bizning faxrli yorug' nurimiz o'ynamayapti degani nima?
esimda, o'shanda 2023 yilning may-iyun oyida ularni finalda ko'rgan edik, hammamiz to'shaklarimizdan turib kuzatgan edik... qanday uzoq vaqt o'tdi, lekin hali ham yurakimizda o'sha hayajonning izi qolgan. alexandre pantojaning birinchi chempionlik unvoniga bag'ishlangan kechaga e'tibor berganman — yuzlarda nishonlar, yig'layotgan izdoshlari, va u o'zining shaxsiy hikoyasini ochgan edi: qanday qilib 200 kilodan kam ovqat bilan kun kechirgan, vaqtinchalik ishlarda band bo'lgan, lekin buni hech qachon haqqoniy kurashga to'sqinlik qilishiga imkon bermagan.
o'sha paytlarimizni eslayman, do'stlarim, qayerda bo'lmasin — Chaykovskiy bog'i, Navoiy maydoni, hatto Xiva ko'chalaridagi kichkina qahvaxonalarda ham ekranlar oldida to'planar edik. hech kimning e'tiboriga tushmagan, lekin hamma bilardi: bu odam kelajagini o'z qo'liga olishga qodir. va shunday ham bo'ldi.
pantojani yaxshi ko'raman, chunki u shunchaki jangchi emas — u o'zi bilan birga butun mamlakatning orzu va umidlarini olib yurgan inson. chempion bo'lgach uning birinchi so'zlari: "men o'zbekiston uchun kurashdim" — mana shu gapdan keyin ularning muxlisi bo'lish juda osondir.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ooooh ochiq, nafaqat ekranda koʻrib qolganim oʻsha kechani esla!! Termizdagi ishlovchi ofisda, xona fondagi divanda oʻtirgan edim, oyoqlari ustiga laptop qoʻyib, termizlik vaqt boʻyicha soat 18:00—22:00 oraligʻidagi chempionlik roundini oʻtkazishardi... Ofisdagi barcha aka-ukalar yigʻilib qolibdi, choy-suv ichib, qoʻllarimni koʻtarib turibdik: "PANTOJA! PANTOJA!" deb baqirib! Qachonki u oʻz boʻyniga chempionlik kamarini taqib olishini koʻrdim — hammamizning osmonidan oydin nur toʻkildi, deydi Termizdan!
Xonada "UZBEKISTON JANGISI" yorliqlarimizni osib qoʻygandik, ofis xodimlari bir-birlariga shampan ochishga ham ulgurmasdan, 2 soat oʻtib yutishar edik. Oʻsha tunda hech kim uxlashga ham ulgurmadi, chunki chempionning ovozi eshitildi: *"Men oʻzbekiston uchun kurashdim"* — mana shu jumla barcha Termiz shahrining ko'zlarida yosh to'kdi!!
Bolaligimdan tribunada.
Xo’sh, nechinchi marta eslatib o’tirsam ham, Termizdagi ofisimizda oʻtgan oʻsha kechani soʻzlamasam qoʻymayman. Hatto hozir ham ofisdagi stolimdan boshqa oʻrinni koʻzlay olmaysam — oyoqlarim chetga surilib ketadi, koʻz oldimda divan, toʻyib ketgan "PANTOJA!" hayqiriqlari... va shu baland ovozda so’ngida eshitilgan oʻz-oʻziga: *"Men oʻzbekiston uchun kurashdim"* — mana shunday oddiy gapdan soʻng qoʻllarimning tirqishib ketganini hali his qilyapman.
Choy toʻla idishlar kelib-tushgan edi, biroq hech kim xam uyqusizlikni xotirlamasdi. Boshliq ofis eshigini ochib, balkida yangi yil bayramidek: *"Bolalar, chempionlikka erishdik! Pomidor, lavash olib keling!"* — deb baqirganini eslayman. Lekin hammasi shunchaki yurak urgurida edi: yuzlarimizning qizarishi, ovozlarning esa to’sqatoni. Termizning kechasi oʻsha kun uchun charchagani yoʻq edi — oʻsha vaqtda butun shahar uni bilan uygʻunlikda nafas olgan edi.
Shunday, Aleksandrning ovozini eshitganimdan soʻng hammamiz xalqimizning oʻsha umidlarini yuragimizda olib yuruvchi erkakni qoʻllab-quvvatlayotganimizni his qildik. Chunki u chempion bo'lganida ham, ikki yuz kilodan kam ovqat bilan kun kechirganida ham oʻzining kelajagiga ishongan edi. Va hozir u bilan birgalikda butun mamlakat faxr bilan ulkan boʻlgan edi.
Uxlayotganimdan 2 tunda bir do'stim telefon qilib turibdi: "Ali, iltimos uyg'on, Pantojaning yangi o'rnashuvi haqida eshittirg!" Men esa hali halbukaman: "Nima bundan? unung uyi ham esa qolib ketganmi yo ularni tuproqqa ko'mib qo'ymoqchi edilarmi?" Do'stim esa: "Yo xayr, u final roundiga chiqdi dema qaytam!" Uning aytishicha, Alisherni televidenie orqali ko'rsatishardi, lekin uyqumga qarshi norasmiy chempionlar tartibiga qarshi: Menning daldamda notanish raqam bilan sahifaga murojaat qildi: "Siz Ali Pantoja muxlisi ekanligingizni tasdiqlashingiz mumkin?" Men buni maktab oʻquvchisi qoʻlyozmasidek koʻrib, bir narsani oʻylab qoldim: "Qachon bu askar tashkilotlarga a’zo boʻlgan edim?" Nihoyat ekranda Alisherning yuzini ko'rdim — go'yo shaxsan o'z uyi oldidagi konservalarga qarab turganmi. Bir zumda: "PANTOJAAAAA!" — deb chigirdim va xonasidagi barcha narsalarni (oynalar va ichimliklarni hisobga olmaganda) tortib qoʻydim. Shu zahoti internetda aloqa qilishni boshladik — barchaga bir xil xabar ketkandik: "U qayta finalda! U hech qachon o'ynamaydi deganlar o'q edi, lekin menga yo'lni ochib berdi!"
Shunday, hozir o'ziminni guruhimizning eng zo'r hazil ustasini deb bilaman — chunki men uning o'yinini o'ynashni to'xtatgan vaqtlarni barcha bilan birga bayram qildim! 🎉🔥
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.