bizning afsonamiz so'nggi marta ringda turganidek endi yuribdi yuribdi
esimda u hali ham halqa oldida to'g'ri turgan paytlar edi — oyoqlari ostidagi qattiq yog'ochni his qilish, chiroyli yorug'lik ostidagi tomoshabinlarning qichqirig'ini eshitish... o'ynab yurgan, jodugardek. ha, o'shanda isroilni boshqa hech kimga o'xshamaydigan tarzda kurashardi — kulgili gaplari bilan ham, har bir zarba bilan. "sport maydoni" deb atalgan paytda qolganla o'shanda qaysi birortasi uning uslubini to'liq tushunib yetolgan edi? bas, hozir o'sha turgan yurishini eslayman — tana sozligi, cho'ntakdagi qaltiragan mehribonlikni... oxirgi ringdek.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oho, endi tugab qoldi, o'zimni eslatib oldim! Qachonlardir o'sha qattiq yog'ochdagi halqa oldiga yugurdim — tomoshabinlar qichqirig'iga aralashib, isroilning "style"ini his qilganman... oyoq ostidagi qattiqlikdan tashqarida qandaydir elektr toki bor edi, bilsangizmi? o'shanda u o'ynab yurardi, lekin uning kulgusi ham, zarbalari ham alohida "sen o'zingning" deya uqtirardi — boshqa hech kimniki kabi emas, afsuski.
Bolaligimdan tribunada.
O‘sha vaqtlarda unga yugurib borar edim, do‘stimning ishtirokidan oldin — tinglaganimni xotirjamlik bilan eslayman. Uning oldiga yetib borganimda, isroilning o‘zi qizil maykasi bilan halqa atrofida aylanar, eng yaqin ko‘zlarimiz uchrashib qoladi. Men g‘alati narsaga guvoh bo‘ldim: u qo‘lini ko‘tarib, baqirmasdan, faqat qizg‘in qichqirig‘iga "yaxshi" deb qisqartirilgan javob berguncha — u kulgusi bilan o‘sha daraxtdek qattiq yog‘ochni oyoqlari ostida qaltiratar edi. Qandaydir mash’um, ammo mag‘rur his — nima uchun u shunday qiladi? Zerikmasdan, o‘zi uchun kurashayotgandek tuyulardi...
Qani endi, shunday yillarni ko‘rib, aytaman — o‘sha "Isroilga xos yurish"ni endi yurganlar orasida topib bo‘lmaydi. Qachonlardir u boshqa hech kimga o‘xshamaydigan tarzda harakatlanardi: qattiq yog‘ochda ham o‘zi uchun kurashayotgandek, bir vaqtning o‘zida tomoshabinlarga ham ishlaydigan iloncha qichqiriqlar bilan… Oyoq ostidagi qaltiraganlik unga boshqa hech kimnikiga o‘xshamas edigi yo‘llarni ochar edi.
Endi esa? Ko‘pchilikni "professionallar" deb atash mumkin, lekin Isroilning o‘sha tabiiy hazilini, o‘sha "biron narsani buzishdan oldin buni kuling bilan hallayman" kayfiyatini topish qiyin. Bir paytlar u ringga chiqib, "sport maydonida" deya qichqirar, nafaqat chiqindi, balki o‘ziga xosligini ham ko‘rsatardi. Endi esa… ahvoli o‘zgardi.
Ammo, bir narsa yaxshi — Isroil endi ham o‘z uslubini saqlab qolgan. Qandaymi? Uni ko‘rganlar biladi. Yana bir oz kulgisi, yana bir oz maza-mishining o‘zi… uning o‘sha go‘yo "bu yerda men uchun joy yo‘q" degan kayfiyati hozirgacha bir joyda qolgan. Garchand harakat qanchalik o‘zgargan bo‘lsa-da, uning o‘ziga xosligini his qilish mumkin.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ofisdan uyga ketayotganman, burchakka shirinlik olsam ham bo'ladi deb o'ylardim. Endi uyda shokoladni ochdim — palovga aralashib ketganmi, deb ishlab turdim, lekin toza gapamni eshitdim: "Isroilning oyoqlari ostidagi qattiq yog'och endi boshqa hech kimnikiga o'xshamaydi, lekin uning kulgusi ham o'zgardi". Palovni yuvib yuborish mumkinmi? 🤣🍿
Qani endi, unutib bo'lmaydi — bir marta bo'lib o'tgan ochiq treningda edi. Isroil ringda aylanayotgandi, oyoqlari yerdan biroz yuqoriroq turardi, tomoshabinlar "Zang!" deb qichqirardi, u esa atrofga qizil mayka bilan salam berar edi. Garchand har doim ham, ammo o'sha zahoti qoʻlini koʻtarib, barmoqlarini deyarli koʻzlariga qoygancha, "meni koʻrsatish" imo-ishorasini qildi — deya hayrononmish! Tomoshabinlar qichqirig'iga "sau!" degan qisqa javob berdi, ammo bu vaqtda esa Isroilning tizzasi bir oz ajinardi, yurgani esa — noma'lum qaysidir sehrli uslubda, yirtqich hayvon kabi...
Nega shunday qiladi? Shunchaki palovdan olingan shokoladni yeb qo'yganimdek, u ham o'shanda "sport maydoni"dagi hayotni bir oz "qaltiratsin" deb o'ylagandir! 😂
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.