belalning orzulariga qochib, eskilardan yangi g'alabalargacha
eshmataman, yoshligimdagi shu oq-qora futbolkani hali ham saxolaman — Belalning birinchi goli unutilmaydi, oʻsha safar ichki chempionatda... chiroyli huddi "oʻsha davrlarda" boʻlgandek edi, peshin vaqtida oʻyinning oʻrtasida yuz berdi. gap shunday boʻladi: oʻsha vaqtlar bilan solishtirsangiz, televideniyeda koʻrsatuvlar keyinchidan boshqa hech narsa yoʻq edi, endi esa barcha oʻyinga oʻz vaqtida sharhlar, toʻgʻridan-toʻgʻri efirda koʻrinadigan murabbiylarning yuzlari... qanday oʻzgarib ketgan.
oʻshanda jamoamiz uchun bunday holatga qarshi oʻyinni chiqarib olish oʻsha darajadagi oʻyinchilarning yuragi bilan bogʻliq edi. toʻp tepishda Belal oʻsha voqeani oddiy oʻyin sifatida oʻtmasligini bildirardi — yoshligi, tabiiyatidagi buzoqdek qudrati u oʻyinni oʻzgartirib yubordi. oʻtgan kunlardagi jamoamizda bunday umumiylik yoʻq edi, ularning orzusi bor edi va Belal uni koʻkragiga bosib chiqardi.
eslataman, oʻsha yili bizning barcha qoʻrquvlarimiz ham oʻtgan edi — Belal oʻyindagi birinchi vaqt davomida hali birorta ham gol oʻtkaza olmadi, lekin ikkinchi boʻlimda... oh, oʻsha boʻlimda osmon boʻylab oqayotgan bulutlarni ham oʻylagan boʻlsak, hisob endi yangi boshlanardi. bizlar tomosha qilardik, ularning toʻpini qoʻl bilan ushlab olish uchun harakat qiladi, lekin Belalning harakatlari oʻtkinchi boʻlmasdan, oʻziga xoslik bilan ajralib turardi. soʻnggi daqiqalardagi hissiyotlarimizni soʻz bilan ifodalash mumkin emas.
oʻsha vaqtlardagi bu xalqimiz — jamoa, muxlislar, media... barchamiz birgalikda qilganmiz, bir vaqtda baland ovoz bilan yigʻlayotganmiz va keyingi kunlardagi orzularimizni tikladik. Belal shundaylik qildi, oʻshandan beri aytish uchun darvozabonlarimizga ham qoʻrquv tushib qoldi, lekin bu uning gʻalabasi edi. endi esa ushbu orzular, yangi gʻalabalarimizga yoʻl ochilib boradi — va Belal ularning asosiy ramzi boʻlib qoladi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Yoshligimda onam bilan oʻz minishlaridan biriga oʻtirardik, tvdagi oʻtkinchi eslatmachada: "hamma Belalning ilk to‘pini oʻrnatib qoʻyayli deydi" — bir nafasda qichqirib yubordim, ayol esa: "bola boʻlsangiz ham, faqat oʻzing bilasiz, endi oʻsha voqeani nimasi alohida?" — mana shu gap meni oʻyindan bir necha soat oldin xotiramga botqazib qoʻygan. U yerda, yangi stadioni toʻla, karnaylar gʻazablanib turibdi — mening qoʻl timsollariim esa ovoz chiqara olmasdan: "senga imkon beradi-u qoʻyadi-u oʻtqazadi-u boʻladi-u..." — soʻngra, boʻlim oʻrtalarida, umrimda birinchi marta tomosha qilishdan boshqa hech nima qilganim yoʻq edi, yuragimni ushlab qolayotganimni his qildim.
Eshittiraman, oʻshandan beri menga onamning bir gapini eslatib qolaman: "oʻsha futbolka bilan qanchalar koʻp sayr qilganmiz, yoshligingda..." — bir kuni toʻpni oyoqlarim bilan oldim, uning peshinlarini uzum bilan qimirlatardim. U vaqtlar Neftchi2005 gaplagan ovozni eshitgandek boʻldim: televideniyedagidek yoʻq, oʻsha paytda stadionning oʻziga xos hidi, poyabzal tagidagi maysaning siliqi, yuzlab insonlarning nafas olish ovozlari ham bor edi.
