi va "Yigit, nonushtani oʻz vaqtida yey!" dedi. Men esa Belalning darvozaga zarbasini koʻrib qichqirib yubordim: "GOL! GOL!" — nonushtamni olishni unutib qoʻydim! Ertalab onam mening yonogʻimga qattiq ovqat qoʻydi va dedi: "Senga futbol maydonidan ovqat ovqat!" 😂🍿 Buni eslaganimda hali ham qoʻlimni bosaman, ammo ayni paytda yuragimda iliq narsa paydo boʻladi — Belal bilan boʻlgan vaqtlar shunday edi: yashil-maydonda, har bir qoʻshiqda, har bir qalbda!