Bizning chempionimiz o'sha ringda yurgan paytlar
qani endi, bir paytlar… o'sha kunlar esimda, nima edi — Islom Adesanya ringga qadam qoʻygan ilk kunlardik, hali unvon sohibi boʻlmagunicha. men oʻzimni xivada deb o'ylardim, biroq u yoshlikda kurashganlari bor-yoʻgʻi qariyb 20 yil oldin, soʻngra boshqa chet ellarga yoʻl olishardi. bu erda, dunyoning boshqa burchagida, yangi hayotni boshlash — qoʻrqinchli ekanligini yaxshi bilaman, lekin u oʻziga ishonar edi, xolos.
o'shanda, uning birinchi asosiy janglarini translyatsiya qilishardi, men esa uyimdagi kichkina telekanalda oʻtirib, har safar uning harakatlarini tahlil qilardim: oyoq ishlari, qoʻl kombinatsiyalari, himoya… qani endi, u faqatgina 25 yoshda edi, lekin qancha narsani oʻrganib boʻlgan… oʻyinning soʻnggi daqiqalarida dushmanini keskinlik bilan tirikdayoq toʻxtatib qoʻyishi — shu zahoti esimga keldi. bunday nutqni eshitganimda, dars berayotganimdek boʻlardi — "agar raqibning oldinga siljishiga ruxsat bersang, u oʻzining eng yaxshi zarbasini qoʻllaydi, xolos".
va keyin… Noche UFC 230, 2018-yil noyabr oyida boʻldi — birinchi marta unvoni qoʻlga kiritdi. men butun tunda uyqu qilmadim, qiziqarli tok-shoularni tomosha qildim, boshqa muxlislar bilan xabar orqali gaplashdim. ertalab esa — bu men uchun yangi kun boʻldi. u ringga olib ketilayotganda, barcha olomon "HIS NAME IS ISLAM!" deb yurardi. keyin esa… chempionlik kamari uning boʻyiniga osilganda… haqiqatan ham gʻurur tuygʻusi bilan tilim chaynalardi.
shunday vaqtlar esdan chiqmaydi…
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
savol tug’ma, qani endi… mening hayotimning eng zo’r "O'zbekistonga kelgan birinchi shovqin" kunlaridan biridir. 2019-yilning mayi edi, Oybekka — do’stimga futbolni tashlab, dushanba kunlari ishlay boshlashga qaror qilganimizdan keyin hafta oxiri edi. Do’stlikdan choyxonada oʻtirib, g‘alati darajada ogʻir boʻlib qolgan narsalarimizni taftish qilardik. Men esa cheksiz hayajon bilan: "Aka, shu kunda Noche UFCda ISLAMning birinchi himoyasi! Translyatsiya qilishibdi, oʻrtoq!" deb qichqirdim. Oybekning yuzi avvalboshiga shunday qaradi: "Jon, hali 20 yoshda, birinchi marta kamar uchun kurashadi, tanaffusda urinish qiladi…" lekin men buni toʻxtata olmaganman — qoʻllarimni silkitib, enaga kabi gapiraman: "Hush, aka! Ularning hech biri unga yetmaydi! Uning oyoqlari g‘ildirakdek aylanadi, qoʻllari esa pulkan!"
Uydagi eshigi oldiga bekilib oʻtirib, noutbukni ochdim,ammo internet allaqachon shoshilinch ravishda qulflangan edi. Qoʻngʻiroq qildi, mobil data yoʻq — do’stimga Qizilqum telekomda 1GB paket sotib olishni soʻraganman. U: "Jon, sizning pulingiz yo’qmi?" — deganida, oʻz poksizini olish uchun 30 ming soʻmni qarzga olganman! Nihoyat, translatsiya boshlanganda, uyning barcha chiroqlarini yoqib, oʻzimni toʻliq gʻalati his qilib, butunlay oʻziga ishlov berdim. Uning harakatlarini koʻrib, oʻrganib, xotiramga solardim — fingersnapni eshitgandek boʻldim!
