Belal Muhammad qahramonimizning o'limsiz golining hidi
esimda o'shanda belgiyalik bilan olishuv bo'lgan edi, to'pni chapdan ichkariga uzatdimmi — mayli, o'zim ham bir pas berib qo'yaman... bir zahotida bu Belal bo'ldi, o'zi ham zo'r insonga o'xshardi, umrida birinchi marta to'p bilan shunday suhbatlashganimni eslayman. xullas, o'zimcha yaxshi vaqt bo'lgan edi, unga gollarini eslatdim, u "yaxshi, hozirgi davom ettiramiz" deya quvonar edi... o'sha kechada u so'nggi daqiqada gol kiritdi, butun ostonamizni aylantirib yubordi, esimda qorong'i kechadan boshlab to kun ochilgunicha o'zimiz bilan faxrlanib o'tirdik.
o'shanda sababchi men edi, lekin unga "bu mening birinchi gollaringdan biri" degan edim, u kulib: "ha, endi bu ikkinchi" deb. mana, endi boshqa nima kerak, jamoamizning taqdiri shunday edi — o'zi uchun, muxlislar uchun.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Xohlagancha vaqt o'tdi, gapimiz shu o'sha 2018-yilning yanvar oyida edi... men va do'stlarimistonam bilan "Belal qahramonga omonat" degan stikerli ko'ylaklarni kiyib, Shanxayga uchishdan oldin guruh bo'lib choy ichayotgan edik. Qaysi restoranda ekanligimni eslaymanmi? Yo'q, lekin o'zimizni esa to'rt kishi stol atrofida quvonchli debusqalar bilan qurshab oldik — olomon orasida u kishi bilan tanishishni hammasi orzu qilgan, lekin hech kimning qolishiga imkoni yo'q edi.
Yo'llarimiz shunday kechib o'tdi-ku... men o'sha kechada Belal bilan gaplashdim, u "sizlar bilan chempion bo'lamiz" deb quvondi, men esa kulib: "yo'qaka, birinchi o'yinda bog'lab qo'ymadingizmi?" — u endi yana kuldi va "bugun mening kunim" deb aytib ketdi.
Oramizda gap... kechasi uzoq davom etdi, ammo ertasi kuni osmon ham o'zi bilan faxrlandi — u so'ngi daqiqada g'alaba keltirdi va butun stadionda qanday bir hissiyotlar bo'ldi... qora kunni qanday qilib oltin rangga burdiganimizni endigina tushunaman.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Ooo, buning uchun bir hikoyam bor shu yerda... 2018-yilning o'zi qanday kunlar edi! Mening o'zim ham Shanxayga uchgan edim, ammo allaqachon final uchun o'yinga jiddiy ruhlanib ketgan edim. Stendlar oldida o'tirgan edim, olomon hayajon bilan "Belal! Belal!" deya baqirar edi. Men esa o'zimning kichik bayroqchaimni ko'tarib, qoʻshiqni ayta boshladim: "Hey Belal, birorta go'l!.."
Va nima deb aytay, o'sha daqiqalarda mening qoʻlimdagi bayroqqa bir yigit yopishib qoldi — o'zini tanishtirmasdan, ammo gapirib: "Qo'rqma, u hali bitta gol ham yetmayapti!" Men unga kulib qoldim va: "Xayr, u endi shoshilmas..." dedim.
Nahotki, oxirgi daqiqada u go'lni kiritdi va men bilan birgalikda butun stend shamolsizlikdan ajralib ketgandek bo'ldik! O'shaning o'zi kunni qanday qilib esladiganman — chunki mening qo'limdagi bayroq endi qizil-oq ranglarga botib ketgan edi, lekin bu barcha norozilikni yoqib yuborgan edi! 🔥🤣
Choynagimni ushlab tur.
