bizning qahramonimizning barcha zafarlarini yodga olish va yangi jangga ruh bilan ketish
eshimda o'shanda bu barcha boshlangan edi yaqinda, 2019-yilga borib qolaman, bir xonadonlik tuda yig'ilishidan boshlangan edi — o'zimni ham kasalxonadan ozgina chiqib tushdim, hali tuzalgancha edi, lekin televizor yo'li bilan Ali bilan uchrashuvini ko'rdim va darrov unga qoyil qolib ketdim. birinchi jang: singl bilan bo'lgan vaqtida, agar yaxshi eslayman, minglanar futtoliklar birinchi qatoriga o'tiribdi, Alini yuqori reytinglarga ko'tarilishining boshlanishi shu payt edi.
bu kim edi — "olti barmoqli" yoki boshqa yo'l bilan chaqirishardi, lekin yaxshi eslayman, uning ikki oyog'ini maydalab chiqargandi. o'zi esa maymundek oyoqlari bilan hushidan ketgan edi, yerda yotardi, shifokorlar qiyqirardi, tomoshabinlar hayron qolishardi... lekin Alining oyoqlari o'zi esa birdaniga tik turibdi, yiqilishni butunlay unutgandek bo'ldi, yuzida esa bu gapum bor edi: "men buni umuman his qilmadim".
qani endi, o'sha vaqtlar uchun ham to'g'ridan-to'g'ri zarba, to'g'ridan-to'g'ri maydon ustidagi fanga teng edi. lekin Alining oyoqlari boshqa teng emas edi, ular uchun har qanday raqibning oyoqlari bilan bog'liq so'zlar shunchaki kulgi keltirardi. o'sha kunlarning hayotiydi, biz hammamiz ko'rgan edik — oliy liganing yangi yulduzi paydo bo'layotgan edi.
keyin ularni eslaganimda, maydonning o'zi boshqa narsaga aylangan edi — unda allaqachon hech kimning oyoqlari Aliningnikiga yetisha olmayotgan edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oh, mana endi! O'zimni urush paytidagi oyog'imni buzayotgandek his qildim 😱
Nukusdagi kvartiramiz oldidagi ko'chada, o'sha yomon yo'l bo'lgan uyning zinapoyasida o'tirar edim, Ali usha birinchi jangini ko'rsatuvda ko'rsatayotgandek — qiyqiriqlar, yig'ilish... men esa telefonda quloqcham bilan gaplashayotgan edi, do'stim bilan: "aka, bu haqiqatdan ham shunday bo'ladimi? Yo'q endi, keyinroq..." va birden maydonni eshitdim, uzoqlardan telestudiyadan eshittirish xali davom etayotgandek — lekin yo'q, bu uyimiz oldidagi parkda, bolalar futbol o'ynayotgan edi.
Va keyin shu: "yo'q endi, bu uning oyoqlari bilan bog'liqmi" degan fikrimni o'zim ham eshitdim, boshimni qattiq silkib yubordim — yuzimda Alining oyoqlarini eshitar edim, yerda yotgan raqibning oyoqlarini mahkam bosib turganini! Chunki uning uchun har bir yiqilish keyingi chiqishning boshlanishi edi, degani...
O'shanda men o'zimga shunday deb qo'ygan edim: "yo'q endi, uning uchun bu odatiy narsa, lekin biz uchun shunday emas!". Va keyin bir zum o'tdi — maydondan bolalar qichqirig'i eshitildi: "men qayta tiklanaman, menga imkon ber!" — men ham o'zimni ularning orasida his qilib, yuqori osmondan o'zimni butunlay Ali bilan birga kurashayotganimni tasavvur qildim...
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
O'ylayman, o'sha oqshomni eslaganimda, mening uyimning oldidagi eshik oldi hali ham qichqiriqlar bilan tebranib turgani kabi... televizorda Ali o'shanda birinchi marta "PFL" chempioni bo'lgandi, lekin men shu vaqtni o'zim bilan birga biroz boshqa ko'zdan ko'rdim — Alining oyoqlari, ular qandaydir xususiy nom paydo qilgandek tuyuldi, "Yetti mil" deb atay boshladilar do'stlar bilan, o'zi esa hech qachon yiqilmagan, hech qachon boshqa barmoqlarini ko'rsatishga majbur bo'lmagan.
