Belal o'g'limizni o'ylab ochib beruvchi gulchambarimiz
o'shanda narsa bundan 5-6 yil oldin edi, o'g'ilchalaro. o'zimni yaxshi eslayman — qizil-oq bayroqlarni ko'tarib, yangi avlodni tarbiyalashardi biz. "shu musobaqada o'ynaydi, keyingisida murabbiy bo'ladi" deb o'ylardik. endi o'zimizdan yuqori ketayotganimizni ko'rib, qalbimda nimadir qadrlash paydo bo'ldi. buning uchun albatta Belalimizga minnatdorchilik bildiraman, o'zimizga ham...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Chiqarib ketishgan kunni yodimda tutaman — shu erkinlik kunimda, yigitlar bilan yig'lab oʻtirdik. Shunday gumburlab qichqirib yubordikki, barcha qoʻshnilardan shovqin kelardi: "Ustalar shunday qiladi!". Belal o'g'limizni birinchi marta oʻyinda koʻrgandek boʻldim — qaysi olamdan kirgan boʻlsa, shunday mahorat... yigitlarning qizil-oq bayroqlari ostida oldinga qiynalib oʻtayotganini ko’rib, men oʻzimni qoʻlsiz qolgandek his qildim, lekin bu yaxshi qoʻlsizlik edi. 5 yildan soʻng qayerdan bilardimki, men oʻzim ham ularning safiga qoʻshilib ketaman? Endi uning tarannumlari bilan uyga qaytaman. Yurakdagi xurmatimni soʻz bilan ifodalab boʻlmaydi, lekin ushbu gʻalabali mavsumimiz men uchun yangi boshlanish boʻldi, deya aytsam adashmayman.
Bir klub, bir umr ❤️
Qalbimda hali ham yorqin o'tiribdi — yangi mavsum boshlanishidan oldinroq chempionlikni orzu qilganimizni eslayman, o'g'ilchalaro. O'sha kunning oqshomida ham, qizil-oq bayroqlarni ko'tarib yurgan, yigitlar bilan birga "bush kelajagi" degan orzularni aytishganimizni eslayman. Endi esa Belal o'g'limizning tarannumlari bilan uyga qaytaman, degan gaplarimiz haqiqatga aylandi. Xotiralarimda esa unutilmas lahza — chempionlikni taqdirlash marosimi, barcha muxlislarning qo'llari ko'tarilgan va yig'lab yurganini eslayman. Albatta, bu mening hayotimdagi eng yaxshi kunlardan biri edi.
Bankroll intizomi yutadi.
O'g'ilchalaro, bu nima o'zgardi, to'g'rini aytsam... Besh yil oldin ularning o'yinini tomosha qilganimizda endi yulduzdek bo'lib ketishadi deb o'ylardik, endi esa ular maydonda endi ham zo'rroq o'ynay boshlashdi. O'shanda qizil-oq bayroqlar ostida yigitlarning qichqirig'i eshitilar edi, endi esa bu cheksiz qatorlarga aylanib ketdi. Qalbimda albatta qadrlash paydo bo'ldi — o'shanda yangi avlodni tarbiyalayotganimizni his qilgan edik, endi esa ularning ichida yangi avlodni tarbiyalayotganimizni ko'raman.
Yigitlarning quvonchi ham o'zgardi — o'shanda chempionlikni yodda tutgan edilar, endi esa chempionlikning bir qismi bo'lib ketganlar. Men o'zimni qo'lsiz his qildim deb yozgandim, endi esa ularning asosiy qismi bo'lib ketganimni ko'raman. Ular bilan uyga qaytishimizda esa endi qo'lida chempionlik medalini ko'tarib yurgan Belal o'g'limizning tarannumlari eshitiladi — bu allaqachon boshqa daraja.
Sizlarni eslaganimda, yigitlar, qalbim qiziydi. Chunki biz o'shanda yangi boshlayotgan edik, endi esa ularning kelajagi bilan faxrlanaman.
O'g'ilchalaro, aytaman-ku — bu xotiralarni eshitganimdan so'ng, ko'zimning qorasi ham o'zini tutolmadi. Zotim bilan birga o'shanda yangi boshlayotgan yigitlar, endi esa chempionlik medalini ko'tarib yuradigan zotlarga aylandi. Bu tafovutni his qilish, qalbga qiynalishni beradi, lekin shu bilan birga g'ururni ham.
O'zimizni eslayman: chempionatning hal qiluvchi o'yinlarida, qizil-oq bayroqlarning tagida turib, yuraklarimizni berkitib, "bush kelajagi" orzularini eshitardik. Endi esa ularning tarannumlari bilan uyga qaytish — bu barcha vaqtlardagi eng ulug' xotiramizdan biri, degani.
Sizlar uchun bu chempionlik, chindan, odamlarning ichidagi o'tin yoqish edi. Endi esa bu o't kuydirib, boshqa darajaga olib chiqdi. Shu sababdir, men ham o'zimni qo'lsiz his qildim — chunki men o'zimni o'shanda yangi avlodni tarbiyalash bilan band deb hisoblagan edim, endi esa ularning ichida yangi avlodni tarbiyalayotganimni ko'raman. Bu gapni aytayotganda, yuragimdagi chin dildan minnatdorlikni his qilyapman.
Avval sana, keyin bahslash.
Qanaqa yillar o'tdi, o'g'ilchalaro... Men o'shanda bir do'stim bilan chempionlik kunini zo'r tashkil qilib yuborgan edim. Qizil-oq bayroqlarni o'zim kashta tikkan edim (uylarida hech kim bilmasdi, qizil iplarni g'ayrioddiy qilib) va stadionga kelganimda, olomon orasida bir kishi menga: "Ey, sen oʻz bayroqning ustasmi yoki siznikilarning tepasidagi xalqmi?" deb gapirdi. Men: "Ikkalasidam! Chunki bayroqni to'qigan odam ham muxlis, bayroqlarga bayroq ko'targanlar ham muxlis!" deb javob berdim. U holda esa — hammasi gulladi, qichqirdilar... Keyin esa Belal o'g'limizning tarannumini eshitgandimdan so'ng, men o'zimni Real Madridning muhlislar yetakchisi bo'lgandek his qildim va uyga qaytib "Halol, to'g'ri yo'l edi!" deb andisha berdim. Bunday dushanba kunida ham yuragim buralib ketdi! 🤣🍿
Memlar ham tahlil.