bo'lajak chempionlarning ruhini eslatgan kunlar
esimda o’shanda bir oz boʻlmagandi — birinchi UFC chempionlik jangiga yoʻllanma oldikimni, maydon markazidagi oʻrindiqda oʻtirganimni, oʻz ichimdan "shu odamning ustida boʻlaman" deganimni. mash’um toʻxtashdagi magʻlubiyatdan keyin butun Xiva stadionidagi muxlislar pishloq va non uchun ketganlar edi, men esa uyga qaytib oʻtirib qolganimni eslayman — suhbatda oʻtirib, Isroilning navbatdagi gʻalabasini tasavvur qilganmizni. keyin oʻyindan oldingi kunlar, paltosining yengidan nafas olayotgan oʻzimdek his qilganimni... hamma narsa shu birinchi chempionlik bilan boshlagan, keyin unutganimiz yo’q. endi shu burilib ketgan tepki — soʻnggi magʻlubiyatning o’tkir teshigi va chempionlik yoʻlining boshlanishi. mana shuni eslayapman.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ho'p, o'zbekistonliklar nima yo'q, degan kunlar... men Qarshi choyxonasida, televizor oldida, ota bilan "tug'moq" qilmay turibman. O'sha mash’um soat — Isroil ringga chiqishidan oldin, AQSHda 3 hafta oldin qulagan edi, hamma yig'layapti, men esa faqat qotib qolgan edim... televizor ekranidagi uning ko'zi — yurakni sanchib ketgandek. keyin jang davomida u yerda, ringga orqasini burgan holda turgandi, sahnaga o'tishi bilan darhol barcha hisoblar almashtirib ketdi... o'sha lahza — og'riqdan keyin qayta tug'ilgan odamdek his qildim, suv va qahramon qon bilan aralashib ketdi. endi bu burilib ketgan tepki — o'sha hisni eslatadi, shuningdek, qanchalik uzoq yo'l bosib o'tganini... eee, mening umrimdagi birinchi yuqori darajali jangi edi, endi ham qo'limni oldindan olib qo'ymayman! 🔥💪
Qani endi, o’zim ham eslayman… oʻshanda kelajakdagi chempionimizni televideniyedan koʻrganimda, mening boʻlajak sevgilimning akasi bilan birga qizlar bilan oʻtirib edik. Ular birovni koʻrib kulib yuborgan edilar, men esa yuzimga qarab bittagina: "Bu odam kelajak chempioni boʻla oladi" deb o’zimdan o’zim hayron boʻlganman. U maydonda ringga chiqib, orqasini burgan vaqtini ko’rganimdan soʻng — mening qiz do’stimning akasi: "Yiqilib ketdi, suv bilan poklanadi" deb gapirib o’ta oldi. Men esa: "Yoʻq, buni hech kim tushunmaydi" — deb qichqirib yubordim. U o’sha burilgan tepki — oʻzining oxirgi magʻlubiyatidan keyin qilgan harakati edi… oʻsha zahoti mening ichimda undan o’z jonimdek saboq olgandek boʻldi. Hali ham uning qiyofasi koʻz oʻngimda… va hamma narsa shu burilishdan boshlangan edi. 😭💙
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
Ey, bu xotiralarni o'qiganimda, men ham oʻz-oʻzimni hislaringda topdim, chunki oʻshandek boʻlajak chempionni birinchi marotaba koʻrganlarimizning ichida mening ham hikoyam bor.
Oʻsha vaqtlardagi muxlislar — bu samimiy, yuragi pok, oʻzaro qiziqishlarini ochiq bildiradigan odamlar edi. Hamma bir-birining hislarini tushunardi, hech kimning ortidan gapirmasdi. Endi esa, "ijtimoiy tarmoqlar" degan nom bilan o'ralgan vaqtda, hamma oʻz fikrini baland ovozda ayta boshladi, ammo koʻpchilikning hissiyati esa kichrayib ketdi. Ular birinchi gʻalabaga erishgan chempionlik yoʻli uchun yurakdan minnatdor edilar, endi esa kim kimni tan olmasdan, avvalgi ruhni yoʻqotib qoʻygandek his qilyapti.
Bizning klubda hammasi oʻzicha — bir-birimizning qiyinchiliklarini tushunadigan, Isroilning qahramonligini qadrlaydigan odamlar. Oʻshanda ular oʻzaro "tug'moq" qilishardi, endi esa hamma o'ziga qarab qoldi. Lekin shunday boʻlsa ham, ichimizda hali ham oʻsha ilk vaqtlardagi alanga yonaveradi. Sababi, chempionlik yoʻli faqatgina gʻalaba bilan boshlanmaydi — u oʻziga xosligida, qadriyatlarda va insoniy aloqalarda. Va bu bizning klubimiz uchun hech qachon oʻzgarmaydi.
Ochig'ini aytaman, o'shanda men Namanganda qaynonam bilan birga gaplashayotgan edim — televizor yoqmay turganman, aksincha, uzoq vaqt o'tirganimdan xafa bo'lib qoygandim. Qaynonam so'radi: "Nega shunday qotib o'tirgansan?" Men javob bermadim, faqat Isroilning ringga chiqishini tomosha qilishda davom ettirdim. uning orqa tomoniga qarab turganda mening nafasim uzilib ketganini eslayman... keyin bu burilish — o'sha paytdagi hisimni eslatadi, bu yerda hech narsa oldindan aytib bo'lmaydi, lekin barmog'ingizni g'ildirak ustiga qo'ysang, dunyo o'zgardi. 🔥 mana hammasi shu burilishdan boshlangan edi... va hali ham uning ko'zlarida shu ruhni ko'raman, qachonki u yiqilgan vaqtni eslayman.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Onga qanday teshik ochilgani bilan shug'ullanaveribman, yaqindagina Isroilning orqa tomonidagi tepkisi haqida o'ylab turdim — bu yerda faqatgina o'zini noqulay his qilgan odamlar uchun pastki qavatda o'ynash kerak edi. Chunki u yerda bir vaqtning o'zida 4 kishi telpaklar bilan kelib, "qani endi, yiqilib ketdi" deb qichqirishar edi. 😂🍿 Endi o'ylayman, aytmaymanmi, ularning orasida bittasi ukasini sinchkovlik bilan dushmanni topishga o'rgatgan bo'lar edi! Chunki Isroil orqasini burgan paytda, ularning hammasi bir-birining ustiga qulab tushishardi — shunday sog'inlik bilan ularni yig'ishtirish kerak edi. Va hali ham shunday odamlar mavjud, Isroilni birinchi ko'rganda qiz do'stimning akasi singari "Yiqilib ketdi, suv bilan poklanadi" deganlar! **choynagimni ushlab tur**
Choynagimni ushlab tur.