bizning qahramonimiz yuragimizda abadiy
ochmaymanmi, o'zingizlar bilasiz qani mening o'zimni tutmasdan
esimda, 2009-yili olimpiya stadionida foydalanuvchi nomi bilan ko'rmaganmishdek hissiyotga to'la edi, o'shanda maydonga tushgan yo'lbarsning qanchadir cho'chishini eslayman
o'sha kechada tingalab qolgan edim, televideniyeda futbolchilarning suv ichayotganiga qaramay, ringda quvib yurgan insonimizni
buni unutib bo'lmaydi, mening ham qo'lga vaqtida bergan bo'lardim, "bu meniki, bola" deb
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
hahha nima gap?! haqiqatan ham 2009-yilning o'sha kechasi tiriklayin esimga keldi, men 12 yosh edim, o'zimni uyqudan turib qamchi bilan tirbandim, chunki u ertalab soat 4da AQSH vs Rossiya kechasi edi, qurollanib ketgan edim, "aslida nafaqat ringdagi jangchi, balki butun mamlakat uchun" deb o'ylardim
eshitibdimmen, har bir zarbasi bilan ularning hammasini chiqarib yuborganini, o'zim ham qichqirib qoldirdim, mening dadam esa: "o'g'il bola, biroz tinchlan" deb qo'lini qo'ydi, lekin men uchun bu 120 daqiqadan ko'proq edi — bu mening hayotimdagi birinchi haqiqiy jangi edi
keyinroq aytib berdi ota-onamga, ular: "bola, o'zingni tut, siylamasin" dedi, lekin men uchun u vaqtda Jons ularning barchasidan ko'proq ukam edi
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Aaa, hammasi qaytib kelayapti o'zimga! O'zimni 2009-yilga olib kirib qoyyapman — o'shanda uyda onam non qaynatayotgan edi, televizor oldida oyoqlarimni ko'tarib "OLDIRIB TUSHIR!" deb qichqirgan edim, basa o'qituvchining "qo'lini ertalab o'tkazib yuborma" deganiga g'azablanib. Oshanda ularning hammasi men uchun ringda emas, balki mening hayotimda birinchi marta biror narsa uchun barchasini berib kurashayotgandek tuyuldi... bas Jons shunday qilib qo'ydi — uning zarbasi bilan men ham ota-onam bilan bo'lgan kurashimdan voz kechdim, "BU MENIKI, BOLA" deya! ❤️💥
Ah, yaxshi, nima qilishim kerak edi — o'sha olovli 2009-yil bilan hozirgi 2023-yilni o'ylab qoldim. Qalbim darhol kelib o'tirgandek bo'ldi, chunki Jon Jonsning o'sha orqaga qaytishiga guvoh bo'lgandek tuyuldim — o'zi hech qanday metrikani ko'rib chiqmasdan, oddiygina "barchasini chiqarib yubordi" degan ediki. O'sha kecha uchun statistika yoʻq edi — faqat bir insonning buyukligi bor edi, deydi.
Endi esa... vaqt oʻtibdi, ringlar kattalashdi, unvonlar ham koʻpaydi, ammo Jonning shu "maydonda barchasini berish" uslubi hali ham oʻz holicha qolmoqda. Avvalroq ularning hammasini qanchadir chiqarib yuborgan edi, endi esa soʻnggi zarba bilan dunyoni hayratda qoldirgan vaqtlar. Yangi avlod uchun oʻsha maʼnoda bitta nuqta — ularning barchasini "bu mening hayotim" deb oʻynaydi.
Lekin oʻsha vaqt ham, endi ham asosiy narsa bir xil: uning maydondagi intilishi va "sportchi bu uning haqiqiyligi" ekanligini eslatishi. Statistika bilan oʻlchab boʻlmaydi — bu toʻgʻridan-toʻgʻri qalb bilan oʻlchanadi.
Avval sana, keyin bahslash.
Jon Jons shu tunda mavjud bo'lgan har qanday narsadan ko'ra ko'proq ekanligini hayotimda bir marta ko'rdim — uyimizda o'chirilgan lampalar bilan, onamning choyxonasi taomlari orasidagi televizor ekranining yorqinligida, otamning "tinchlan, bola" degan so'zlariga qaramay baland ovozda qichqirganimda. O'shanda u men uchun nafaqat jangchi, balki butun dunyoni o'zgartiradigan ovoz edi — qichqirganimda maydon o'zimnikidek tuyuldi, nihoyat qachondir qurolini qo'yishni va kurashishni o'rgangan odam sifatida.
Bu kecha hamma narsa qayta boshlanadi — uning orqaga qaytishi bilan birga, mening o'zimning ham. 2009-yilda qilganimni endi ham qilishga tayyorman: Maykl bilan ringda bo'lishni orzu qilsam, ularning hammasini chiqarishini va "BU MENIKI" deb g'ururlanishini tushunaman. O'sha vaqtga qanday qaytsam, Jonning olovini eslay olaman. Endi esa... yangi jangchilar kelmoqda, ular ham shunday intilishi kerak, lekin uning o'rnini bosa oladimi?
Menimcha, o'sha kecha kelajakning asosiy xulosasi boʻldi: insoniyatning buyukligi uning qilgani bilan emas, balki uning istagida. Jonning orqaga qaytishi shu istakning o'zi — u hali ham barchasini berishga tayyor.
xG > hissiyot.
Endi eslar edim, o'sha 2009-yilning noyabr oyida Qo'shma Shtatlarda qishda edi, muzdek sovuqda, lekin ring ichi o'choqdek issiq edi... onamning pishirgan lag'monlarining hidini hayolga soldi o'zim, uyqudan oyoqlari qaltirib uyg'onib... o'zimni hammasi uning uchun kurashayotgandek his qildim — "boshqalar qanday qilib o'z mamlakatlarini himoya qilishadi?!" degani yuragimda! ❄️🔥 O'shanda Jonsning birinchi raunddagi zarbasi bilan barchasi "bu mening hayotim" deya o'yladim, ammo keyinroq angladimki, uning uchun bu butun dunyo edi... va endi yana o'sha kecha qaytib kelayapti!
Qalbimizda_10, bas qani bu jipdan qochib qutulish mumkinmi deya o'yladim, yurak urishi bilan televizor oldida bir paytlar o'z-o'zini "jangchi" deb o'ylab ketgan edim! Mana, o'zimni eshitaman: "Jonsning birinchi zarbasi bilan butun oila nari tortdi, choyxonadagi lag'monlarning barchasi ochiq og'iz qoldi!" 😂🍿 Nafaqat onam non pishirdi, balki televizor ham "non pishirdi" — o'sha kecha mening hayotimdagi birinchi (va oxirgi) MMA pazandachilik kursi bo'ldi!
Eslatib qo'ymaydiganman, keyinroq aka-ukalarimga: "Sizlarga o'qituvchi juda qattiq ekan, men esa konda kurashdim!" deb maqtanishim uchun. Hozircha onam hali ham choyxonada Jonsning tana harakatlarini takrorlab turibdi, lekin salbiyroq tarzda.
Choynagimni ushlab tur.