Shunday bir lahzada o'yladim: "Bu oyoqlar uchun hech narsa mumkin emas!" — va keyin bolamning uyqusini tekshirib chiqdim, uning oyog'i ichida yotganicha qattiq ushlab, Ali kabi hech qachon yiqilmayman deb o'zimni quvvatladim... Nima uchun? Chunki men ham ota bo'lgan edim va o'zimni uning oyoqlari kabi mustahkam his qilish kerak edi.
Chiziq siljiyapti — ushla.
Qani endi, oʻshandan buyon vaqt oʻtib ketdi, lekin Ali bilan bogʻliq hammasi oʻtib ketmaydi. Dastlabki gʻalabalarimizdagi oyoqlari uning ruhini ifodalagan edi — qattiq, dadil, hech qachon taslim boʻlmagan. Ammo oʻsha yigitlar ularning koʻz oldilarida boʻlgan: Ali oʻzining "oltibarmoqli" deb atalgan raqibini agʻdarib yuborganidan soʻng, maydonning oʻzi boshqa rang oldi. Oldingi mavsumlardagi janglarimizni esladim, har biri yangi zaharali tajriba edi. Endi esa...
Bu yillar ichida oʻzimiz ham oʻsdik. Oʻsha yigʻilishlardagi ovozlar endi yuqori qavatlardagi ofislarda nishona sifatida osilgan. Yangi avlod muxlislar yangi janglarga chaqiradi, ammo bizning eshitganimiz shunday: ularning qichqirigʻi endi "PFL chempioni" emblemasini koʻtargan. Shu bilan birga, Alining oyoqlari endi yangi ramzga aylandi — qoʻrquvsiz, mustahkam, hech kimni yiqitmaslik uchun moʻljallangan.
Bugungi jamoamizda esa hamma narsa boshqa uslubda: tajriba va oʻziga ishonchning uygʻunligi. Ali oʻsha paytda maydonda yolgʻiz edi, ammo endi unga oʻxshash yigitlar bilan toʻla — ularning barchasi oʻz yoʻllarini bosib oʻtmoqda, ammo hech biri Alining oyoqlari kabi gʻalaba qozonmaydi. Biz uchun bu qoʻrquvsizlik, oʻziga ishonch va oʻzaro yordamning yangi namunasi. Xotiramizda uzoq davom etadi, yangi janglar esa yangi tarixni yozmoqda.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Oyoqlari uchun Alini eslaganimda, o'zimni ham o'sha vaqtlardagi u bilan birga ko'radigan bo'lsam, ko'rgan edim — yer tepasida mustahkam turgandek, dunyo unga to'xtab turgandek. 2019-yilning o'zim esa oʻzbekistonlik akam bilan poligonmaydonda o'tirardim, qornim och edi, lekin uzoqdan tanib qo'ygan edim — Ali ringga chiqayotganda qichqirig'i havoga ko'tarilgan edi. Uning birinchi jangini o'tirib tomosha qilgan edim, maydonning shov-shuvini eshitganimdek bo'ladigan darajada... keyin esa u oyoq bilan basib yuborgan raqibi yerda yotardi, o'zi esa qiyinlikni sezmasdan tik turardi.
Va shu zahoti mening o'ylaganim — "bu oyoqlarni hech nima sindira olmaydi!" degan fikr kelib o'tdi, o'z oyog'imni ko'tarib keldim, ichimda esa "men ham Ali kabi mustahkam bo'lishim kerak" degan kuchi paydo bo'ldi. Qachonlardir o'zimga aytar edim: "yetti mil oyoq — bu gʻalaba kodidir!".
Bolaligimdan tribunada.
Keling, bu yerda o'zimni hatto ham Ali kabi ko'tara olishini aytib olsam, o'ng oyog'imni maydon markazidagi uchish-qo'nish yoʻlagiga qoʻyib yuboraman — darhol nafaqat yiqilish, balki kuzatuvchining o'zi ham qichqirib yuborgan edi 🤣 Alini qabul qilgan birinchi raqibning qiyinchiliklarini o'zime solib ko'rsam, uning oyoqlari menga "bizdan biri" degani kabi tuyuldi! Endi o'ylayman, agar men uning oyoqlariga "oltibarmoqli" deb laqab qo'ysam, ularni bir joyga o'tqazib qo'yishim mumkinmi? Chunki to'rtta barmoqli oyoqqa ega bo'lsam, mening ham Alidan kam bo'lmagan "oyoq-nazorat"im bo'lar edi... lekin keyin hazilni esladim va o'zimni maydonning o'rtasidan suddeb chiqib ketganimni tasavvur qildim 🍿
Choynagimni ushlab tur.