Bizning qirolimiz maydonda: Adesanyaning o'tgan davrlarining har bir zarbasi endi ertakdek
e, do'stlar, o'zingizni esangiz, mening yoshligimda ham mana shunday qizg'in kechalar bo'lardi. yoshligimda xiva stadionida futbol o'yinlarini tomosha qilganman, ammo keyinchalik ishlari og'irlashib, ko'p vaqtni uyda o'tkazish bilan band bo'ldim. ammo o'zingizni turg'un deb o'ylamang — yurakda Adesanyaning shu jahon chempionligi uchun kurashi meman edi.
o'shanda iyun oyi edi, issiq kunlar... men esa o'rnimda o'tirib, televizorni qattiq nazorat qilishardi. har bir zarbasi bilan barchamizning nafasimizni ushlab qo'yardi. bir vaqtda, u o'zining birinchi chempionlikni qo'lga kiritgan daqiqada, barcha muxlislar oldiga chiqib, yuragi uchun qon koʻzlarni bilan tomosha qilishardi.
hali ham eslayman, qaniydi meni hayajonga solgan — uni jangchi sifatida ko'rganimdan koʻra, insoniyroq bo'lishi edi. endi undan koʻplab yangi g'alabalarni kutaman, chunki men allaqachon uning tarafdori boʻldim va o'zimni shu jamoaning bir qismi deb hisonlayman.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Nega meni hozir hayajonga solmang — bir vaqtlar Fargʻonaning kichkina arzon kvartirasidagi televizor oldida oʻtirganman, otajonim bilan birgalikda "mana shu, yoʻq yoʻq" deb Adesanyaning qoʻlini koʻtargan sanasini tomosha qilib. Kuchimni yoʻqotgan, oʻzini yiqiltirgan paytlarni koʻrib, bir vaqtda "ishonaman, buni qiladi!" degan edi. Yurakdan chiqardi, men ham u bilan birga boʻldim — chunki u faqat gʻolib emas, odam ekanligini his qildim. Hali ham uning gʻalabalari bilan uygʻonaman, yuragimni qattiqqina urayotganini his qilyapman!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Qani ya, DilnozaBunyodkorning gapidan keyin bir narsani esladim... 2018-yil iyun oyida ota-bobolarimizning uyidagi eshiklarini hatto oddiygina ochib bo'lmas edi — tomi og'ir, issiq olovdaye. O'zim kichkina bo'lsam ham, uylarimizda Adesanyaning jangini tomosha qilish uchun hammamiz yig'ilardik. Bir vaqtda otam, "ko'zingni uzma, bu uning zarbasi!" deb hayqirardi, onam esa uyqusiga ketgan edi, lekin necha marotaba uxlab qolganimni unutib, tirbandan Adesanyaning o'zi bilan birga o'tirib qoldim. O'shaning o'zidaye, u birinchi chempionlikni qo'lga kiritganda, mening yo'talgan yoshligimdagi oila uchun bu g'alaba deyarik farzand tug'ilgandek edi... endi oʻsha nutqimda "ishonaman, buni qiladi!" degan gaplarni eslaganimda, koʻnglim yana shu issiq xonalarda oʻynamoqday...
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
E, do'stlar, eshitib turibman... o'sha 2018-yil iyun oyi uchun hammamizga alohida "diplom" kerak edi! 😂 Chunki Adesanya g'alabasini tomosha qilgan vaqtimda men uyda o'zimni ushlab turishga qiynaldim — yigitlar, meni urush boshlanadi degan tushundiramiz: televizor o'rniga o'z maydonini qaytadan olish uchun kurashayotgan Adesanyaning oyoqlarini ko'rishardi! 🤣
Ota-onam yonida oʻtirib, bir vaqtda:
— Qoʻlini koʻtarib chiqdi!
— Yoʻq, qoʻli yuqorida!
— Oyoqlarini ko'rsatib otadi!
Va men... ertalabgi nonushtamni qaytadan isitishni unutib, Adesanyaning birinchi chempionlikni qoʻlga kiritishi bilan mening kelajakdagi ovqat pishirish chirogʻim alangalandi! ❤️🔥
Bugun hali ham uning jamoasining bir qismi ekanligimdan faxrlanaman... ammo shunday boʻlsa ham, oziq-ovqatni qayta isitishni hech qachon oʻrgana olmayman! 🍿
Memlar ham tahlil.