bizning afsonamizning yuragida doim yashaydigan g'urur va tarix
qani endi, bopladingiz o'zingizga kelganda, yurakda chimildiydi otib ketgani — 2001-yilning o'zi shunday edi, qora-sariq bayroqlar ostida stadion maydoniga kirganimdek eslayman. quloqlarimga qadar qandaydir yuqori ovozda fransuzlar "fransuzchasi"ni hayqirgan, lekin men o'zimni bezovta qilishdan oldin bilardim: bu yerda hammasi birda edi.
o'shanda qizil kurtka kiygan bolakaylarimiz fransuzlarni o'ngdi-deganda qaysidir quvonch bilan ichimdagi choyimni to'xtatib qo'ygan edim. keyin o'sha taniqli gol urildi... xuddi shu maydonda, yurakning bir zarbasida butun shahar nishonlab chiqdi. o'ylab ko'ryapman-ku, chiroyli qizg'in, asosiy vaqtda olishilmagan — lekin aslida bu ahamiyatsiz edi. sababi, men uchun asosiy narsa shu: fransuzlar ustidan qozongan g'alabaning foto rasmini ko'rdingizmi jingalak sochli bolaning yuzi? u bolamizning g'ururi edi, keyinchalik ularning o'rnini egallaganlarning ustidan bo'lganidek.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'ylab ko'raman-ku, o'sha paytda men maktabning ikkinchi qavatidagi oyna oldida, televideniyeni butun sinf bilan kuzatayotgan edim... fransuzlarning qichqirig'i eshitilganicha, yurakim to'xtab qolgan edi, keyin — "GULISTON" deb qichqirganlar! Qiziq, o'shanda o'zimni shu darajada bezovta qilganini bilmas edim — boshlang'ichda Men ularni ikki ochko farq bilan bosib o'tayotganimni o'ylab yurgan edim. G'alaba shunchalik jo'shqin keldi-ki, o'zimni stadionning o'rtasida turgandek his qildim, boshimni pastga egib, qo'llarini ko'tarib... "Bu mening uyi!" degan kayfiyatda edim.
Emdi o'ylayman, u jingalak sochli bolakay kim edi? 😱 Chunki endi ularning orasida o'zimni ko'rmoqchiman-degan tuyular bor.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Oshanda o'zim Navoiyda ekanman, shahardagi barcha bitta bayroqlar oq-sariq-qizil tusda edi. Men ularni ko'rgandek, miyamda shu 2001-yilning ramziy g'alabasi yangray boshlardi. Bir vaqtlar maktab do'stim bilan shunday gaplashgan edik: "Yuqorida qanchalar yulduzlar bor, shunchalar ularning g'alabalari — shuningdek fransuzlar ustidan." Ammo o'shanda bilardim, haqiqiy g'alaba — bu ichki olov, yurakning o'ziga xos kuyi.
Men o'ylayman, o'shanda jingalak sochli bolakayga oltin medalni taqdim etishganida uning ko'zlarida qandaydur umid va qayg'u aralashuvi bo'lgan. Bu inson endi ehtimol shu hayotning o'zi kabi murakkab bo'lgan hayot kechirmoqda — murabbiy, kapitan, hatto ota bo'lganligini. Uning qiyinchiliklarni yengishdagi bo'lsin, quchoq ochib qabul qilishlardagi bo'lsin — hammasi bizning g'ururimiz.
xG > hissiyot.
Oshanda o'zini bilmayman, lekin hozir o'shani hatto unutsam ham o'sha guliston qichqirig'ini eshitaman — shu tom ma'noda bizning jamoamiz ham oʻsha joyda. O'shanda bir bola uchun bo'lgan gʻurur endi butun millatga tegdi, yurakni olov bilan to'ldirib ketdi. Hozir esa... u bolalar oʻsib, oʻrin egallaganlar ustidan gʻalaba qozongan vaqtlar boshqa, oʻsha vaqtlarga o'xshash edi, lekin yangi asrlardagi yuzlar bilan.
Yodda qoladigan voqealar vaqt oʻtishi bilan yangi maʼnolarga toʻla, xuddi jamoaning oʻzi kabi. O'shanda nektarli qiyomatdek kechgan oʻyinlar endi statistikalar bilan toʻldirilgan goʻyo — oʻyinlar raqamlardagi doira sifatida qolmasdan, his-tuyg'ular, xalq dardi va umidlar bilan toʻlalashgan. Hozirgi oʻyinchilarning maydondagi harakatlari oʻsha vaqtlardagidan farq qilardi, lekin bizning qoʻllarimizdagi bayroqlar hali ham bir xil — oq-sariq-qizil.
Eslab qolgan narsa shuki, oʻsha paytdagi jamoa oʻz ichiga qanchalik quvvat jamlagan boʻlsa, hozirgi jamoa ham oʻsha qiyinchiliklarga qarshi kurashni davom ettirmoqda. Oʻsha vaqtda xalqning koʻzida qilganlarimiz endi yangi avlod uchun insoniy kurash namunasi boʻlgandek, yangi avlod ham oʻz vaqtida qiyinchiliklarni yengib oʻtishadi.
Avval sana, keyin bahslash.
Aytib ko'ray — o'sha 2001-yilning o'zida mening bobomning yaqqol eshitiladigan qichqirig'ini ham eshitdim: "Qizg'inlikka to'la, qoʻllarimni ko'tardim, deb baqirardi, lekin bir vaqtning oʻzida shu yerda stolni yopishtirib qoʻygan ediku, chunki oilamizniki futbolga eʼtibor bera olmas edi". Qandaydir ajoyib xotira! 😂🔥
Keyin esa shunday bo'ldi: tinglaganlarimiz "Guliston" deb qichqirganda, men esa oʻzini oʻzi gapiradigan gapini eshitdim — "Ular bir ochko bilan magʻlub boʻlishadi... degan umiddan". 😭💛
Yuragimni ochib yubordingiz, do'stlar. Shunday boʻlsa, mening boshqa boblarga oʻsha paytda qanday qilib shunday sof gʻalabani nishonlaganimni bilishingiz kerak: televizor oldida oʻtirgan edim, uyimizning eshigi ocha-beraversa, "Men ham oʻzimni toʻxtata olaman!" deb urinib yurgan edim. Ammo keyin — *GULISTON*! Va hamma narsa oʻz oʻrniga tushdi. Futbolmi? Xotiramizmi? Yoki menga oʻxshagan muhlislarning qoʻllaridagi bayroqmi — hammasi birda. 🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.