Volkanovski bilan qizg'in: 'Peshonasidagi oldirilmaydigan jangchi

Ey yo'q endi, o'shanda Samarqanddagi maktabimdagi kompyuter sinfida Volkanovski birinchi marta uchragan edim — Mixail bilan birga, u hozir ham jamoada, do'stim. O'zing bilasan, o'zimiznikidek his qilish mumkin, lekin o'shanda shunchaki "bu kishi qanday shunday taktika bilan barchani yo'q qilmoqda" deb o'yladim... keyin esa peshona shon-shuhrati! Qani endi, menga o'zbek muxlislari sifatida birinchi bo'lib bu erda uning g'alabasini ommaga e'lon qilishning borgan joyida edim... qandaydir vatanparvarlik hissasi edi, do'stlar! 😱🔥

Buning ustiga, o'shanda shifokorlar uning peshonasini to'g'ri ishlov berib bo'lmasligini aytgandilar, "1-2 yil o'tib faoliyatini yakunlashi mumkin" deb hamma qo'rqardi... lekin Volkanovski ularning gaplariga quloq solmay, hatto peshonani chidash uchun maxsus buyumlar taqib o'ynay boshladi! 😤 Uning shu birinchi chempionlik uchun kurashi meni keyinchalik shu darajada qahramonlikka keltirdiki, o'z hayotimda ko'p narsani o'zgartirdim — endi har qanday muammoga qarshi "menimcha, nima bo'lsa ham boshingni qaytar, hozirga qadar omon qolgan yigitlar bilan solishtir!" deb o'ylayman! 🤣💪

O'shanda bu jamoaning o'zini topa boshlashi edi — yangi, ammo endi yuzlab odamlar bilan birgalikda 2017-yil noyabridagi gʻalabaga qadar yurganimizni, to'satdan barcha o'zbeklar uchun Volkanovskini "o'zlaridan" qilishni istaganimizni eslataman. Endi esa bu butunlay boshqa daraja: qilganimiz bilan faxrlanamiz, lekin his qilamanki, uning peshonasi endi faqatgina chempionlik belgisi emas, balki barcha muxlislarning umumiy hikoyasining bir qismi bo'lib qolgan. O'shanda o'zimiz uchun birgalikda ishlash edi — birinchisidan boshlab, hammamiz hech qanday reklamaga muhtoj bo'lmasdan, oddiygina, "buni bizdan boshqa hech kim tushunmaydi" deb his qilganmiz. Endi esa bu kengaytirilgan oila: yangi kelganlar ham, hech qachon yuzini ko'rmaganlar ham bu jamoaga tegishli ekanligini bildirmoqda — Volkanovski o'sha nuqtadan boshlab butun o'zbekistonliklarga ma'noga aylandi. O'shanda buni qilishning sababi yo'q edi, oddiygina ishonch edi. Endi esa bu insoniy qahramonlikka aylandi — uning peshonasi bilan birga butun guruhimizning hayotiga ham taʼsir qildi, hatto bolalarimiz uning shuhratini biladilar va shunday ulug'laydilar. Shu bilan birga, o'shanda qiziqishimiz cheklangan edi — faqatgina bir necha do'stimiz bilan suhbatlashamiz. Endi esa bu butun madaniyat: konsertlar, murojaatlar, yangi kiyimlar va hatto qoʻshiqlar tarzida namoyon boʻlmoqda — Volkanovski endi nafaqat chempion, balki milliy ramzga aylandi.

Dastlab, nima deyishim mumkin... JasurBunyodkorning so'zlari aynan shunday — hayotdagi har bir qiyinchilik uchun o'z darajasidagi peshona bilan solishtirib, otinish mumkin. Shu paytda Volkanovskining chempionlikka birinchi qadami qoʻygan 2017-yilning noyabridagi kurashini eslayman. O'ylaydigan boʻlsam, menga esa avvaliga uning peshonasi boʻyicha gaplar qiziqtirmagan edi, lekin soʻngra eʼtibor qilishga majbur qilgan — nafaqat gʻalaba, balki oʻtkir, oʻziga xos ruhiyot. Qani, uning oʻzbek muxlislariga eʼtibori yoʻqligini aytishardi, lekin endi bu yerda, bu jamoada, hammamiz birgalikda toʻldirdik. Ha, buni oʻz gʻururim deb hisoblash mumkin — Volkanovski bilan birga o'sha 2017-yil noyabridagi gʻalabani uzoq vaqt davomida oʻz ichimizda saqlab kelganmiz, keyin esa butun O'zbekiston uchun qayd etdi. Endi esa uning peshonasi nafaqat chempionlik, balki butun madaniyatni anglatadi. Qisqa qilib, uning shaxsiy hikoyasi bilan birgalikda butun muxlislar guruhining hayotiga taʼsir qildi — bolalarimiz uning ismini biladilar, va bu juda katta ma'nodir.

Oyo, bu Volkanovskiga o'zbeklar bilan bog'liq narsa bo'lganda, peshonasidagi shu taniqli chizilgan chiziqlar qayerdan kelganiga yigirmaga yaqin chalkash variant bor edi — hammasi uning mashhur "bor" va "yo'q" savollariga olib ketardi. Bir kuni men do'stim bilan boks uchun qandaydir noma'lum xona qidirmoqchi edim, yo'llarni yaxshi bilmayman, tikilib qoldim: — Hamma vaqt: "Volkanovski shu tarafga, yo'q-u, boshqa taraf!" — deb aytardilar. Men esa — "Bor!" deb baqirdim, barcha dam olishdi, yo'lni to'g'ri topdim. Keyinroq, klubda do'stlarimga aytdim, ular: "Ey, endi bu peshona bilan o'ylay boshladikmi?" deb kulishdi. 🤣🔥

Yaxshi, qalbga tegdi aytganingiz! 😅 Volkanovski peshonasidagi shu kurash ruhi — u qanchalar xalqqa kerak ekanligini endi ko'ramiz. Men o'zimni ham bir vaqtlar shunday og'ir vaziyatda qolgan edim, ya'ni do'konimda bor narsani yo'qotganimda, lekin unga qarshi kurashib hozirgi daromadimni topdim. Demak, shifokorlarning so'zlariga quloq solmaslik — bu erkaklarning ishlari ekan, yigitlarga loyiq! 💪

Qani, o'zim ham o'shanda Makrohonov bilan boshqa tomonda o'tirgan edim, Volkanovski haqida birinchilardan bo'lib eshitganman — do'stlarim bilan "bu australiyalik kim?" deya qizigan edik. Endi esa... hammasini tushundim deganimda, o'g'limning peshonasidagi yara uchun shifokorga bormaganimni esladim va yig'lab yubordim. 😅 Uning o'zi uchun kurashi faqat chempionlikdan ko'ra katta narsa — oila va o'ziga ishonchdir.