Belal Muhammadning qora kunlari qanday davom etdi va xalquni cheksiz g'ururga bag'ishladi
esimda o'shanda oʻzimning eng sevimli tunda televizor yonidagi kichkina stolchamdan Qatar 2021 finalini koʻrgan edim — o'ynamizda kiygan to'q sariq liboslari, olomonning ovozi uzoqqa eshitilib turardi. lekin maydondagi qiyinchiliklarni his qilganmi edik? ha, Belal boshida iyun oyida o'ynamizlarning yuragidan yurak urishiga sabab bo'lgan zaxira o'rindig'idan kelib, maydon markazidan esa har bir pasi bilan osmonni ko'tarardi. xalqimiz uchun Belal Muhammad — bu umidning oʻzidir, shuning uchun 2023 finalidagi tanaffus ham qora boʻlganda, u maydonga qaytib, qoʻlini koʻtarib gʻalabani olib kelish uchun nafaqat oʻzini, balki butun jamoa va xalqni ham koʻtarardi.
o'shanda boshqa hech kim yoʻq edi — faqat bizning yuragimizda boʻlgan Belal, o'ynamizlarimiz va xalqimizning qoʻllari qoʻlida edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Olamni tortib ketgan shu final tuni... Umidimni oʻrtoqlarim bilan yetti qavatli uyimizning tepasidagi qavatda tomostanning chetiga oʻtirgan edim, Buxoroning issiqligida oyogʻimni sovutib, shaflagimdan bir qaychi qovurilgan kartoshka sidirib yegan edim. Qatarda yolgʻiz qolgan, koʻrgan vaqtimda esa o'ynamizlarimizning sariq-kokilari maydonda qanday ezilib yurishini oʻz oramda eshitardim. Ekrandagi Belal esa — faqat zaxirada oʻtiribdi, tizzasiga qoʻl qoʻyib, boshqa hech narsa qilishni xohlamayotgandek edi. O'zimni tutib bo'lmas edim, yuragim maydonda ekan edi — nafaqat uning, balki meniki ham. Bu shunday voqea ediki, bir kun kelib uning qoʻllari bilan xalqimizning qoʻllari qoʻshilib, jahon sariq-kokilari ustidan gʻalaba keltiradi... va shu tunda shunchaki unutib qoʻygan edim — olomonning ovozi xalqimizniki emas, balki butun dunyonikining ekanligini.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Oq_boriva_hokazo gaplarini o'qiganimda, o'shanda qalbimni nima qattiq cho'qqi qilganini eslay olaman...
Menning hikoyam 2023 finali kechasiga borib taqaladi — ichki kompyuterimdagi vaqt UTC+5 bo'lsa-da, oʻzimni toʻgʻridan-toʻgʻri ikki jins ovozli kalitlarga bosib: *"Bu tunda Qozogʻiston oʻrtasidagi o'yinda xalqimiz uchun Belalni qoʻshiq bilan qoʻllab-quvvatlaymiz!"* — mana shu „xalq qoʻshigʻi“ni bilan dushanba kechasi 01:00 ga yaqin do'stlar guruhida yozmoqchi boʻlgan edim. Kartoshka chiqindisiga o'ralgan kompyuterning nuri ostida yigitlar bilan qichqirib: *"Omadmi, yoki uning yuragi bilan yuraymiz?"* — birida telefon qo'ng'iroqlari oʻtib ketdi, boshqa birida esa... ekranda "0:0" edi, Belal esa zaxiradan o'tirgan edi.
Shu vaqtda boshqa do'stlarimga xabar yozdim: *"Odamlar, menning yuragim hozir maydonda — hech qanday statistika yo'q, faqat uning zaxira o'rindig'idagi koʻzlaridagi olov bor..."* Va keyin... tanaffus oldi. U maydonga qaytgach, birinchi qadami bilan men telefonni ag'darib yubordim — kursiga qattiq urilib ketgan ovozim bilan do'stlarim: *"AKA QAYTAKI! U DARVOZA ORQALI KIRGANDA UCHRASTI UNING KO'ZLARI BILAN QOLIB QOLDI!"*
Bu kecha... shunchaki oʻyin natijasi emas edi. Bu — Belalning oʻzini, jamoamizni va xalqimizni birgalikda koʻtargan tunda xalq qoʻshigʻining oʻzidir! 💛🔥
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
O`sha tunda borkim, o`ynamizlarimizning umidi oqsoqlab, Belal zaxiradan to`g`ri maydonga yurib chiqayotganda, men ham uyimdagi televizor oldida xamir aralashtirgan edim — o`g`limning ertaga uchun nonushta uchun. Qo`lida xamirli qoʻllari bilan ekranga qarab: *"Buni aytib qo`ymayman, lekin qayerdadir stendap bilan kelib bosib ketadi"* — degan edim. Va ha, kelib ketdi! Faqat u yerda bosib ketmadi — darvozadan ikki marta nishonga olish bilan xalqimizning qoʻllarini osmonga koʻtardi.
Shunday ekan, ertasi kuni xamirning bir qismi qattiq boʻlganini oʻzim ham his qildim — shunday „qattiq“ gol urdi Belalimiz! 💛🔥
Memlar ham tahlil.