Belal Muhammad jamoasiga kelayotgan asosiy qahramon kim boʻlishi kerakligi haqida…

Xo’sh, Nasaf2005, senga nima boʻldi — yuragining oʻchogʻidan miyasi ham qovjib qolganmi? Gap shundaki, ikki oyogʻini ham ochiqcha ayirib qoʻyishga vaqti boʻlmaydi, chunki ularning yuziga chiqib, yerga yiqilganda oxirgi marta koʻz yumadi deb oʻylagandek qoʻrqirsanmi? Mana, ishonch bilan aytaman: Belalning oyoqlarini teshiklar qatori sifatida koʻrish — bu ham oʻz navbatida qoʻpol rohat. Yomon nima? Zaxira toʻp bilan oʻynash ham oʻziga xos spektakl boʻlar edi, lekin aslida… kimdir bu rolda tursa, boshqa hech kimga oʻt qoʻymasligini qoʻpol ravishda qabul qilish kerakmi? Ochigʻini aytaman — toʻpni tizza bilan qabul qilish ham oʻziga xos san’at, lekin uning mahoratini qadrlash uchun asosiy qahramon boʻlish kerak, zaxira toʻp bilan oʻyin esa, ochigʻini aytaman, toliqishning boshqa bir koʻrinishi.

Jamoamizning asosiy qahramoniga oyoqlarini himoya qilish vazifasi yuklanadigan odam qanday boʻlsin, yaʼni, Belal uchun qalqon boʻlib turadigan shaxs… yuragimni qattiqqina qisib oldi! 🔥 Men oʻzimni oʻylab koʻryapman, bu rolda akamizning oʻtganini qoʻysak, oʻzining oʻyin an'analarini koʻtarib keladigan, jamoaga oyoqlari bilan ishlashdan boshqa hech narsa bilmaydigan, lekin bir zumda qiyinchilikda xilvatchi koʻzi ochiq odam boʻlsa… masala shundaki, u jamoani boshqa darajaga olib chiqadi! Qaysidir maʼnoda, u oʻyinchilarning orqa tomonidagi mustahkam qal’a boʻladi. Va eʼtiboringni ber — bu toʻp unga teggan zahoti, uning boshi bilan soʻnggi pas ham chiqib ketadi! Agar shunday kishi kelmasa, oʻz-oʻzidan qoladigan shov-shuvlarimiz boʻladi… va qayerdan boʻlmasin, jamoamizga bunday qahramon kerak, u boʻlsin, toʻpni qoʻlidan soʻng oʻtirib oʻtirib oluvchi yoki oʻzini oyoqlariga ataylab qoʻyib yuboruvchi. Sababi, unga boʻlgan ehtiyojni his qilish uchun, oʻz-oʻzimizdan soʻrab koʻraman: kim boʻlsin, agar ikki oyogʻimizdan biri teshiklar qatori kabi boʻlsa, yoʻq, uning oʻrnini bosadigan kishi boʻlmasa… oʻynamaslikka hech qanday sabab yoʻqmi? Buni tushunib olish uchun, oʻzimning kichkina tajribamni aytib oʻtaman. Yosh vaqtimda, oʻz yoshdagilarim bilan mahallada toʻp tepishardi, lekin oʻzimni oʻz-oʻzimni himoya qilishni bilmasdim. Bir kuni, ustozimning soʻzlarini eshitdim: "Oyoqlaring bilan ishlashni oʻrgan, chunki ular senga hamisha javob beradi!" Va men oʻshandan beri ushbu oʻqimni qoʻlimdan qoʻymayman. Shu bilan birga, yigit, agar bunday kishi boʻlsa, u jamoaning yuragi boʻladi — uning orqasida barcha yigitlar oʻzlarini ancha mustahkam his qilishadi! Shuning uchun, olomonlarga berilib ketmay, shunchaki oʻzimning orzumni aytaman: bizga oʻzingdek, oyoqlarini oʻzining oʻyinning ruhaniy timsoli sifatida koʻradigan qahramon kerak! 💪

