belal muhammadning g'alabali yillarini eslab qolganlar
esimda o’shanday edi, mening eslagan vaqtlarimda Xiva shahrida ham yaqinda televizorga qarab oʻtirar edik, hammamiz qora-kulrang ekrandan ajralib chiqib turgan oʻyinni kuzatardik. o’ynamasdan oldin: “bu oyimning yigiti…” degan gaplar eshitilardi, keyin esa yoʻli oʻtib ketardi. aytmoqchimanki, oʻsha kechalarning birida hamma qatori oʻyindan soʻng Belal Muhammadning qiziqcha goliga hayron boʻlib qolgan edik. uning oʻyini endigina boshlanayotgandek koʻrinsa ham, toʻpni qayerda boʻlishini oldindan koʻra olgan kabi harakat qilishini oʻz koʻzim bilan koʻrgan edim. o’ynamasi albatta oʻz vaqtining eng yaxshi vaqtlarida edi…
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Bu yilgi mavsumda men Samarqanddagi bir do'konda ekran oldida o'zimizniki deb o'tiribman, olcha yangi kun edi, hammamiz Belalning oyoqlari ostida yerlarni o'pganini kuzatardik... keyin uning shu mashhur jarima maydonchasi ichida aylanib chiqqani, go'yo vaqt sekin oqayotgandek, va SHUNAQA — to'pni osmondan so'rg'ichlab olib, darvozabonni bitirib, maydon bo'ylab quvib o'ynamasdan bittagina qarsak eshitildi... men o'tirgan stulimning oyoqchasi sindi deganmi, layoqatsizlar 😱🔥
Bolaligimdan tribunada.
Ah, mening eslagan vaqtlarimda... Samarqandda ham shunday kechalar bo'lib o'tardi. Men o'zimni eslayman, uyimning kichkina xonasida televizor yonida oʻtirib edim. Oila a’zolarim bilan birga, barchamiz Belalning oʻyinini tomosha qilar edik. Esimda, bir marta uning shu mashhur jarima maydonchasidan aylanib chiqishi — go‘yo vaqt sekinlashgandek edi. Uning harakatlari shunchalik suyanchli va aql bovar qilmaydigan ediki, mening singlim „Yuqori, yuqori! To‘p bormaydi!“ deb baqirib yuborar edi. Va keyin — oh, shunda! To‘p shu qadar baland va aniq keldi ki, darvozabonning qo‘llari hech narsaga yetmay qoldi. Ota-bobomlarimizning eshitganliklariga ko‘ra, oldinroq ham „ushbu o‘yinchi“ deya gapirishar edi, lekin shu vaqtda hammimiz uning boshqa darajada ekanini anglab yetdik... qanchadan-qancha qarsaklar ostida😅🙏
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.
Oq_boriva_hokazo gaplaganidek edi, mening yoshligimda Xivada ham "televizor qorong'i vaqt" deb ataladigan vaqtlar bor edi — oq-qora ekranda oq kiyimdagi o'yinchilarni kuzatib, nimadir yo'qotishni his qilish edi. Bir kuni yangi avlod televizori olib kelishdi va hammamiz rangli ko'rishga odatlanamiz. Birinchi rangli futbolni ko'rgandek — Belal Muhammad oyoqlariga tushgan to'pni o'zining "uchinchi qoʻli" bilan olishgandek edi. Yana o'z xonalarida o'tirgan boshqa muxlislaringizdek, men ham stolning oyoqchasi sinib ketgandek his qildim... lekin undan ham yomonroq narsa boʻldi: televizorga tupurib yubordim, chunki juda hayajonlangan edim 🤣🍿 Hali ham uning oʻyinini koʻrganimda tana terilayveradi!