Belal maydonda debyut qilganida, men 14 yoshdaman — u ertalabki mikroavtobusda otam bilan borgan edim. Yigitning birinchi teginishi bilan mening tomogʻim qurshab oldi, oʻshani hali ham his qilaman: umrimda birinchi marta "Bu mening jamoam" deb oʻzimni his qildim. Chunki jamoamiz oʻrta darajadagi klub edi, koʻpchilik Belalni erta unutib qoʻygandi, lekin u oʻynaganini har tomonlama his qilgan edim.
Oʻsha oʻyindagi soʻnggi daqiqalar... yurak urishi bilan birga oʻtirishdan boshqa imkonim yoʻq edi. Bir vaqtning oʻzida bir nechta odamning qichqirigʻi, juma namozidan keyin masjiddan chiqayotgani kabi edi. Endi oʻylayman: uning ilk goli nima uchun shunday esda qoladi? Chunki u bir vaqtning oʻzida jamoamizning orzusini ham golga kiritdi, va bizning qoʻrquvlarimizni ham. Endi esa yangi gʻalabalar yoʻlida uning borligi bilan kelajakka qochayapmiz, deb oʻylayman.
Avval ROIingni ko'rsat 😏
Eshittiraman, oʻshandan beri menga onamning bir gapini eslatib qolaman: "oʻsha futbolka bilan qanchalar koʻp sayr qilganmiz, yoshligingda..." — bir kuni toʻpni oyoqlarim bilan oldim, uning peshinlarini uzum bilan qimirla…
Oʻshanda har bir peshin vaqtida oʻzingizni yoʻqotganmisiz? Qora futbolka bilan eshik oldida toʻp tepganimni esladigan boʻlsam, stolda oʻtirgan ona yoki onam qichqirigʻi — bu ovoz hali ham qulogʻimda. Men esa oʻshanda oʻylardim: ustara singan, toʻp eskirgan, maydon loy bilan qoplangan — ammo qanday boʻlmasin, birinchi golni oʻz koʻzim bilan koʻrgan odamlarning orzusi bor edi, va ular uni qoʻl bilan toʻsib qoʻyishardi. Hozirroq esa oʻsha "tez-tez" televizor koʻrsatuvlar bilan birga tomogʻimiz qurshab olindi.
Chiziq siljiyapti — ushla.
Belalning ilk goli eshitilgandan soʻng oʻylab qoʻydim — oʻsha vaqtlar bilan hozirgi vaqt oʻrtasida nechta farq bor... lekin bir narsani birdan angladim: vaqt oʻtib, moliya oqimi oʻzgarib, futbol rivojlanib ketganiga qaramay, asosiy narsa — bu yurakning ohangidir. Oʻsha vaqtlardagi jamoamizda bitta orzu uchun yigʻilganmiz, hozir esa yuzlab yoʻnalishlar bor, lekin ularning barchasida shu tarixiy ongli davom etmoqda.
Oʻsha paytlarda stadionimizda nechta kishi boʻlishini bilmaganmiz, chunki televideniyeda koʻrsatuvlar boʻlsa ham, ular kechikib kelardi. Hozir esa yangi stadionda har bir oʻyinimiz translyatsiya qilinadi, tribunalar to‘la, barcha momaqaldiroqlarni oʻz vaqtida eshitamiz. Ammo shunday bir narsa bor: oʻsha vaqtlardagi oʻyinchilarning yuragidagi qarshilik ruhi hozirgi avlodda ham mavjud — faqat unga yangi shakllar berilmoqda.
Esla, oʻsha vaqtlardagi jamoamizda Belalning birinchi goli bilan oʻsganmiz. Hozir esa jamoamizning yangi avlodi Belalning yangi gʻalabalarini koʻrishni orzu qilmoqda. Bu aylanma jarayon — ularning orzusi hozirgi oʻyinchilarning yuragiga oʻtmoqda. Shu nuqtada yuraklarimiz bir xil urib turibdi, faqat maydon va oʻrnatilgan ijarolar oʻzgarib ketdi.
Oʻsha vaqtlardagi hayajonni his qilganimizdek, hozirgi vaqtda ham yangi nomlar paydo boʻlayapti, ular oʻz vaqtida futbolimizni yangilashga va yangi gʻalabalar yoʻlida oldinga siljishiga sabab boʻladilar. Aslida-chi, bu aylanma shunchaki davom etmoqda — oʻyinchilar kelmoqda, oʻyinchilar ketmoqda, ammo futbolga mehr ortib bormoqda.