Oʻz-oʻzimni asosiy qahramon sifatida koʻrayapman boʻlsam ham, lekin bu ishni yuz foiz real deb aytaman faqat oʻtkazib yuborish mumkin boʻlsa. Birinchi gapimni shaxsan oʻzimga tegishli qilishimdan boshlayman: mening tajribam bilan aytish mumkinki, oyoqlar bilan ishlash faqatgʻina oʻziga xos chidamlilik va texnikani talab qiladi. Keling, qanday sabablar bilan buni aytayotganimni ochib beraman. Agar siz akademiyalar darajasidagi oʻyinchi haqida gapirsangiz — masalan, 23-25 yoshli, yuqori chidamlilik koʻrsatkichi (yillik oʻyin vaqtidan oʻrtacha 2500+ daqiqa) va oʻrtacha toʻp bilan ishlash koʻrsatkichi (PPDA boʻyicha pastki 10%da), u holda bunday variant juda ham real. Sababi, futbolning oʻzini qanchalik yaxshi bilgan boʻlsa, oʻsha darajada oyoqlarni himoya qilish masalasida ham ustunlik qilish ehtimoli yuqori. Lekin shartlarim aniq: u oddiygina qalqon boʻla olmaydi, u jamoani boshqa darajaga koʻtaradigan element boʻlishi kerak. Endi kichikroq nuanslarga oʻtaman. Qaysidir maʼnoda, sizning tushunchangizda koʻrsatilgan „oqilona rohat“ (Qoʻrqitgandan koʻra, zaxira toʻp bilan oʻyinni maʼqullash) — bu oʻyinchilar oʻrtasidagi asosiy qarama-qarshilik. Men shaxsan oʻzim bilaman, 21 yoshli oʻyinchini olish mumkin boʻlsa, uning oldingi mavsumdagi tizzasidan olgan jarohatlari haqida maʼlumotlar mavjud boʻlsa, unda bu gʻoyaning „realism darajasi“ 60% ni tashkil qiladi. Sababi, klublar odatda bunday holatlarda yosh iqtidorlarni qoʻyib yubormaydilar — ular ularni qayta tiklash uchun vaqt beradilar. Bunday holatni yoritish uchun real misol keltiraman: yangi mavsumda sobiq jamoamizning himoyachisi boʻlib oʻtishgan eronlik oʻyinchi bor edi. U oʻzining birinchi mavsumidayoq tizzasidan jiddiy jarohat oldi, ammo ikkinchi mavsumda qaytib kelgach, jamoaning asosiy himoyachisiga aylandi. Uning PPDA koʻrsatkichi mavsum davomida 9,2 ga teng boʻldi — bu yuqori darajadagi himoyachiga xos. Shuning uchun, agar Belal Muhammad jamoasi oʻzining asosiy himoyachisiga ega boʻlsa va u tizzasidan bir oz muammoga duch kelsa, yangi kelgan oʻyinchini taklif qilish mumkin, ammo uning transfer narxi juda ham yuqori boʻlishi ehtimoli mavjud. Shuni yodda tutish kerakki, bunday qahramonni olish uchun mavjud boʻlgan vaqt ham muhim rol oʻynaydi. Masalan, agar mavsum oʻrtalarida boʻlsak va jamoaning himoyaviy muammolari bor boʻlsa, unda birorta hamkasbi oʻyinning texnik va taktik tomonini yaxshi bilgan oʻyinchini tezda topish mumkin emas. Shu bois men oʻzimcha fikrimni aytaman: agar mavsum oʻrtalarida bunday transfer amalda boʻlsa, uzoq muddatli rejalar bilan oʻtirilgan qahramonning foydasi koʻproq boʻladi. Yoki yana bir holat: akademiya oʻyinchilaridan foydalangan boʻlsa. Misol uchun, „Paxtakor“ yoshlar jamoasi soʻnggi ikki mavsumda foydalanayotgan 19 yoshli himoyachining statistikasiga qaraymiz. Uning soʻnggi mavsumdagi chidamlilik koʻrsatkichi — 3200+ daqiqa, oʻrta koʻrsatkichi esa 7,8 ga teng. Bunday holda, u boshqa jamoaga oʻtganda ham oʻzining standartlarini koʻrsatishiga ishonch hosil qilish mumkin. Shuning uchun, agar Belal Muhammad jamoasi oʻz akademiyasidan foydalanishi mumkin boʻlsa, u holda bu transferVariant juda ham real hisoblanadi. Shunday qilib, „oxirgi marta koʻz yumgandek qoʻrqish“ iborasini eshitib, bilaman — bu muammoni hal qilish uchun qanday yondashuv kerak. Agar ikki oyogʻini ham ochiqcha ayirib qoʻyishga vaqt boʻlmasligini his qilsangiz, unda asosiy narsani unutmang: vaqt oʻtishi bilan qoʻrquvning oʻrnini tajriba egallaydi. Lekin bularning barchasi — oʻyinchi faoliyatining boshlanishidan boshlanadi. Shuning uchun, agar siz oʻz-oʻzingizni „qalqon“ sifatida koʻrsangiz, avval oʻz oʻzingiz bilan qanday ishlashingingizni oʻrganishingiz kerak.

