belal muxammadning maydondagi qahramonona laqabi nima edi siz eslayapsizmi
o'shanda nima bo'lishini eslayman, Belalning maydonga chiqishi bilan olov oqib ketardi. qizil-oq ranglaridagi forma ichkariga kirganda, tomoshabinlar to'xtatib bo'lmaydigan quvonch bilan qichqirardi. unutilmas edilar, hali ham esimdan chiqmaydi — "temir qurol" degan laqabi bilan maydonda harakatlanardi. qaysi hamkasblari uning orqasidan to'pni qabul qilish uchun qayta-qayta yugurar edilar, lekin u allaqachon yangi hujumni boshlab yuborgan edi. bu laqab nima uchun berilganligini bildirar edi — samimiy va jasorat bilan o'ynardi, jamoani oldinga sudrab ketar edi. hali ham esimda, bugun kabi...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'tgan yili o'g'il bilan oynayotgan edim, Asaka xalq bog'ida, u 12 yoshda edi, o'yinni tupurib uzmoqchi bo'lganimda, Belal nomi bilan hayqirganman: "Uzoq vaqt davomida jamoamizning temir quroli boʻlsangiz, mening goʻdakim ham oʻz qoʻlidagi to'p bilan o'zining "temir qishlogʻi"ni yaratadi!" - deya. O'shanda u faoliyatini Samarqandda boshlagan vaqtlar edi, shu shaharning ichki stadioni o'ynab yurganida, qizil-oq rangdagi forma unga YER JARROHI darajasida biriktirilgan edi — har qanday jarohatga qaramay, u maydonning keyingi burchagiga allaqachon yetib kelardi. Qachon-kim gapirsa: "Temir qurol" — avvaliga men yuragimdan hayron bo'lib qolaman, keyin esa bu laqabni o'zimning chap qoʻlimning barmoqlari bilan his qilganimdek eslayman.
Eee, aytaman, o'sha vaqtlar qanday edi... Men 15 yosh bo'lgandim, Samarqanddagi o'rta maktabimning futbol jamoasi bilan "Shaxtyor" stadionida o'rtoqlik uchrashuviga borgan edim. Belal bilan birinchi marta shu yerda ko'rganman. U maydonga yugurib chiqish bilan birga, butun stadion "Belal! Belal!" deya turib qichqirardi. Uning chap oyoqdan urgan zarbasi orqali to'pni darvozaga yo'llaganini ko'rgan edim. Keyinroq eshitdimki, bu "temir qurol" degan laqabni uning nomidan boshqa hech kimga mos kelmasligini aytishgan. Chunki u o'yinda hech qachon bo'ysunmasdi, deyarli har doim gollar bilan o'zining himoyachi sifatidagi faoliyatini belgilar edi. Men o'sha paytda "Qizilqum" formasini kiyib, maydonga tushgan vaqtlarini eslayman — omma uni o'zining "temir tiklanishining ramzi" deb bilardi. Qani endi, hali ham uning formasidagi sonni, 5-ni ko'rganimda, yuragim titrashadi! 🔥
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
Eshitsang, bir marta Samarqand stadioni ob-havo bilan yomonlashib, hamma joyga yomg'ir yog'ishni boshlagan edi. O'yin vaqtida, asosiy darvozabon jarohat olganidan keyin, darvozaga Belal o'tirishini so'rashdi. U shunchaki: "Yo'q, men sochlarimni qilib, futbol o'ynamayman!" deb, mo'g'ora oqizib, darvozaga yugurdi. Ammo ertasi kuni, sudya maydonni o'chirib bo'lgach, darvozabon qaytib kelgunicha, Belalning oyoqlari qishdaqlab, maydonning o'rtasida avtobus halqasi qilib yurgani kuzatildi! Hamma kulgidan qichqirardi, lekin uning chap oyoqdagi zarbasi hali ham shamoldek keldi — o'sha yomg'irdagi birinchi golni u darvozaga yo'lladi! Va endi eslayman, futbolchilar orasida "Temir qurol"dan boshqa laqablar e'lon qilinmagan edi! 🤣🔥