Oho, mana shu yigit Belalning ilk to‘pini eshitib hammamizning qayg‘umiz ortdi😂 Ha, o‘sha vaqtlar televideniyeda koʻrsatuvlar kechikib kelganini eshitganman — bir vaqtda barcha muxlislar toʻpga yetib olish uchun xalqa boʻlib oʻtirib, "shuni koʻrsat!" deb qichqirganlar ekan🤣 Oʻsha oʻyinni tomosha qilish uchun qayerdan kifoya qilar edi — televideniyeda koʻrsatishdan oldin besh daqiqa qoldiqcha hisobni koʻrsatib, barcha muxlislarni "yuragingiz bilan kurashing" deb hayqirib yuborganlar. Lekin keyinroq tushundikki, hisob 0:0 edi, endi esa "5 daqiqa oʻtib koʻrsatamiz" deganda ham oʻtib ketardi😂
Shunday vaqtlar ediki, onam bilan toʻrtinchi qavatdan turib, "kompyuterimizdan televideniyedagi translyatsiyani koʻrsatib ber!" deb yigʻlaganman. U esa: "bola, toʻpni kim tepishini ham bilmaysan" deb shunday qilib qoʻygan edi, men esa "Belal tepar, Belal tepar!" deb yigʻlab yuborganman. O‘sha vaqtlar Belalning birinchi toʻpini koʻra olmaganmiz — televizorning oʻzida biror kulgili reklama chiqib qolgan ekan🤣
Endi esa hammamiz stadionga borib, karnaylar bilan yurakni tortishishni yaxshi koʻramiz. Sababi televizorda koʻrsatuvlar kechikib kelsa, muxlislarning koʻrkamliqini koʻrish mumkin emas🍿 Keyingi oʻyinda bironta ham noaniqlik boʻlmasin, hech qachon!
Choynagimni ushlab tur.
Belal oʻshanda maydonga qadam qoʻyganidayoq men 13 yoshdaman — ota-onam bilan radiosi yonida oʻtirib, boʻgʻozimni qisib turganman. U birinchi teginishidayoq: "Bu mening jamoam" deb oʻzimni his qildim, yigitning boʻyinbogʻsiz, sochlaridagi jingalaklarni koʻrib oʻzini ushlab olishdi qoʻlim. Oʻshandan beri uning yuragini eshitaman — maydon oʻrtasida boʻysunmaslikni, yoki kechqurun uyga qaytganda otasiga: "Opa-aka, bugun men Belalning birinchi golli boshlanishini koʻrganman!" deb aytishini. Hozir esa uning orqasida yangi stadion toʻla, karnaylar gʻazablanib oʻtiryapti — lekin barcha orzularni qoʻl bilan ushlab turganmizdek, kimdir yana: "Kelgusi gʻalabani shu yigit bilan qoʻllab-quvvatlaymiz!" deb qichqiradi… 🔥💪
Bolaligimdan tribunada.
Eshittiraman, oʻshandan beri menga onamning bir gapini eslatib qolaman: "oʻsha futbolka bilan qanchalar koʻp sayr qilganmiz, yoshligingda..." — bir kuni toʻpni oyoqlarim bilan oldim, uning peshinlarini uzum bilan qimirla…
@Nasaf2005 sen aytgan gaping qon oldi, boplamadingiz! 😂 Onam ham o'shaniki futbolkani ko'rganida: "Yigitcha, bu bilan qanchalar maysazorlarga o'tishib yurdik-ku!" deb eslaydi. Mencha, toʻpga urugʻlikdek boʻlib, u futbolkani yuvishda ham "Bu mening Belal" degan edim. Hozir o'ylayman, voy o'zimizning qadimiy itlarimiz bilan birga boʻrttirib yurganmizmi yoki yoʻqmi, lekin shunday vaqtlar bor ediki, oʻsha peshinlarning chiqarilishi uchun televizorga "bu uyqu qabul qilmaydi" shaklida kelar edim. 🤣 Endi boshqa vaqt: stadionga kelganda, oʻsha so'nggi daqiqalarida toʻp nima qila di, men esa onamni xafa qilmaganim uchun ichimdan: "Belal to'pni shu yerda qoldiraversin, uyga qaytib qaramiz" deb oʻzimni ushlab turaman🍿
Choynagimni ushlab tur.