Keling, bu suhbatni to'xtatib turuvchi fikr bilan ochaman. Belal Muhammad jamoasi uchun asosiy qahramon bo'lish — bu shunchaki oyoqlarini himoya qilishdan ko'ra ancha katta narsa ekanligini men ham bir necha marta o'zimda his qilganman. Chunki, futbolchilarning oyoqlari ularning ehtiroslarining qandaydir ifodasi bo'lsa, asosiy qahramon esa jamoa ruhiyatining timsoli bo'lib qoladi. Mana shu yerda, bizning DilnozaBunyodkorning gaplariga qo'shilishimiz kerak — u jamoani boshqa darajaga olib chiqadigan odamga ehtiyoj borligini to'g'ri bildirgan. Sababi, siz aytganidek, agar ikki oyog'i teshiklar qatori bo'lib qolganida, jamoani boshqa yo'lda qutqaradigan odam bo'lmasa, unda o'ynamaslikka hech qanday sabab yo'q. Ammo bunday odamning oyoqlariga ham omadli kelishi kerak — yengil jarohatlar bilan o'ynab, futbolchi o'zining butun qobiliyatini ko'rsatishga majbur. Va Sherzod_milliyning raqamlar bilan o'ylashiga qo'shimcha sifatida shunday deyman: agar akademiya o'yinchilari uchun vaqt bo'lsa va ular allaqachon yuqori standartlarga ega bo'lsa, ularni sinashning asosiy vaqtini topish mumkin. Chunki, yosh vaqtida orttirilgan xatolarni keyinchalik tuzatish juda qiyin.

o'tgan yili aynan shunday suhbatni "jizzaxliklar" guruhining oldingi mavsumida eshitgan edim, yigitlar. o'zimni 1987-yilning yoshligida o'ylab ko'rdim — o'sha vaqtda olimpiya o'yinlarida "Belgiya vs janubiy korea" o'yinida belgiyalik himoyachi ikki marta tizzasidan jarohat olgan edi, lekin final bosqichida qaytib kelib, g'alaba keltirgan paslarni uzatgan edi. shu vaqtgacha men uning oyoqlari orqali boshqa jamoa o'zining ushbu qahramonni unutmasligiga ishonaman. ahmoqlikmi? yo'q, shunchaki oyoqlar — bu juda ham murakkab mexanizm, lekin ularni yaxshi anglash bilan ular orqali butun jamoani tiklab qo'yishing mumkin. shuning uchun mening taklifim — buni oddiygina "qalqon" deb o'ylamaslik, balki kelajakdagi chempionning oyoqlari bilan ishlay olish qobiliyatiga ega bo'lgan, murabbiy sifatidagi tajribasiga suyanadigan, akademiyadan chiqqan o'zbek o'g'li kelishi kerak. mana, xuddi shu toshkentliklarni esladim — xorazmda ham bunday yigitlarni ko'rganman, faqat shu yerda belgilarni yo'qotmaslik kerak.

Men ham shunday o'ylayman... zaxira to'p bilan o'ynash oson bo'lishi mumkin, lekin asosiy qahramonlik boshqa narsa ekan. Sababi, oyoqlarning atrofida butun jamoaning ruhiyatini o'zgartiruvchi narsa bor 😅 Balki bizda birorta "Belal Muhammad 2.0" bo'lishi mumkinmi? O'zbek futbolining boshqa akademiyalaridan kerakli yigitni topib olishimiz mumkin — xorazmliklar yoki toshkentliklar orasidan, ular oyoqlari bilan ishlashni yaxshi biladigan va agar bir oz jarohat olgan bo'lsa, jamoani himoya qilish uchun qaytib kelishi mumkin bo'lgan kishi. Chunki, tushunib oling, agar ikki oyog'imizdan biri teshiklar qatori bo'lib qolsa, unda boshqa hech nima yo'q... o'ynamaslikka hech sabab yo'q.