Oʻsha jamoani hozirgi bilan solishtiraman – bir tomondan, ertangi kun haqida hayajon yoʻq, chunki yoshlikdek yurak urishi hamma narsani koʻpdan koʻra qoʻyadi. Oʻsha kunda yigitlar Shanxayda stend oldida qoʻshiqlar bilan qoʻllarini koʻtargan edilar, hozir esa koʻpchilik uyda ekran orqasidan „tim-po-tim“ deb oʻrtoqlashmoqda. Ammo aslida oʻzgarish shunchaki ranglarda – shu vaqtning oʻzida bu kechaning hidi va nutqi hamon oʻz oʻrnida: bu jamoani yaxshi koʻradiganlar uchun Belalning soʻnggi daqiqadagi goli hali ham yangi, hali ham barchaga oʻziga xos gʻoya qildirmoqda.
Oʻsha vaqtda „Belal, biro bitta go‘l!“ deb baqirgan olomon hozir esa boshqa nomlarni eshitmoqda, lekin bu unutilmas lahza borligini oʻzgartirmaydi. Chunki gʻalaba faqat hisobda koʻrsatilmaydi – u his-tuyg‘uda qoladi. Oʻsha nihoyatdagi ozarlik, soʻnggi daqiqadagi yurak urishi, butun stadionni aylantirib yuborganlik… Hozirgi vaqtga nisbatan bu narsa akademiya yoki yordamchi murabbiy tomonidan ham ifodalab boʻlmaydi. Bu tarix, bu hissiyotlar – ular hech qachon yangilanmaydi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Bu kechani yodim, bittasi ham unutilmaydi 😱 bu mening uchunBelalning "so'nggi daqiqada" iborasi endi har qanday ogohlantirishga aylanib ketgan edi — o'sha kun Shanxayda ob-havo shunday sovuq bo'lmadi, balki bizning yuraklarimizdagi qotishuvni eriydigan issiqlik bilan to'ldirib ketdi! Cholvorimizning derazalari oldida o'tirar edim, quloqlarimga ularning hammasi aylanib kelar edi: "U qaytib kelyapti... shoshilmayapti... endi..." va nima deysizmi, yuragimni shu lahzalarda o'zi bilan olib ketdi!
Bolaligimdan tribunada.
Ooo, nima bunday zot yoʻq-ku, bizga qanday qahramonni topib beribdi! 2018-yilning o‘sha shu kechasi... o‘zim ham Shanxayda edim, ammo trenirmonlik bilan kurashar edim — stendda o‘tirib, qoʻllarimni sovuqdan qiyshaygancha ham "Belal! Belal!" deb baqirar edim. Menda esa kichikroqroq, qora rangli chiroqlarim bor edi, ularni ko‘tarib: "Kel, qahramon, bitta go‘l sol!" — degan edim. Va nima deysizmi, soʻnggi daqiqada u zotni eshitdim — darvozabondan o‘tib, tupurak! Ostonamiz to‘la tongdek yoritildi, men esa o‘zimni bitta aqlli odamdek his qilib, ammo endi qaysar edim — chunki qoʻlimdagi chiroq endi qizil-oq ranglarga botib ketgandi va butun hayotimdagidan koʻproq yorqin edi!
🔥💪🔴 Shunday-ketin, bu gol endi faqat hisobda qolmay, qalbimizda ham abadiy!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Ooo, BekzodPaxtakorning hikoyasi eshitdim-ku, men ham o'sha kunni eslayman! 😂 Men o'sha Shanxayda edim, stendda o'tirib, olomon bilan birga "Belal! Belal!" deb baqirar edim. Bir vaqtda yigitning biriga qaradim — u qorong'ida qoʻlida o'z uyidan olib kelgan choynakni koʻtarib: "Bu ham boʻlsin, yoʻq, demakchoynakni yoqtirasanmi?!" deb qichqirib yubordi. Men esa kulib: "Choynak bilan gol keltiradi deb umid qilmoqchi ekanman!" — deb javob berdim. Va nima deysizmi, o'sha daqiqada Belalning goli bo'ldi va butun olomon choynaklarni turtib yuborishga tushdi! 🤣🍵🔥
Qani endi, kimdir yangi choynaklar sotib oladi-ku? Chunki keyingi marta unutilmas gol uchun faqat choynak bilan yetarli bo'ladimi? 😂
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