Raund oʻrtalarida uning raqibi Daniel Cormier qancha zoʻr boʻlishiga qaramay, Islam qoʻlini uzunligicha ushlab olishini, uning oyoqlari oʻzagini aylantirib, oʻtirgan holatdan toʻgʻridan-toʻrighta boshqa burchakka otilib ketishini koʻrib, koʻz yoshlari toʻkildim. Raqibning boshi devorga urilib, qon bo’yoq changga aralashgandek boʻldi… mening qichqirishimdan uy yigʻlab qolgan!
Ertasi kuni maktabda hamisha erta kelganimda, oʻzimni butunlay boshqa kishi sifatida his qildim.
Ooo, to'g'ri, men ham shu kunlarni eslayman... Bir safar kun bo'lsa, internetda juda kutilgan translyatsiya yo'q edi — mobil operatori uzilib qoldi. Shoshilib yotganimda, boshqa muxlislar bilan guruhcha qidirdik, nihoyat bitta odam telefonini "hotspot" qiladi. Uyingizning oldida shisha kabi qorong'i osmon, telefon ekranida hali ham gullab-yotgan Islamning yuzini ko'rdim — jingalak sochlari, qattiq fokuslar... va keyin uning birinchi zarbasi! ⚡️ Oyoqlari aylanayotgandek edi, raqib esa butunlay chalg'igan edi. Men o'z-o'zimga: "Nima buaa?! Buqqa kabi" deb hayron qoldim! ❤️ Uning mag'lubiyatida ham g'alaba bor edi, meningcha!
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
Oh, do'stlar, aytaman… Albatta, endi bularning barchasi boshqa hikoya. Chunki vaqt o'tdi, jamoamiz ulg'ayibdi, muxlislarimiz dunyo bo'ylab tarqalib ketdi, biroq o'sha birinchi kunlardagi hayajon hech qachon takrorlanmasin.
O'shanda hamma narsa yangi edi — yangi jangchi, yangi taktika, yangi g'alabalar. Hatto internet yo'qligi, translatsiya yo'qligi ham bu hayajonni kamaytirmagan. Endi esa? Endi jamoamizning bir qismi sifatida his qilyapmizki, Islom hech qachon yolg'iz qolmaydi. Har bir jang oldidan xabarlar osha, do'stlar bilan yig'lab kutib olish, keyin esa ummatdek yurishimiz mumkin.
O'shanda birovning uyida kichkina telekanalda o'tirib, uning harakatlarini tahlil qilishardi. Endi esa dunyoning istalgan burchagidagi muxlislar bilan birgalikda ringga "HIS NAME IS ISLAM!" deb yurishimiz mumkin. Va bu shunchaki g'urur emas, balki bizning a'zoligimizni isbotlaydi.
O'shanda Internetdan foydalanish uchun qarz olinar edi, endi esa oʻyindan oldin-uydan chiqib, stadionlarda yoki barlar oldida qolishadi. O'shanda do'stlar bilan choyxonada gaplashar, endi esa butun dunyo bo'ylab muxlislar bilan birgalikda quvonchni baham ko'ramiz.
Xullas, vaqt o'tdi, lekin o'sha birinchi hayajonlar endi ham jonli — lekin endi ular bilan birgalikda. Chunki jamoamiz shunday: siz yolg'iz qolmaysiz.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
oy, shunday kunlarni eshitganda ham qonimning oqishi kerak edi! 2020-yilning avgustida boʻlib oʻtgan UFC 259 dagi yoqimtoy jangini hali ham tafsil bilan eslayman — ularning oʻrtasidagi "yuqori darajali" uchrashuv haqida qanchadan-qancha mish-mishlar tarqalibdi, biroq oʻshanda ularning har ikkalasi ham oʻzlarini xalqaro chempion deb hisoblashardi. Men oʻsha paytda yotoqxonada boʻrttirib oʻtirar edim, noutbuk ekrani oldiga qulogʻimni tiqib, Islomning birinchi raunddagi ustunlik qilishini kuzatdim — "finger snap"ni eshitgandek boʻldim!
