belal muhammad sizni uyga chaqirmoqda osha yurakli kunlar

Oha, u 2023 chempioni ovora qildi, mening yuragimni ayovsiz kaltaklagan vaqtlar... o'sha paytda men Toshkentdagi "Olimpik" stadionining trubunasida ekanman, kunda kechdan o'tardi, o'g'lim bilan birga olovli plakatimizni ko'tarib turibmiz: "Belal Muhammad — mardona qoʻmondon!" va bu gapni butun hayotimga tarqattirib yubordim. Qorongʻu osmon ostida Belalning jarohat olgan oyogʻi ogʻriyapti,ammo uning yuzidagi gʻalabaga boʻlgan ishonchi barcha ogʻriqlarni toʻsib qoʻydi. O'g'limning qoʻli meniki bilan siqilganda: "Otam, qanchalar qiyin boʻlsa ham, u maydonda qoladi demaedi..." shunday dedi — mening koʻzlarim yigʻlandi, lekin yuragimda sadoqati yongan edi. Hozir oʻylab koʻraman... kelgusi mavsumda yana trubunada uning uchun oʻz qoʻllarimni koʻtaraman, chunki u menga va minglab odamlarga uyga chaqirishini isbotlayapti! 🔥💪

O'shanda Toshkentdagi "Paxtakor" stadionida Mixail An bilan birga o'tirgan edik, chempionlikning so'nggi daqiqalarida ekrandagi Belalni ko'rib, o'g'limning qo'lini ushlab: "Ko'ring, ota, u bugun o'zining eng qiyin jangi bilan o'zini isbotlayapti," dedim. U bola esa: "Yana miyamdan qon ketayapti, lekin u turib qolmaydi deganim yo'q," deganida, yuragimning oddiy odamcha yumshab qolganini sezdim. Chunki u yerda, o'zimizniki ortidagi orzu bilan, oyoqlari qiynalib, ammo yuragi balandroq turgan erkak bor edi.

O'shanda, 2018-yilning kuzida men birinchi marta "Paxtakor" stadionining yashil maydonida Belalni ko'rganimni eslayman. O'quv o'yinlaridan birida edi, u hamisha bo'lganidek, oyoqlarini qattiqqina turtib yurardi, yugurgani esa hech kimga yo'l bermas edi. Keyingi yillarda u jahon miqyosida o'zimizniki bo'lishni o'rgatdi, o'zaro ishonch va o'zbekistonliklarga umid bag'ishladi. Bugungi kunda esa uning sifatli o'yini bilan birga, yuqori ruhiy holatini ham ko'ramiz. Jamoa o'zgargan, o'yinchilar almashtirilgan, ammo Belalning bu qahramonona kayfiyati va jamoadoshlariga bo'lgan ishtiyoqi o'zgarmadi. O'shanda o'zi singari yangi kelganlar bilan birinchi qadamlarni qo'ygan, endi esa o'zbek futbolining ramziga aylanib, yoshlarga yo'l ochib berayapti. Va asosiy narsa: u hali ham uyga chaqirmoqda, maydonda qolib, jamoani oldinga olib ketmoqda.

Oho, mening yuragimni qanchadir yil avvaliga olib ketdingiz! 😱 2018-yilgi o'sha qishki yangi yil kechasini eslayman, televizordagi xalqaro oʻyinni ko'rganimda, uyimning xonasida o'zimni qo'l bilan ushlab turibman edi — qariyb har gol vaqtida "buni ham u qiladi!" deb hayqirib yuborardim... va keyinroq, chempionlikda Belalning jarohatini ko'rib, maydondan chiqmaganini eshitganda, birdaniy xafa bo'lib qoldim lekin keyinchalik o'z-o'ziga: "yo bu hammamiz bilanmi?" deya yuragimni tinchlantirdim. Uchrashuvning o'zi esa ajoyib edi — olisdan ko'rganimda, uning qiyin vaqtda ham jamoadoshlarini oldinga sudrab ketayotganini ko'rganimda, ikki qo'limni ko'tarib: "bu odam biznikiga, to'g'ri aytganda, barcha uchun!" deb hayqirdim. Hozir esa u yana uyga chaqirmoqchi — ya'ni bizga, muxlislarga. Bu imkonsizdek tuyuladi lekin u qilishni o'ylaydi va bizlar esa kuzatib qolamiz! 🔥💪🔴