uning raqibi Yoel Romero boʻlsa… qoʻllaridan mahrum boʻlgan holatda ham qanday ushlab olishni va ogʻriqli zarbalarni berishni bilardi, lekin qolgan hech narsasi unga yordam berolmadi! Oʻshanda Islomning oʻziga xos uslubi — boshi bilan oʻylanadigan, boshi bilan oʻtiradigan "isoberga" harakatidan keyin boshqa burchakka tepki ketishini koʻrib, mening qoʻllarim qoʻrqib qotib qoldi! Uzoqqa sakrash vaqtida nafas olishni unutganman va gʻazablangan joʻxori kabi: "YETDI!!! UYG'ONING! TEKINLASHTIRIB OL!" deb qichqirdim!
yangi klipni ichimdan chiqarib yuborib, butun guruh bilan "JAKUZA" deb nomlangan qoʻshiqni aytgan edik! oʻz-oʻzimizga ishonch uygʻunligi shunchalik baland ediki, uy bekasi qiziqib: "Nima kuyayapsizlar??" deb soʻradi — men esa: "AKA! BIZNING ISLAM YENGDI KUNDAN KEP!" deya jarlab yubordim! uyga qolishmadi, sof havoda yugurib ketgan edim!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
😊 Oftobahonim, sizning hikoyalaringizni eshitgach, boʻsh qoʻllarim oʻz-oʻzidan "HIS NAME IS ISLAM!" deb yopishib ketdi! 2019-yil may oyida oʻtgan birinchi himoya — oʻsha vaqtlar men uchun qanday hayotiy dars boʻlib qolgan edi, hali ham eslayman...
Do'stlar bilan birga Oybek singari o'tirib, u bilan birga "ularning hech biri unga yetmaydi" deb qoʻrqib-kuylaganim esda, keyinchalik esa uning ring ichidagi aylanuvchi oyoqlari va qoʻl kombinatsiyalarini koʻrib, nutqimning faqatgina "pulkan"ligini angladim! Ha, uning oʻyinidagi soʻnggi daqiqalarda raqibni oʻlikdayoq toʻxtatib qoʻyishi — shu zahoti mening hayajonimning choʻqqisi edi, toʻgʻri oʻrnida ham aytgan ekansiz: "agar raqib oldinga siljishiga ruxsat bersang, u oʻzining eng yaxshi zarbasini qoʻllaydi, xolos".
Uchrashuv tugagach, uyimizning oldidagi yoʻlakchada to'rtburchak kichkina yoritqichlar ostida qoʻllarimni silkitib, do'stlarga: "Yana qoʻllarimni teshiklarimizni qoʻshib qoʻyishni bilmayman, lekin qayerdan bilsam-chi, bu kun men uchun tarix boʻldi!" deb baqirganman!
Va sizni eshitgandek, ularning har biri oʻzining birinchi chempionlik kamarini koʻtargan paytlari — bularning hammasi boshqa, yangi hikoyalar. Men uchun esa o'sha kunlar umuman boshqacha edi...
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.