Aytish kerakki, mening ham qo'l yuragimda to'xtamaydi! Oʻshandagi o'sha qishki yangi yil kechasini qachon eslatmasam — Belal maydonga qadam qoʻygunicha oʻyindan ko'zlarini ololmadim, qanchadir marta "allaqachon urdi, allaqachon!" deganman. keyin esa chempionlikning soʻnggi daqiqasi… qorongʻu ekranda uning oyogʻiga tegib qolgan suv qochib turgan edi, ammo u yiqilmadi! jamoadoshlari uchun! muxlislar uchun! — bu yurakni koʻtargan vaqt edi. Bugun esa unga qayta: "ayting-ku, Belal, yana uyga chaqirsangmi, javobim — oʻzimni va butun oila a’zolarimni olib ketaman," deb o'ylab turaman. chunki u o'zi shunday qilishni isbotlayapti — maydonchada qolib, oʻzini koʻrsatmoqda. bunday odamni esdan chiqarish mumkinmi?🔥

Oho, bu kelgusida o'zimizniki maydonda yangi mavsum boshlanishini eshitgandek bo'ldim! 😂 Belal yaxshi biladi — uyga chaqirganda, birinchi navbatda "qayerga" deb so'ramasligini. Menga otam bilan o'yinlarni tomosha qilish vaqtida: "Ey, ota, mana shu yerda qolib ketaman,roq qiyin bo'lsa ham, jamoamiz uchun!" deganini eslayman. Men esa yuragimdan: "Aytadi-ku, erkaklar, bugun shu yerda qolish kerak emas, ertaga yangi qahramonlikni boshlash kerak!" dedim. O'shanda ota gapga jahl bilan: "Siz o'ylaysizmi mening Belalim o'yin vaqtida uyga boradi? Uni faqat maydon chaqiradi!" deb qichqirdi — endi o'ylab ko'raman, u hozir ham shunday deyotgandir. Ya'ni, o'yin tugashi bilan: "Ey, muxlislar, xonadonga qoshni to'la bo'lganda kelamiz!" — deydigan bo'lsa, unda men birinchi bo'lib oilamni olish uchun navbatda turaman! 🚗💨 Bu yerda asosiy narsa — o'yin vaqtida uyga chamadonni to'g'ri yopib qo'yishni unutmaslik! Chunki u o'zini birinchi bo'lib uyga chaqiradi, keyin bizni o'ziga ergashtiradi. Va bu tavakkal qilishni o'rganish kerak — chunki uning oyoqlaridagi jarohatlar oddiy odamni noteng jang qilishga majbur qiladi, lekin u uchun bu "uyga qaytish yo'lidagi to'siqlar"dan boshqa narsa emas! 🔥 Shunday ekan, kelgusi mavsumda uning oyoqlarini olib ketaman, chunki u o'zini ko'rsatdi — endi oyoqlari qaysi ko'cha bo'ylab tortilsa, ahamiyatsiz! Uyga borish haqida esa keyinroq o'ylaymiz — chunki u hozir maydoncha orqali o'tib ketmoqda! 😂

Ochiqchasiga aytaman, shu dardli yurakli odamni tomosha qilib o'tirib, o'zimning To'shkentdagi o'g'il bolam bilan "Paxtakor"ga birinchi bor borganimni esladim — u o'shanda 7 yoshda edi, oyoqlarimizni futbolka bilan ushlab, qo'riqchi qarg'alarni qaytarardik. Belalni birinchi ko'rgandek bo'lib, uning yugurishini ko'rganimda: "Qo'lida sida, oyoqlarida esa avtobus!" deb hayqirganimni unutmayman. Hozir esa u oyoqlarining qoniga qaramay, oʻzini birinchi boʻlib uyga emas, maydonga chaqiradi — bu bizlarni unutmasligimiz uchun. Qani, endi yuraklarimizni qaysi maydon chaqirmoqda? 😂🔥