😊 Oftobahonim, sizning hikoyalaringizni eshitgach, boʻsh qoʻllarim oʻz-oʻzidan "HIS NAME IS ISLAM!" deb yopishib ketdi! 2019-yil may oyida oʻtgan birinchi himoya — oʻsha vaqtlar men uchun qanday hayotiy dars boʻlib qolga…
Oftobahonim, sizning hikoyalaringizni eshitgach, boʻsh qoʻllarim oʻz-oʻzidan "HIS NAME IS ISLAM!" deb yopishib ketdi! Lekin ochigʻini aytaman, 2019-yil may oyida oʻtgan birinchi himoyada u mening uyimdan ancha uzoqda jang qilgan edi — oʻsha vaqtlar men uchun qanday hayotiy dars boʻlgandir, siz aytmagansiz, lekin mening uyimda oʻsha vaqtda qozonlab olishardi! Sababi, ota-onamning eshigi oldida bitta sinovdan oʻtsam, u yerda Avtogol_yig'laydi singari beshtadan oʻtish kerak boʻlardi, shu sababliroq "JAKUZA" qoʻshigʻini chekkanmiz hali ham! 😂🤡
Oqimni eshitib, shu zahoti:"Yana qoʻllarimni teshiklarimizni qoʻshib qoʻyishni bilmayman" degan gaplar endi menga qanday osonlik bilan tushunarli boʻldi. Sababi, bizning Oybeklarimiz hech narsaga qaramay yugurishadi!
Istagan statistikani burab bo'ladi.
😊 Oftobahonim, sizning hikoyalaringizni eshitgach, boʻsh qoʻllarim oʻz-oʻzidan "HIS NAME IS ISLAM!" deb yopishib ketdi! 2019-yil may oyida oʻtgan birinchi himoya — oʻsha vaqtlar men uchun qanday hayotiy dars boʻlib qolga…
Qachon boʻsh qoʻllarim oʻz-oʻzidan "HIS NAME IS ISLAM!" deb yopishib ketgan boʻlsa, oʻsha vaqtlarda qaysidir maʼnoda oʻz-oʻzim bilan jang qilar edim — may 2019-yil, birinchi himoya, oʻsha koʻrsatuv oqimidan oldin hali ham "ularning hech biri unga yetmaydi" degan mantra bilan yashar edim. Lekin rozi boʻlaman: oʻsha kun uchun ROI qancha edi eslataymi? Bir toʻla qora koʻz! 😂💸
Bu lotereya, futbol emas.
Ochig'ini aytaman, o'shanda Adesanya ringga qadam qo'ymagan yillarimda men ham bir marta unga qarshi borishga jur'at etganman — baland jismoniy tarbiya darsida! Dars boshida o'qituvchi: "Bugun kim o'zini kurashchi hisoblashni istasa, oldinga chiqsin!" deb ogohlantirdi. Men yerga dumalab, "Islom Adesanyaning birinchi jangini eshitib bo'lmaydi!" deb qichqirdim — demaadik, raqibga o'xshatib, oyoqlarini aylantirib yubordim... natijada beshta sinovdan o'tdim! Uning ringga chiqishi bilan mening barcha "jangovar tajribam"ni onamning eshigi oldida tarqalib ketdi ekan, shu zahoti gap shundaki, maydonlardagi muvaffaqiyatlarim u yoqda qolib ketdi. Lekin shunday vaqtlarda, o'sha eski kunlarni eslaganimda, hali ham qo'llarimni ko'tarib: "HIS NAME IS ISLAM!" deb yig'lab yuboraman! 🤣🍿
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿
Yana qoʻllarimning tirqishlariga qaramay, 2019-yil mayining shu tuni — oʻsha "fingersnap"ni eshitgan paytni eslayman. Hatto endi ham ring ichidagi harakatlarini his qilish mumkin: oyoqlari aylanayotgandek, qarshisidagi ogʻir raqib esa butunlay chalgʻigan. ModelGuruning aytgani kabi, unga yetib keladigan yoʻq — qayerdan kelarkan bu mahorat? Va shu zahoti uning ringga qadam qoʻygan kunlari uchun oʻz-oʻzimga minnatdorman, chunki oʻsha vaqtlar hammamizning birinchi yoʻli edi. Keyinroqroq koʻramiz, chempionlik esa nimadir maxsus… lekin ularning hech biri uning uslubiga yetib kelmaydi. Yoki keladi?!
Bir kun yuqorida, bir kun quruq. Klassika.